Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Χθες ήταν νωρίς, αύριο θα είναι αργά...

EUROKINISSI

«Είμαστε εδώ» διακήρυξε, το περασμένο Σάββατο κατά την ομιλία του στη Θεσσαλονίκη, ο Αλέξης Τσίπρας. Επρόκειτο άλλωστε για το κεντρικό σύνθημα της όλης εκδήλωσης.

Αλλά γιατί άραγε επελέγη αυτό το σύνθημα; Γιατί τώρα, γιατί εκεί, τι εννοούσε και σε ποιον απευθυνόταν; Διότι βεβαίως ουδείς αμφιβάλλει πως ο Τσίπρας και το κόμμα του «είναι εδώ» με κοτζάμ 32% (ως ποσοστό ήττας!) στη μόλις προ διμήνου εκλογική αναμέτρηση.

Το πιθανότερο λοιπόν είναι πως το σύνθημα δεν επελέγη τυχαία ούτε «εύκολα». Είναι πολλαπλώς δηλωτικό και με περισσότερους του ενός αποδέκτες...

 

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΪΚΟΥ

Το «είμαστε εδώ» του Αλέξη Τσίπρα απευθύνεται, πρώτα-πρώτα, στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Θέλοντας να της πει πως «είμαστε εδώ» για να σας παρακολουθούμε στενά, για να σας ελέγχουμε αυστηρά, για να μην σας επιτρέψουμε να γκρεμίσετε ό,τι χτίσαμε. Για να μην σας αφήσουμε σε χλωρό κλαρί. Ως δηλωτικό δηλαδή της μορφής της αντιπολίτευσης που πρόκειται να ασκηθεί. Με αυτή την έννοια πολύ σωστά ερμηνεύτηκε δημοσιογραφικά ως η επίσημη κήρυξη της έναρξης του αντιπολιτευτικού αγώνα εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ...

Από την άλλη μεριά, το «είμαστε εδώ» του Τσίπρα απευθύνεται προς το εσωτερικό του κόμματός του και ευρύτερα, προς τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Καθώς τμήμα αυτού του κόσμου δυσανασχετεί (και το δείχνει), επειδή -κατά την άποψή του- δεν αντιπολιτεύεται τη Ν.Δ. με τον τρόπο και, κυρίως, με την ένταση που εκείνο θα ήθελε. Αυτόν τον κόσμο λοιπόν επιχείρησε, με το «είμαστε εδώ», να καθησυχάσει ο τέως πρωθυπουργός. Ότι η ηγεσία του κόμματος έχει σχέδιο, ξέρει τι κάνει, ξέρει πώς πρέπει να κλιμακώσει την αντιπολιτευτική της τακτική, ξέρει πού και πώς θα το πάει. Και είναι αποφασισμένη να το κάνει. Είναι ακριβώς γι’ αυτό που μίλησε για εποικοδομητική, αλλά μαχητική αντιπολίτευση...

Συγκριτική προγραμματική αντιπαράθεση

Η αλήθεια είναι ότι, πράγματι, στο δίμηνο και κάτι που μεσολάβησε από τις εκλογές, κι ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ φρόντιζε να παρακολουθεί τα πάντα και να αντιπαραθέτει τις δικές του θέσεις στα έργα και στις ημέρες της Ν.Δ., δεν σήκωσε ιδιαιτέρως τους τόνους. Δεν άσκησε, με άλλα λόγια, σκληρή αντιπολίτευση.

Και πολύ καλά έκανε εδώ που τα λέμε. Για σκέψου να έβγαινε από την πρώτη μέρα στα κεραμίδια. Να ξεσήκωνε από την πρώτη μέρα τον κόσμο. Μέσα στο κατακαλόκαιρο, στη διάρκεια του οποίου το τελευταίο που θα επιθυμούσαν οι πολίτες είναι ένα τεχνητά πολωτικό κλίμα «κορυφής». Μονάχα «κορυφής», δεδομένου ότι η σχετική λαϊκή διαθεσιμότητα θα ήταν εξαιρετικά περιορισμένη έως ανύπαρκτη. Κι από την άλλη μεριά, πολύ καλά έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ και σεβάστηκε τη νωπή λαϊκή εντολή της νέας κυβέρνησης. Της κυβέρνησης η οποία απολαμβάνει, σ’ αυτή τη φάση, την λεγόμενη περίοδο χάρητος. Η οποία πάντα υπάρχει, θέλουμε δεν θέλουμε μας αρέσει δεν μας αρέσει.

Ε, λοιπόν, το τελευταίο που θα επιθυμούσε η αξιωματική αντιπολίτευση είναι να βρεθεί αντιμέτωπη προς το δημόσιο αίσθημα. Θα έπρεπε, εξάλλου, να ολοκληρωθεί ένας πρώτος κύκλος κυβερνητικής δραστηριότητας ώστε να υπάρχει κάπως ολοκληρωμένη εικόνα. Στη βάση της οποίας θα μπορεί να οικοδομήσει το αντιπολιτευτικό της αφήγημα. Σήμερα λοιπόν, τώρα είναι η ώρα. Χθες ήταν νωρίς, αύριο θα είναι αργά...

«Εποικοδομητική, αλλά μαχητική αντιπολίτευση» υπόσχεται ο Τσίπρας, που πάει να πει «προγραμματική αντιπολίτευση». Αντιπαράθεση δηλαδή, συγκριτική αντιπαράθεση, σε κάθε βήμα, των προγραμματικών θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ προς τα κυβερνητικά πεπραγμένα. Με όχημα πλέον όχι απλώς τα οραματικά στοιχεία της Αριστεράς, αλλά τα ίδια τα κυβερνητικά της δεδομένα της τετραετίας.

Όχημα και όπλο πολύτιμο, έτσι κι αλλιώς, η αριστερή διακυβέρνηση, η για πρώτη φορά δοκιμασμένη στη χώρα. Για λογαριασμό της οποίας έχει κάθε λόγο να επαίρεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Και επί της οποίας δεν θ’ αργήσει η στιγμή που οι πολίτες θα προχωρήσουν, έτσι κι αλλιώς, στις αναγκαίες συγκρίσεις. Όσο κι αν το μιντιακό σύστημα, σχεδόν στο σύνολό του, κάνει ό,τι μπορεί ώστε να μην το επιτρέψει, θολώνοντας την εικόνα. Οι Έλληνες πολίτες θα βρουν τον τρόπο να δουν και να καταλάβουν. Όταν, προπάντων, θα αρχίσουν να το αισθάνονται στην καθημερινότητά τους, στη ζωή τους. Κι αυτή η ώρα δεν βρίσκεται μακριά. Έρχεται όπου να ’ναι...

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια