Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Μια εικαστική αναμέτρηση με την πληροφορία...

Έκθεση «Dazibao - Handmade Newspapers» * "Ένα πεδίο μάχης όπου ακουμπώ τα συναισθήματά μου" λέει ο Μάριος Σπηλιόπουλος μιλώντας για τα 114 έργα που παρουσιάζει στη νέα ατομική έκθεσή του στον Εικαστικό Κύκλο ΔΛ της οδού Ακαδημίας 6 έως τις 29 Φεβρουαρίου

Ένα δυνατό πορτατίφ, ένα καθαρό τραπέζι και πάνω του μια εφημερίδα, όπου ο εικαστικός και καθηγητής στην ΑΣΚΤ Μάριος Σπηλιόπουλος επιχειρεί με χάρακες, τέμπερες, ανεξίτηλους μαρκαδόρους και ξυλομπογιές να επέμβει «πάνω στη λευκότητα που διασπαθίζεται από τη γραφή», όπως λέει, δημιουργώντας έτσι ένα προσωπικό ημερολόγιο εμπνευσμένο από την επικαιρότητα των τελευταίων εννέα χρόνων, όπως την κατέγραψαν τα έντυπα μέσα ενημέρωσης, εφημερίδες, περιοδικά, διαφημιστικά φυλλάδια.

«Το βλέπω σαν ένα πεδίο μάχης, όπου προσπαθώ να ακουμπήσω τα συναισθήματα που νιώθω» ομολογεί ο ίδιος για τα 114 έργα του που παρουσιάζονται στη νέα ατομική του έκθεση με τίτλο «Dazibao - Handmade Newspapers» στον Εικαστικό Κύκλο ΔΛ της οδού Ακαδημίας 6 έως τις 29 Φεβρουαρίου.

Με επίπονη μαστορική και επιβλητική χειρονομία στη γλώσσα της τέχνης του, ο γνωστός εικαστικός αφηγείται τον τρόπο αλλά και την αιτία που τον οδήγησαν να φτιάχνει εικόνες «που διαβάζονται σαν ένα καρέ από μεγάλο κόμικ», όπως λέει, κάνοντας λόγο για μια «αναμέτρηση με την πληροφορία».

Μια σειρά πινάκων «που καταδεικνύουν όλες τις ψυχολογικές διακυμάνσεις που περνούσα κατά καιρούς. Με βομβάρδιζαν οι πληροφορίες, που ομολογώ ότι αυτήν τη δεκαετία της κρίσης ήταν αρκετές φορές εξοντωτικές και πρωτόφαντες. Αυτό ήταν που με έκανε να αντιδράσω με τα όπλα μου, τη ζωγραφική μου πράξη. Για να μιλήσω προσωπικά. Προσπάθησα να καταλάβω τι συμβαίνει στην κοινωνία κι άρχισα να επεμβαίνω πάνω στις ειδήσεις. Κι όχι μόνο στις δυσάρεστες. Ήταν ένας τρόπος να αμυνθώ. Προσπαθώντας να μεταλλάξω το χαρτί της εφημερίδας, η ευθραυστότητα του οποίου μου δημιούργησε έναν τρόπο άλλης γραφής».

Η έκθεση είναι στημένη σαν ένα περίπτερο. Και η λέξη “dazibao”, που στα κινέζικα σημαίνει «χειροποίητη αφίσα με μεγάλους χαρακτήρες» και σε ελεύθερη απόδοση «χειρο-ποίητη εφημερίδα τοίχου», πρωτοχρησιμοποιήθηκε στην αυτοκρατορική Κίνα όταν πολίτες, είτε για να διαμαρτυρηθούν για πράξεις ή παραλείψεις της διοίκησης είτε για να θέσουν σε δημόσιο διάλογο πολιτικά ή ηθικά ζητήματα, αναρτούσαν dazibao. Αυτή η παράδοση αναβίωσε κατά την «πολιτιστική επανάσταση» της Κίνας και χρησιμοποιήθηκε από τους ερυθροφρουρούς ως εργαλείο επίθεσης εναντίον των πολιτικών αντιπάλων του Μάο Τσε Τουνγκ.

«Όταν ήμουν φοιτητής και εμφορούμενος από αριστερές ιδέες, είχα πάντα το κόκκινο βιβλιαράκι του Μάο μαζί μου. Την πολιτιστική επανάσταση τη θεωρούσαμε ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα για τον προοδευτικό κόσμο. Ένα είδος “dazibao” σήμερα είναι και ο τοίχος του Facebook. Σε μια εποχή που η αλήθεια είναι η αντιστροφή του ψέματος η οποία δεν ξέρουμε που θα μας βγάλει».

Δημιουργός της πρώτης μεταπολιτευτικής γενιάς, ο Μάριος Σπηλιόπουλος δεν παραλείπει να σχολιάσει πως «πρόκειται για τη γενιά της έντονης πολιτικοποίησης που συνομιλεί ακόμα με αυτή του Πολυτεχνείου. Είμαστε η τελευταία γενιά που ενδιαφέρεται και για τα προηγούμενα. Η μεγάλη πληγή του Εμφυλίου είναι ακόμα ανοιχτή και πάντα επιστρέφουμε σε αυτή, άλλωστε το μεταπολιτευτικό αφήγημα έχει εκεί τις ρίζες του. Το τραύμα παραμένει ανεπούλωτο και ανοιχτό και το κουβαλάμε. Και τα 114 έργα παραπέμπουν στο θρυλικό σύνθημα της δεκαετίας του 1960, στο 121 άρθρο του συντάγματος που έλεγε ότι «η τήρηση του παρόντος επαφίεται στην φιλοπατρία των Ελλήνων».

Σε μια μεταιχμιακή εποχή για τον έντυπο Τύπο, όπου τα ψηφιακά μέσα εκτοπίζουν το τυπωμένο χαρτί, ο Σπηλιόπουλος ψπροσκαλεί με έναν τρόπο τον θεατή - αναγνώστη να συμμετάσχει σε μια ιδιόμορφη επανανάγνωση των γεγονότων.

«Σήμερα, καθένας πρέπει να αναρτά το δικό του 'dazibao', να λέει την άποψή του γιατί έτσι δημιουργείται διάλογος. Η τέχνη είναι το ανάχωμα στην κατήφεια των καιρών. Διεκδικεί τη σιωπή της μέσα στον μεγάλο καθημερινό θόρυβο από τα πράγματα που συμβαίνουν. Και είναι παρηγοριά ψυχής. Επουλώνει πληγές. Και τα έργα τέχνης πρέπει να είναι μπηγμένα πάνω στις πληγές μας. Για να μπορούν να τις επουλώσουν. Δεν βρίσκω άλλον τρόπο».

Μάνια Ζούση

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Μην μιλάτε. Χειροκροτήστε

Τις μέρες της πανδημίας τα κανάλια αναζητούν εναγωνίως Έλληνες γιατρούς που να εργάζονται σε νοσοκομεία του εξωτερικού και τους βγάζουν στα δελτία ειδήσεων για να περιγράψουν τις εμπειρίες τους.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο
Όλες οι Ειδήσεις