Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Δεν είναι αυτό που νομίζεις...

Του Βασίλη Πάϊκου - Όλοι οι επικοινωνιολόγοι συμφωνούν. Πως είναι το παιδί από το Περιστέρι, που δεν μπορεί παρά να γίνει ψυκτικός, που κοστίζει στη Ν.Δ. περισσότερο απ’ όλα.

 Περισσότερο κι από το επταήμερο, περισσότερο κι από την επέλαση των ιδιωτών στα δημόσια νοσοκομεία. Ακόμη κι από τα παλαιότερα του ξεπερασμένου οχτάωρου, των ιδεοληπτικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας, του ασφαλιστικού Πινοσέτ. Απ’ όλα...

Υπερβολικό; Μπορεί. Είναι όμως, βλέπετε, ο ψυκτικός από το Περιστέρι που αποκαλύπτει θεαματικά τη βαθειά ταξικότητα (και την τοξικότητα ασφαλώς) των αντιλήψεων του Κυριάκου Μητσοτάκη...

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ

Είναι βέβαιο πως δεν κατάλαβε ακριβώς τι είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Και γιατί είναι απολύτως παρεξηγήσιμο αυτό που είπε. Το θεώρησε πέρα για πέρα φυσικό. Είναι άλλωστε ο ίδιος που έχει φαρδιά-πλατιά δηλώσει πως «οι κοινωνικές ανισότητες αποτελούν φυσικό φαινόμενο». Και ως τέτοιο δεν σηκώνει αλλαγές. Για να μη σου πω πως αν κάποιος επιχειρήσει να καταργήσει ή και να αμβλύνει τις κοινωνικές ανισότητες, απλώς παραβιάζει τη φύση...

Δεν του ξέφυγε, επομένως, του προέδρου της Ν.Δ. η μεγάλη κουβέντα, πως το παιδί από το Περιστέρι δεν μπορεί παρά να γίνει ψυκτικός, συντηρητής ασανσέρ ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Οι άλλες ειδικότητες, οι «ευγενείς», είναι για τ’ άλλα παιδιά, για τα παιδιά των βορείων ή των νοτίων προαστίων. Δεν του ξέφυγε λοιπόν, αποτελεί βαθειά του πίστη. Ως απόρροια των ακραία ταξικών αντιλήψεών του για την κοινωνία. Και της προσήλωσής του σ’ αυτές.

Ε, από κει και πέρα, όλα τ’ άλλα δεν είναι παρά τα φυσικά ιδεολογικά παρακολουθήματα της τέτοιας πολιτικής του συγκρότησης. Εμφανιζόμενα στον δημόσιο λόγο ως ιδεοληπτικά νεοφιλελεύθερες εμμονές. Όλα τ’ άλλα, και το εφταήμερο της εργασίας, και οι χαλαρές εργασιακές σχέσεις, και το αχρείαστο των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, και οι τρεις πυλώνες τους ασφαλιστικού (ακριβώς του τύπου Πινοσέτ ασφαλιστικού), και ο «σκιώδης» κατώτατος μισθός και ο υποκατώτατος, και το ζημιογόνο για την οικονομία της 13ης σύνταξης, και η άλωση των δημόσιων νοσοκομείων, και η επέλαση των ιδιωτών παντού, και το 5/1 του λόγου αποχωρήσεων προσλήψεων, ως το βάθρο του επίσης «σκιώδους» δημόσιου τομέα, και τα πάντα όλα...

 

Τώρα κρύβουν λόγια

 

Τίποτα δεν ήταν γκάφες απ’ όσα «σκανδαλιστικά» για το δημόσιο αίσθημα έχει πει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αυτά ήταν, αυτά είναι, αυτά πιστεύει, αυτός είναι, στην τελική. Μην κοιτάτε που μετά έπεφτε βαριά δουλειά στους συνεργάτες του. Που έτρεχαν πανικόβλητοι να τα μαζέψουν. Ήταν όταν κι εκείνοι αντιλαμβάνονταν πως οι προγραμματικές θέσεις του αρχηγού τους έμοιαζαν με απειλές προς το κοινωνικό σύνολο. Έτρεχαν λοιπόν πανικόβλητοι να τα μαζέψουν. Αποδίδοντάς τα σε παρανόηση, σε παραπληροφόρηση ή στη «μονταζιέρα του Μαξίμου». «Δεν είναι αυτό που νομίζεις» μας έλεγαν με δικά τους λόγια. Δεν είναι αυτό που βλέπεις, δεν είναι αυτό που ακούς, δεν είναι αυτό που καταλαβαίνεις. Όπως ακριβώς γίνεται με τους (τις) απατημένους (ες) συζύγους, όταν πιάνουν επ’ αυτοφώρω το ταίρι τους. Δεν είναι αυτό που νομίζεις. Μια ατάκα, μια κλασική γραμμή απελπισμένης άμυνας, που όμως ποτέ δεν έπεισε κανέναν. Έτσι και με τον Μητσοτάκη. Καμιά διόρθωση, καμιά διάψευση των λεκτικών του «ημαρτημένων» δεν έπεισε ποτέ κανέναν.

Είναι γι’ αυτό, προφανώς, που αποφάσισαν, τώρα στα τελειώματα της προεκλογικής κούρσας, να κρύβουν λόγια. Ό,τι είπε, είπε. Ό,τι αποκαλύφθηκε, αποκαλύφθηκε. Το τελευταίο προεκλογικό δεκαήμερο, ο πρόεδρος της Ν.Δ. περιορίστηκε (τον ανάγκασαν να περιοριστεί, γιατί ο ίδιος είναι πολύ αμφίβολο αν καταλαβαίνει τη «ζημιά») στην ασφάλεια της αφόρητης γενικολογίας. Τον είδαμε έτσι να υπόσχεται ανάπτυξη, να υπόσχεται μείωση της φορολογίας, να υπόσχεται θέσεις εργασίας, να υπόσχεται ασφάλεια. Έτσι, γενικώς και αορίστως όλ’ αυτά. Δίχως να μας λέει τι ακριβώς εννοεί και πώς ακριβώς το εννοεί αυτό που εννοεί. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι δεν μας έχει πει καν ακόμη αν σκοπεύει να διατηρήσει τα ευεργετικά κοινωνικά μέτρα που έλαβε πρόσφατα η κυβέρνηση. Ή, για να κυριολεκτούμε, τα μασάει με προφανή αμηχανία. Λέγοντας άλλα ο ένας κι άλλα (εντελώς διαφορετικά) ο άλλος. Αυτό τα εξηγεί όλα...

Τώρα, πόσο θα μετρήσουν όλ’ αυτά; Πώς θα «καταγραφούν» στην κάλπη. Έ, όπου να ’ναι θα το μάθουμε, θα το δούμε. Θα φανεί στο χειροκρότημα. Άλλωστε, Κυριακή κοντή γιορτή...

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία

Ολόκληρη η χθεσινή ενημέρωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Στ. Πέτσα ήταν αφιερωμένη στο θέμα της ανομίας. Η κυβέρνηση παίζει το χαρτί της «μηδενικής ανοχής» και κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ για ψυχική συνδρομή στους μπαχαλάκηδες.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο