Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ζακ Σιράκ: Ο παρείσακτος "δεινόσαυρος"

Υπάρχει μια φράση που αποδίδεται στον Φρανσουά Μιτεράν σχετικά με τον μεγάλο του αντίπαλο, Ζακ Σιράκ. “Αν ποτέ έλθει στην εξουσία, αυτό θα είναι το τέλος”, λέγεται ότι είχε πει ο Μιτεράν. Ο Ζακ Σιράκ κατάφερε τελικά, το 1995, μετά από πολλούς αγώνες, πολλές ήττες, πολλές δύσκολες στιγμές, να αποκτήσει το “ιερό γκραλ”, το ύπατο αξίωμα, την προεδρία της Δημοκρατίας. Αυτό ήταν άλλωστε, ίσως το μοναδικό κοινό σημείο με τον προκάτοχό του: ότι τα κατάφεραν με πείσμα και εργατικότητα, έχοντας παλέψει κόντρα σε μεγάλες φουρτούνες, ενώ πολλές φορές, πριν εκλεγούν Πρόεδροι, αναλυτές και δημοσιογράφοι τους είχαν εμφανίσει ως “τελειωμένους”.

Ο Σιράκ λοιπόν έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας και το... τέλος δεν ήλθε. Η Ιστορία θα έχει, όπως πάντα, την τελική λέξη της αποτίμησης του έργου του και των 12 ετών των προεδρικών του θητειών, από το 1995 (ο Μιτεράν θα πεθάνει έναν χρόνο αργότερα) ώς το 2011. Ωστόσο η παρουσία του στην πολιτική ζωή της Γαλλίας έχει τα χαρακτηριστικά της κυριαρχίας - υπουργός από το 1967 ως το 1974 στις διαδοχικές κυβερνήσεις, δύο φορές πρωθυπουργός (1974 - 76 και 1986 - 88) και σχεδόν 'ισόβιος', 12 χρόνια, δήμαρχος του Παρισιού. Αν η ιστορική κρίση επηρεαζόταν από το ποσοτικό κριτήριο, ο Σιράκ ίσως και να βρισκόταν στην πρώτη θέση της προεδρικής κατάταξης. Επί 40 χρόνια ενεργού πολιτικής παρουσίας έδωσε άπειρες μάχες κατά της Αριστεράς αλλά και κατά του... δικού του στρατοπέδου, της Δεξιάς, της οποίας πολλοί “δεινόσαυροι” τον αντιμετώπιζαν μονίμως ως παρείσακτο. Ο Σιράκ κέρδισε αρκετές μάχες, άλλες έχασε, αλλά πάντα συνέχιζε. Ακόμη και μετά από σοβαρά πλήγματα όπως οι αποκαλύψεις για την οικονομική κακοδιοίκηση της Δημαρχίας του Παρισιού επί των ημερών του, για την οποία καταδικάστηκε τελικά το 2011 χωρίς να ασκήσει έφεση.

Αν και μέρος της συντηρητικής παράταξης, ο Σιράκ δεν μπορούσε να μπει εύκολα στα κομματικά καλούπια. Τρεις, από πολλές, στιγμές της πολιτικής του καριέρας, άφησαν ιστορία.

Στις 16 Ιουλίου 1995, ο άρτι εκλεγείς (τον Μάιο) Πρόεδρος κάνει μια κίνηση που δεν είχε τολμήσει κανείς από τους προκατόχους του - από τον Ντε Γκωλ ως τον Μιτεράν. Με αφορμή τη μαύρη 53η επέτειο της σύλληψης και συγκέντρωσης 13 χιλιάδων Γάλλων Εβραίων (το 1/3 ήσαν παιδιά) στο Ποδηλατοδρόμιο του Παρισιού, από 9 χιλιάδες αστυνομικούς της δωσίλογης κυβέρνησης του Βισύ -οι συλληφθέντες απελάθηκαν και επέστρεψαν μόλις 100-, ο Σιράκ αναγνώρισε την ευθύνη του γαλλικού κράτους. Αναγνώρισε το “συλλογικό σφάλμα” της Γαλλίας. Μέχρι τότε η επίσημη γραμμή ήταν να μπαίνει ένα είδος “παρένθεσης” στην ατιμωτική αυτή πράξη παράδοσης στον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων - κανείς Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν είχε παραδεχθεί δημόσια την ευθύνη και τη συνέχεια του γαλλικού κράτους, κάτι που τόλμησε να κάνει ο Σιράκ.

Η δεύτερη στιγμή αφορά τον “πολιτικό σεισμό” στις 21 Απριλίου του 2002. Όταν ο Ζαν Μαρί Λεπέν άφηνε εκτός δεύτερου γύρου τον υποψήφιο των Σοσιαλιστών Λιονέλ Ζοσπέν. Τότε ο Σιράκ είχε μεν έλθει πρώτος, αλλά το ποσοστό του (19,88%) ήταν το χαμηλότερο απερχόμενου Προέδρου. Δεν αντιπαρατέθηκε με τον Λεπέν τηλεοπτικά και δεν είχε κανένα πρόβλημα με τους διαδηλωτές της Αριστεράς και τους νέους που διαδήλωναν στους δρόμους, με το σύνθημα “Ψηφίστε τον απατεώνα, όχι τον φασίστα”. Στον δεύτερο γύρο επικράτησε θριαμβευτικά με 82,21%.

Η τρίτη στιγμή είχε να κάνει με την απόφασή του, το 2003 να μην στηρίξει τον Αμερικανό Πρόεδρο Μπους στον πόλεμο κατά του Ιράκ. Ο Σιράκ τότε είχε αφήσει να εννοηθεί ότι η Γαλλία θα ασκήσει βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας αν οι ΗΠΑ κατέθεταν σχετική πρόταση, γιατί το Ιράκ "δεν αποτελούσε απειλή”, πρεσβεύοντας έναν “πολυπολικό κόσμο”. Ίσως ο τελευταίος μιας γενιάς που “αποσύρεται” πλέον.

Δείτε όλα τα σχόλια