Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Το δίκιο πάντα το κέρδιζε ο διεκδικητής, όχι ο δικαιούχος

Δημοσιεύτηκε μια μέτρηση της MRB στο STAR, με ερώτημα «τι είναι αυτό που θέλετε να κάνετε, μόλις λήξει η κρίση του κορωνοϊού»

Δημοσιεύτηκε μια μέτρηση της MRB στο STAR, με ερώτημα «τι είναι αυτό που θέλετε να κάνετε, μόλις λήξει η κρίση του κορωνοϊού». Απαντήσεις: 35% κομμωτήρια, 28% διακοπές, 20% μαγαζιά, ρούχα, παπούτσια, 13% περιποίηση ομορφιάς, 12% αεροπορικό ταξίδι εξωτερικού, ηλεκτρικές συσκευές, διακοπές εξωτερικού, αγορά αυτοκινήτου κ.λπ. κ.λπ.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Είμαστε στο 2009. Καμιά εμπειρία δεν έχει εγγραφεί, κανενός τύπου νέος ορθολογισμός, πρόβλεψη, προσωπικός σχεδιασμός. Η οικονομία κάηκε (ακόμα μια φορά), εμείς όμως, στα όργανα, στα πιάτα. Αυτή την πλευρά της κρίσης, της καταστροφής του κριτηρίου, της καταστροφής της μνήμης, της αλλοίωσης των εργαλείων συλλογισμού, εδώ στην Αριστερά δεν την παρασυζητάμε.

Έχοντας για πολλά χρόνια περιοριστεί (για την Αριστερά λέω) σε έναν ιδιότυπο «εργατισμό», έναν ασύντακτο και αυτοσχέδιο διεκδικητισμό (έναν, συχνά, εγωιστικό διεκδικητισμό, που κατέληγε σε μια μάχη καπατσοσύνης και όχι στην αλληλέγγυα διεκδίκηση δικαίου), έχοντας λοιπόν περιοριστεί σε μια τέτοια μονομέρεια, δεν βλέπαμε την άλλη πλευρά του λόφου. Την πολιτιστική πλευρά της πολιτικής. Το πώς αυτός που διεκδικεί μεταφράζει την υλικότητα του αιτήματος, την ικανοποίηση ή μη της διεκδίκησης.

Έτσι, ενώ τα κυρίαρχα κόμματα εξουσίας έβλεπαν την κοινωνική τάση για υλική διεκδίκηση και φρόντιζαν να την ταΐζουν, αναπαράγοντάς την (και ψηφιζόμενα από αυτή την τάση), η Αριστερά ούτε μπορούσε να την τροφοδοτήσει (ως μη έχουσα εξουσία, αλλά πιστεύω - ελπίζω και μη έχουσα ιδεολογική προθυμία), ούτε είχε το σθένος να την αντιπολιτευτεί. Για παράδειγμα, να πει όχι σε έναν τύπο που πληρώνεται δέκα φορές πιο πάνω από τον συνάδελφό του γιατί επινοήθηκε μια «μούφα θέση» που τον φωτογράφιζε και την κατείχε. Το δίκιο το είχε πάντα ο διεκδικητής, όχι ο δικαιούχος. Το 2009 κατέρρευσε το μοντέλο. Η οδύνη και η ζημιά μοιράστηκε σε όλους, ιδίως στους μη φταίχτες (σε αυτούς που ήταν απ' έξω, αμέτοχοι). Ένα μέρος της κρίσης ήταν τα ελλείμματα, ένα μέρος όμως, το μοίρασμα της ζημιάς. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε να μαζέψει, να εξορθολογήσει, συχνά αυτοσχεδιάζοντας σε ένα σεληνιακό διοικητικό τοπίο. Ένα τρίτο στάδιο της κρίσης όμως, αυτό που αναπτύσσεται τώρα, δεν είναι η αναστροφή όλων των δύσκολων και επώδυνων επιτευγμάτων που πέτυχε η ιδιότυπη ελληνική Αριστερά. Το τρίτο στάδιο της κρίσης είναι η πλήρης αμνημοσύνη. Είναι η ανεπίδεκτη διδασκαλίας λαϊκή πρόσληψη. Κομμωτήριο, ομορφιά, ηλεκτρικά, αυτοκίνητο, κατανάλωση.

Ένα μέρος της αειφόρου κρίσης οφείλεται στο ότι σαν να μπήκαν στην κάψουλα οι πόθοι, τα μέχρι το 2009 ανεκπλήρωτα, οι στεναχώριες και οι ματαιώσεις κατά τα μνημονιακά χρόνια, η γνώση για το πόσο δύσκολα γίνεται ανάταξη κάποιου δημοκρατικού θεσμού - σε αντίθεση με την πανεύκολη καταστροφή του. Σαν να μπήκαν στη «σαρκοφάγο» τύπου Τσερνομπίλ όλα τα προβλήματα, τα κουσούρια, αλλά και σαν να απωθούνται τα πολιτικά και οικονομικά και πολιτιστικά συμπεράσματα από τη χρεοκοπία, σαν να έχουμε την συλλογική ανάγκη να τα πατικώσουμε στη σαρκοφάγο, να μη βλέπουμε οι στρουθοκάμηλοι, να μην ακούμε. Δεν είναι ο καταναλωτικός πόθος το πρόβλημα. Το ότι αυτός εκτοπίζει κάθε σχεδιασμό, κάθε κριτική διορατικότητα, είναι το θέμα.

Μνήμη, σύνθεση, σύγκριση. Κρίση είναι ο ενεστώτας, το «τώρα δα». Ο βαθύς πολιτικός αντίπαλος κάθε προοδευτικής κοσμοθεώρησης είναι η αμνησία. Που εντέλει οδηγεί στο ολέθριο πολιτικό συμπέρασμα.

Στηρίξτε την έγκυρη και μαχητική ενημέρωση. Στηρίξτε την Αυγή. Μπείτε στο syndromes.avgi.gr και αποκτήστε ηλεκτρονική συνδρομή στο 50% της τιμής.

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Διεθνής διασυρμός

Να λοιπόν που η περίφημη λίστα Πέτσα έφτασε μέχρι το Συμβούλιο της Ευρώπης. Στην πλατφόρμα του Συμβουλίου για την ελευθερία του Τύπου αναρτήθηκαν χθες όλα τα δεδομένα για το σκάνδαλο...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο
Όλες οι Ειδήσεις