Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Της συντριβής και της ανάτασης

της Ευγενίας Μπογιάνου   Η Βασιλική Πέτσα, μετά τη θητεία της στη μικρή φόρμα, υπογράφει με «Το δέντρο της υπακοής», ένα εντυπωσιακό τόσο στη σύλληψη και στη θεματική όσο και στη δομή του πολυεπίπεδο...

της Ευγενίας Μπογιάνου

 

Η Βασιλική Πέτσα, μετά τη θητεία της στη μικρή φόρμα, υπογράφει με «Το δέντρο της υπακοής», ένα εντυπωσιακό τόσο στη σύλληψη και στη θεματική όσο και στη δομή του πολυεπίπεδο σύνθετο μυθιστόρημα, όπου η μη γραμμική χρήση του χρόνου που απλώνεται κατά τη διάρκεια περίπου δύο αιώνων, αλλά και το «άνοιγμα» σε διαφορετικά γεωγραφικά πλάτη -από τη Σιβηρία ώς τον Ατλαντικό, από την Αμερική ώς το όρος Αραράτ, από την Ιρλανδία ώς την Ισπανία και την Πορτογαλία-, δημιουργούν μία αίσθηση ρευστότητας, καταστρώνοντας μια «κινούμενη», κινηματογραφικής υπόστασης, κατάσταση, απολύτως εναρμονισμένη με την εσωτερική σπαρακτική αναζήτηση των ηρώων, που δίνει τον τόνο σε όλη την έκταση του μυθιστορήματος. Ιστορίες φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους, οι οποίες, καθώς προχωρά η αφήγηση, έντεχνα διαπλέκονται με νήματα λεπτά και δυσδιάκριτα, που περιμένουν από τον αναγνώστη να τα ξεδιαλύνει έτσι ώστε η συνοχή να αναδειχτεί μέσω των φευγαλέων υπόγειων παραλληλισμών. Η σύνδεση βρίσκεται στην ιδέα της αναζήτησης, μιας και όλα τα πρόσωπα εκκινούν από αυτήν. Που είναι αναζήτηση της πίστης σε μια ιδέα. «Η θάλασσα όμως. Πού πήγε η θάλασσα» αναφωνεί ο γέροντας στο ερειπωμένο λιμάνι του Αράλσκ. Αναζήτηση νοηματοδότησης. Αναζήτηση ενός οράματος που θα γιατρέψει τις πληγές της ύπαρξης και του υπάρχειν. Η αναζήτηση Εκείνου που αντιπροσωπεύει «την αυτοθυσία, την ανιδιοτελή προσφορά, για τον αμαρτωλό συνάνθρωπο» και η οποία «θα στέκει ως αιώνιο παράδειγμα χριστιανικής ζωής, καθημερινής πράξης».

Παρ' όλα τα ευδιάκριτα επιμέρους χαρακτηριστικά τους, όλοι οι ήρωες της Πέτσα θα μπορούσαν να είναι ένας. Ο άνθρωπος που κουβαλά «ως λάφυρο στην πλάτη του τον χαμένο του εαυτό». Ο άνθρωπος που δεν αρκείται σε όσα ήδη γνωρίζει, στα όρια που του θέτει η φθαρτή του φύση. Ο άνθρωπος που υπερβαίνει εαυτόν μέσω της προσδοκίας και της πεισματικής πίστης σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο και από την εποχή του. Σε κάτι καθολικό. Δεν αναζητά απαντήσεις, οι απαντήσεις βρίσκονται εντός του, δεν αναζητά σημάδια, αυτά υπάρχουν παντού, αναζητά να μετουσιώσει την υπόστασή του σε προσφορά. «Σε βρίσκω σε καθετί όμορφο σε τούτο τον κόσμο. Σε ό,τι μοιάζει από τη φύση του ανυπόκριτα ταπεινό, σε ό,τι στους ώμους του πρόθυμα κουβαλά τα βάσανα ανθρώπων, σε ό,τι επιμένει να ελπίζει και με αυτοθυσία να προσπαθεί για την επίγεια ευτυχία∙ εκεί σε ψηλαφίζω» είναι τα λόγια της Λουσίας.

«Το δέντρο της υπακοής» είναι ένα μυθιστόρημα ιδεών. Δεν πρόκειται για τα κομμάτια ενός παζλ που θα συμπληρώσουν την εικόνα -τα κενά και τα χάσματα είναι εργαλεία στα χέρια της Πέτσα-, πρόκειται για τις άναρχες κουκίδες -παρ' όλη τη στιβαρή αρχιτεκτονική του κειμένου- στον καμβά ενός πίνακα όπου στροβιλίζονται οι ιδέες, ιδέες που συγκλίνουν και αποκλίνουν διαρκώς, δημιουργώντας μια συνεχή κίνηση που εμπεριέχει την αγωνία του ανθρώπου να υπάρξει έξω από τις συνηθισμένες νόρμες.

Η συγγραφέας όμως ξέρει πολύ καλά να μεταλλάσσει τις ιδέες σε γλώσσα. Σε ρόλο μαέστρου ενορχηστρώνει με ακρίβεια λέξεις - νότες, έτσι ώστε να δημιουργήσει ένα πεζό κείμενο ποιητικής ρευστότητας, χειμαρρώδες αλλά απολύτως «ελεγχόμενο», που σε υποβάλλει με τον σαγηνευτικό ρυθμό και τον πλούτο του, με την ιδιαιτερότητα της μουσικότητας του και με τις σιωπές του. Σιωπές υποδειγματικής πυκνότητας και υπαινικτικότητας.

Ρωμαλέα αφήγηση. Γραφή της συντριβής και της ανάτασης.

 

INFO

Βασιλική Πέτσα, «Το δέντρο της υπακοής»

Εκδ. Πόλις

328 σελ. Τιμή: 15 ευρώ

Δείτε όλα τα σχόλια