Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ένα σχολείο για τη Γάζα

Αποστολή Ελλήνων εκπαιδευτικών στην Παλαιστίνη - Η δίψα για μόρφωση σε συνθήκες απαρτχάιντ

Στις 8 Μαΐου μια ομάδα επτά εκπαιδευτικών από την Ελλάδα βρέθηκε στην Παλαιστίνη προκειμένου να επισκεφθεί τα σχολεία που χτίστηκαν με τη στήριξη και την αλληλεγγύη χιλιάδων μαθητών, καθηγητών, δασκάλων, γονιών και απλών πολιτών στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας "Ένα σχολείο για τη Γάζα", που από το 2008 συγκεντρώνει χρήματα γι' αυτόν τον σκοπό. Επισκέφθηκαν μεταξύ άλλων τη Χεβρώνα, τη Βηθλεέμ και την Ιερουσαλήμ.

Από τη συγκινητική ανταπόκριση της εκπαιδευτικής κοινότητας συγκεντρώθηκαν 100.000 ευρώ, εκ των οποίων τα 20.000 διατέθηκαν τον Ιούνιο του 2010 από αντιπροσωπεία εκπαιδευτικών στο υπουργείο Παιδείας στη Γάζα. Άρχισε, έτσι, να χτίζεται ένα σχολείο στη συνοικία Τζαμπάλια, στον μεγαλύτερο προσφυγικό καταυλισμό των κατεχομένων. Στους βομβαρδισμούς του 2011 η ισραηλινή αεροπορία ισοπέδωσε το σχολείο που χτιζόταν.

Ο ασφυκτικός αποκλεισμός όμως της πολύπαθης περιοχής δεν επέτρεψε την επίσκεψη στη Γάζα. Συνεπώς, τα χρήματα παραδόθηκαν στην παλαιστινιακή πρεσβεία και μεταφέρθηκαν στο υπουργείο Παιδείας της Παλαιστίνης. Με τα χρήματα αυτά χτίστηκαν δυο μικρά σχολεία σε χωριά στην περιοχή της Νότιας Χεβρώνας, τα οποία εγκαινιάστηκαν στις 26 Μαρτίου του 2018 και φοιτούσαν εκεί συνολικά 85 μαθητές.

Όπως λέει στην "Α" ο Γιώργος Γαλάνης, δάσκαλος που συμμετείχε στην αποστολή, πολλά από τα παιδιά αναγκάζονταν κάθε μέρα να περπατάνε έξι και επτά χιλιόμετρα για να πάνε από το χωριό τους στο κοντινότερο σχολείο με κίνδυνο για τη ζωή τους και με τους εξευτελιστικούς ελέγχους από Ισραηλινούς στα check points να είναι καθημερινότητα.

Στις 9 Απριλίου όμως, όταν τα παιδιά στη Ζανούτα πήγαν για μάθημα, βρήκαν το σχολείο κατεδαφισμένο. Το προηγούμενο βράδυ, οι δυνάμεις του ισραηλινού στρατού γκρέμισαν με μπουλντόζες το σχολείο καθώς βρισκόταν κοντά σε περιοχή εποικισμών, παίρνοντας όλα τα υλικά που υπήρχαν στο σχολείο. Οι κάτοικοι και τα στελέχη της εκπαίδευσης τοποθέτησαν σκηνές προκειμένου η σχολική χρονιά να ολοκληρωθεί εκεί. Την ίδια ημέρα οι σκηνές βρέθηκαν σκισμένες.

"Αντικρίσαμε 5-6 θρανία στη μέση του πουθενά. Ό,τι εχει μείνει από το σχολείο είναι μόνο τα πλακάκια και μια τέντα" περιγράφει η Δήμητρα Χατζέλα. "Μένει χαραγμένο στο μυαλό το βλέμμα των παιδιών. Ένιωθα ότι έχασαν τις ελπίδες και τα όνειρά τους για το μέλλον" προσθέτει. Όπως μας εξηγεί ο Γ. Γαλάνης, η εκπαίδευση και η μόρφωση είναι ένα πολύ σημαντικό όπλο για τους Παλαιστίνιους. "Όποιος πήγαινε σχολείο και σπούδαζε μπορούσε να ζήσει καλύτερα εκεί ή να πάει στα γειτονικά αραβικά κράτη ή ακόμη και στην Ευρώπη. Υπάρχει μεγάλη δίψα για γνώση και μόρφωση. Η προσπάθεια που κάναμε είχε και έναν συμβολισμό μεγαλύτερο του οικονομικού και της αλληλεγγύης. Την ενίσχυση της μόρφωσης και της εκπαίδευσης" είπε, τονίζοντας πως στόχος της αποστολής ήταν να ξαναχτιστεί το σχολείο και να καταγγελθεί η βαρβαρότητα του ισραηλινού καθεστώτος. Το αίτημα μεταφέρθηκε στον υπουργό Παιδείας της Παλαιστίνης.

Τείχη, ζέπελιν, εξευτελισμός, φυλακίσεις

Τείχη παντού. Αυτή είναι η πρώτη απάντηση στην ερώτηση "τι είναι αυτό που είδατε στην Παλαιστίνη;". Όπως μας εξιστορούν ο Γ. Γαλάνης και η Δ. Χατζέλα, εκτός από τα τείχη, υπάρχουν τα δεκάδες σημεία ελέγχου με πάνοπλους στρατιωτικούς που υποβάλλουν σε μια εξευτελιστική και ταπεινωτική διαδικασία εκατοντάδες Παλαιστίνιους, κάθε ηλικίας, άντρες και γυναίκες, σε καθημερινή βάση. "Ακόμη και στον δρόμο, κάθε μερικά χιλιόμετρα, βλέπεις τεθωρακισμένα τζιπ με στρατιώτες που σταματούν κατά βούληση αυτοκίνητα μόνο και μόνο επειδή έχουν παλαιστινιακές πινακίδες". Και από δίπλα οι προληπτικές συλλήψεις και η "διοικητική κράτηση". Φυλάκιση δηλαδή, άγνωστο για πόσο, χωρίς κατηγορίες. Μόνο η υποψία του "επικίνδυνου" για το ισραηλινό κράτος.

Ανάμεσα σε αυτούς, χιλιάδες παιδιά, μας λένε. Από τους 7.000 Παλαιστίνιους κρατούμενους στις ισραηλινές φυλακές, περίπου 1.000 υπολογίζεται ότι είναι παιδιά κάτω των 16 ετών. Η πιο γνωστή περίπτωση είναι η 16χρονη Αχέντ Ταμίμι, η οποία χαστούκισε έναν Ισραηλινό στρατιώτη, ο οποίος λίγο πριν είχε πυροβολήσει στο κεφάλι με πλαστική σφαίρα τον 15χρονο ξάδερφό της. Εκτός από τη γη, το νερό και την ελευθερία, οι Ισραηλινοί έχουν πάρει και τον ουρανό των Παλαιστινίων, μας λέει ο Γ. Γαλάνης αναφέροντας πως σε πολλές περιοχές, ιδίως όσες θεωρούνται "ύποπτες", στον ουρανό πετάει υπερσύγχρονο ζέπελιν που παρακολουθεί κάθε κίνηση και κάθε συζήτηση των ανθρώπων.

Δεν εξισώνεται ο θύτης με το θύμα

Μας περιγράφουν ακόμη το κοντράστ ανάμεσα στους εποικισμους και τα χωριά των Παλαιστινίων. "Από τη μια βλέπεις φτωχά χωριά, υψηλή ανεργία, χωρίς στοιχειώδη πρόσβαση σε εκπαίδευση και υγεία, με γκρεμισμένα σπίτια, πολλές φορές χωρίς επαρκές νερό και ρεύμα και άθλιους χωματόδρομους. Από την άλλη, λίγα μέτρα πιο μακριά, οι εποικισμοί, που μοιάζουν με ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, σύγχρονους δρόμους, πράσινο και προνόμια προς τους εποίκους, όπως δωρεάν υγεία, εκπαίδευση και εργασία με καλό μισθό".

"Δεν υφίσταται πόλεμος όταν από τη μια έχεις μια πανίσχυρη στρατιωτική μηχανή και από την άλλη σφεντόνες" προσθέτουν, καταλογίζοντας ευθύνες στην Ε.Ε. για την πολιτική των ίσων αποστάσεων και καλούν την ελληνική κυβέρνηση: "Να μην μπει σε αυτό το ισοζύγιο των ίσων αποστάσεων μεταξύ θύτη και θύματος". "Ανεξάρτητα από το τι κάνουν οι κυβερνήσεις", καταλήγουν, "τα κινήματα και οι λαοί πρέπει να στηρίξουν τον αγώνα των Παλαιστινίων".

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Δεν είναι μόνο τουρκική κρίση

Μια νέα κρίση φουντώνει στη γειτονιά μας, που πιθανότατα θα μείνει στην Ιστορία ως η κρίση της τούρκικης λίρας. Είναι μια κρίση που μας αφορά άμεσα, όχι μόνο διότι διαδραματίζεται δίπλα μας, αλλά και...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο