Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Νά που ο Μητσοτάκης ανασύρει τη θεωρία της "χαμένης ψήφου"...

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ- Δικαιούται, ασφαλώς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ζητάει όσο γίνεται περισσότερες ψήφους για λογαριασμό του κόμματός του. Απ’ όπου κι αν αυτές οι ψήφοι προέρχονται.

Δικαιούται, ασφαλώς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ζητάει όσο γίνεται περισσότερες ψήφους για λογαριασμό του κόμματός του. Απ’ όπου κι αν αυτές οι ψήφοι προέρχονται. Όλα τα κόμματα το θέλουν, όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί το επιδιώκουν. Άλλο όμως αυτό κι άλλο να ζητάει -δημοσίως και επισήμως- την πολιτική εξαφάνιση των άλλων κομμάτων, των μικρότερων, των «ενδιάμεσων». Προκειμένου να καρπωθεί εκείνος τη λεία από τα διαμελισμένα ιμάτιά τους. Κι όμως το έκανε, το διέπραξε μάλλον. Έτσι ψυχρά, ωμά, κυνικά. Σχεδόν ξεδιάντροπα...

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ

 

Στο ανώτατο όργανο της Ν.Δ., στην «Πολιτική Επιτροπή», τα είπε τα ως άνω αγριευτικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Είπε συγκεκριμένα: «...Στην κάλπη της 26ης Μαϊου δεν υπάρχει χώρος για επιπόλαιες επιλογές. Η ψήφος δεν θα είναι απλώς ένα μήνυμα διαμαρτυρίας προς κάποιον. Ούτε θα είναι ένα ανέξοδο σήμα συμπάθειας προς κάποιον άλλον. Ο πολίτης καλείται να μην την ξοδέψει σε εύκολα συνθήματα ή να την ακυρώσει σε σχήματα που δεν θα φέρουν αποτέλεσμα...». Και παρακάτω: «Δεν χωρούν χαλαρές ψήφοι που μετά μπορεί να γίνουν δεκανίκια στον ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε και χαμένες ψήφοι σε σχήματα μιας χρήσης, που δεν θα υπάρχουν αύριο. Καταδικάζω την κυβέρνηση τώρα σημαίνει ψηφίζω μόνο Ν.Δ. Αυτό πρέπει να γίνει συνείδηση σε κάθε πολίτη»...

Μάλιστα. Όπως το ακούτε ή μάλλον όπως το διαβάζετε. Ο πρόεδρος της Ν.Δ. χαρακτηρίζει «επιπόλαιη επιλογή» την ψήφο σε κάποιο άλλο, πλην της Ν.Δ., κόμμα της αντιπολίτευσης. Εκτιμά ότι «ξοδεύεται και ακυρώνεται» η ψήφος που δεν κατευθύνεται στην δική του κάλπη. Προβλέπει ότι τα άλλα κόμματα πρόκειται να γίνουν στο μέλλον «δεκανίκια του ΣΥΡΙΖΑ». Τα οποία εξάλλου ονομάζει «σχήματα μιας χρήσης που δεν θα υπάρχουν αύριο». Επαναφέρει δε στον προεκλογικό δημόσιο λόγο την παλιά, διαβλητή και απελπιστικά σαθρή θεωρία «της χαμένης ψήφου»...

Είπαμε. Δικαιούται ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ζητάει όσο γίνεται περισσότερες ψήφους για λογαριασμό του κόμματός του. Δικαιούται ακόμη και να ισχυρίζεται πως η ψήφος στη Ν.Δ. είναι η «αποτελεσματικότερη» αντι-ΣΥΡΙΖΑ επιλογή. Μιας κι εκεί εντοπίζονται οι πολιτικοί του στόχοι, οι όσο απολίτικοι, οι όσο ευτελείς. Άλλο όμως αυτό και άλλο η αναιδής προπέτεια της πολιτικής ακύρωσης των άλλων. Όλων των άλλων...

Ή εγώ ή εκείνος...

Δεν είδα να διαμαρτύρονται για την σε βάρος τους πολιτική απρέπεια τα κόμματα εναντίον των οποίων φωτογραφικά εκφράστηκε ο πρόεδρος της Ν.Δ. Ούτε το ΚΙΝ.ΑΛΛ., ούτε το Ποτάμι, ούτε το ΚΚΕ. Τα κόμματα που, συνήθως, δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους και δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω εφόσον προέρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ κι από τον Αλέξη Τσίπρα. Όμως εντάξει, δικαίωμά τους. Δικαίωμά τους να πιστεύουν πως «ένας είναι οι εχθρός» και να αισθάνονται, ακόμη και τώρα, «συμμαχικά» απέναντι στο κόμμα και στον αρχηγό που καλεί δημοσίως σε εξαφάνισή τους. Είναι άλλωστε ο ίδιος που από καιρό έχει μιλήσει για τον «δημοψηφισματικό χαρακτήρα» των ευρωεκλογών. Που πάει να πει ή εμείς ή αυτοί, ή εγώ ή εκείνος. Ο ίδιος που καταγγέλλει τον Τσίπρα ότι πολώνει το κλίμα και ότι διχάζει τον λαό!

Πριν από κάμποσον καιρό ο Κυριάκος Μητσοτάκης επεχείρησε να προσεταιριστεί τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου. Στο πλαίσιο του -εναντίον του... αντι-ευρωπαίου ΣΥΡΙΖΑ φυσικά- πολυδιαφημιζόμενου «ευρωπαϊκού τόξου». Δεν του βγήκε τότε όπως θα το ήθελε. Και σήμερα ζητάει τη διάλυσή τους, την εξαφάνισή τους από τον πολιτικό χάρτη της χώρας. Στ’ όνομα της άκυρης και άστοχης ψήφου, της αχρείαστης ψήφου, της «χαμένης ψήφου».

Αξίζει να θυμηθούμε πως, κατά το παρελθόν, αμφότερα τα κόμματα του ιστορικού δικομματισμού, η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, ως τα δύο παραδοσιακά κόμματα εξουσίας, χρησιμοποίησαν κατά κόρον, μπροστά σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, την πολιτικά απρεπή και ιδιαζόντως αναιδή θεωρία της «χαμένη ψήφου». Άλλοτε με περισσότερη και άλλοτε με λιγότερη επιτυχία. Θεωρία η οποία επί της πράξης υποστηρίζει πως τα μικρότερα κόμματα, εκείνα που δεν διεκδικούν άμεσα την εξουσία είναι αχρείαστα. Θεωρία η οποία επί της ουσίας λοιδορεί την ίδια τη λογική της πολυκομματικής κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

Ε, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ, από το 2012, οπότε αναδείχθηκε σε άμεσο διεκδικητή της εξουσίας, ουδέποτε κατέφυγε σε τέτοιες πολιτικές αθλιότητες. Δεν επιζήτησε, δεν προπαγάνδισε την ακύρωση ή την εξαφάνιση των μικρότερων κομμάτων, των κεντρώων, των κεντροαριστερών, των αριστερών, των «ακροαριστερών». Δεν τα έθεσε καν στο πολιτικό του στόχαστρο. Είναι κι αυτό ένα στοιχείο διαφοράς πολιτικού ήθους. Ή μήπως όχι;

 

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία

Ολόκληρη η χθεσινή ενημέρωση του κυβερνητικού εκπροσώπου Στ. Πέτσα ήταν αφιερωμένη στο θέμα της ανομίας. Η κυβέρνηση παίζει το χαρτί της «μηδενικής ανοχής» και κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ για ψυχική συνδρομή στους μπαχαλάκηδες.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο