Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Τόλμη ή αδιέξοδο;

Η υποταγή των ηγετικών κύκλων της Γαλλίας σε μια όλο και πιο υπεροπτική γερμανική Δεξιά, προσκολλημένη στο πιστεύω της για μια «Δημοκρατία σύμφωνη με την αγορά», διαβρώνει και τη λαϊκή κυριαρχία. Η άρση αυτής της υποθήκευσης βρίσκεται στην καρδιά των εκλογών

Σάντα Μαρία δε Ικίκε: ένα ξεχασμένο κοινωνικό κίνημα

Το κράτος έπνιξε στο αίμα τη «μεγάλη απεργία» στο Ικίκε, χωρίς να έχει εκδηλωθεί το παραμικρό ίχνος βίας από την πλευρά των εργατών. Μέχρι το πραξικόπημα του 1973 η σφαγή στο σχολείο Σάντα Μαρία θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη όλων ως η πιο μελανή σελίδα στην ιστορία του εργατικού κινήματος στη Χιλή

Χιλή: Το σούπερ μάρκετ στην άκρη του κόσμου

Υπόσχονται στους επισκέπτες ότι θα εισχωρήσουν στο περιθώριο της κοινωνίας, σε «ανέγγιχτα» μακρινά μέρη. Όσοι το πιστέψουν την πάτησαν. Ο επισκέπτης ανακαλύπτει ότι δεν περίμεναν την άφιξη των κρουαζιερόπλοιων με τους τουρίστες για να γεμίσει η... άκρη του κόσμου με τσιμεντένια οικοδομικά συγκροτήματα, αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και γιγάντια εμπορικά κέντρα για να ζήσεις «στην άγρια φύση», χωρίς όμως να στερηθείς το παραμικρό από τις ανέσεις σου. Καλώς ορίσατε στη σύγχρονη Παταγονία

To Grexit και οι αριστεροί "ανάποδοι οδηγοί"

Η συντηρητική αντιπολίτευση στην Ελλάδα έκανε μία ανακάλυψη που ενθουσίασε: «Η επικεφαλής του κόμματος της γερμανικής Αριστεράς Σάρα Βάγκενκνεχτ προτείνει την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη» αγανακτούσε η Νέα Δημοκρατία σε δελτίο Τύπου της στις 22 Φεβρουαρίου.

"Ο γείτονάς μου ψηφίζει Εθνικό Μέτωπο"

Κάθε φορά που πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ, διασταυρώνομαι με ανθρώπους άφραγκους, εγκαταλειμμένους. Δρόμοι γεμάτοι λακκούβες. Δεν υπάρχει πλέον ταχυδρομείο, ούτε φαρμακείο, ούτε γιατροί, ούτε νοσοκόμες. Οι απλήρωτοι λογαριασμοί αυξάνονται εντυπωσιακά, το ίδιο και η ενδοοικογενειακή βία. Οι ηλικιωμένοι είναι υπερβολικά φτωχοί για να βοηθήσουν τα παιδιά τους και τα παιδιά παραείναι φτωχά για να συνδράμουν τους γονείς τους. Σε αυτό το πλαίσιο το Εθνικό Μέτωπο επιτυγχάνει υψηλά ποσοστά

Ευρωπαϊκές μανίες

Κατά τη διάρκεια των προεκλογικών περιόδων γίνεται συχνά λόγος για «αναπροσανατολισμό» της Ε.Ε. Η πρόθεση είναι αξιέπαινη, καλό όμως θα ήταν να έχει οδηγό της την... εμπειρία. Αυτή θα μας επιτρέψει να αναγνωρίσουμε ποιοι είναι εκείνοι που πάνω τους δεν μπορούμε να στηριχθούμε. Ώστε να αποφύγουμε μια νέα απογοήτευση

Νεοφασιστική πανούκλα

Αν τα κόμματα συνεχίσουν τη φιλελεύθερη πολιτική ιδιωτικοποιήσεων, διάλυσης των δημόσιων υπηρεσιών, δημιουργίας ιδιωτικών ταμείων συνταξιοδότησης, αποδοχής των απολύσεων χρηματιστηριακών συμφερόντων, τίποτα δεν εγγυάται ότι ο νεοφασισμός, σύμμαχος με τους αιώνιους συνεργάτες του, δεν θα καταφέρει να κερδίσει

Άγκυρα και Τεχεράνη, σύμμαχοι ή ανταγωνιστές;

Αν και η Τεχεράνη και η Άγκυρα προβάλλουν επισήμως τον κατευνασμό των εντάσεων στις σχέσεις τους, όπως το υποδηλώνει η συνάντηση Ερντογάν - Ρουχανί τον περασμένο Σεπτέμβριο στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, οι θέσεις τους για την περιφερειακή πολιτική εξακολουθούν να αποκλίνουν

Τουρκία - Γερμανία: Tο διακύβευμα των προσφύγων

Αν και η μαζική παρουσία ατόμων τουρκικής καταγωγής ενίσχυσε τους ιδιαίτερους δεσμούς που ενώνουν τις δύο χώρες, η σχέση τους επιδεινώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 2000, όταν η Γερμανία αντιτάχθηκε στην ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το 2004, η Άνγκελα Μέρκελ, εκείνη την εποχή ηγέτιδα της χριστιανοδημοκρατικής αντιπολίτευσης, αντιπρότεινε μια «προνομιακή σχέση»

"Πρώτα η Αμερική"

Τίποτα δεν εγγυάται ότι η μονομέρεια του κ. Τραμπ θα υποχρεώσει επιτέλους τους Ευρωπαίους να κόψουν το μπιμπερό του φιλοατλαντισμού και του δόγματος των ελεύθερων ανταλλαγών και να πατήσουν στα πόδια τους. Αλλά η φετινή εκλογική χρονιά στη Γαλλία και τη Γερμανία θα άξιζε να έχει αυτό ακριβώς το αίτημα ως διακύβευμα

Διπλή πρόκληση για την Αριστερά της Βραζιλίας

Η συνταγή του συντηρητικού Τέμερ είναι φρενήρης φιλελευθερισμός σε οικονομικό επίπεδο και στρατευμένος συντηρητισμός σε πολιτικό επίπεδο. Το πρόγραμμά του, που υποστηρίζουν τράπεζες και μεγάλες επιχειρήσεις, ποτέ δεν τέθηκε σε ψηφοφορία, ενώ σε μια συνάντηση με τους εργοδότες υποσχέθηκε ότι δεν τον ενδιαφέρει η επανεκλογή του αλλά η επιβολή των βάρβαρων μέτρων

Αϊτή, η απάτη της ανθρωπιστικής δράσης

Είναι, άραγε, καταδικασμένη η φτωχότερη χώρα της Καραϊβικής να ξανακυλάει ασταμάτητα στην εξαθλίωση παρ’ όλη τη βοήθεια που έχει δεχτεί; Στην πραγματικότητα, τα αναπτυξιακά προγράμματα που υιοθετήθηκαν μετά τις προηγούμενες καταστροφές οδήγησαν τη χώρα σε αδιέξοδο

Η αρχιτεκτονική της εξαθλίωσης στην Αϊτή

Με την οικονομική ανάπτυξη να υπολείπεται της δημογραφικής αύξησης, το ΑΕΠ μειώνεται διαρκώς τα τελευταία 20 χρόνια. Η διεθνής βοήθεια αντιπροσωπεύει το ήμισυ των δημόσιων εσόδων. Μαζί με τη ροή χρήματος από το εμπόριο ναρκωτικών και τα εμβάσματα της αϊτινής διασποράς, τα οποία, εξαιτίας της κρίσης, υποχώρησαν το 2009, αποτελούν τα τρία βασικά στηρίγματα μιας ετοιμοθάνατης οικονομίας

Ποιοι είναι οι Σύροι αντάρτες;

Επιμέλεια: Κατερίνα Γούλα   Πολύς λόγος έγινε για τις αντάρτικες ομάδες του Χαλεπίου όταν, λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 2016, επικρατούσαν οι φιλοκυβερνητικές δυνάμεις και...

Ο Ματέο Ρέντζι ονειρεύεται να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του

Ο Ρέντζι υπήρξε θύμα της λογικής που τον έφερε στην κυβέρνηση. Λογική χαρακτηριστική του ιταλικού πολιτικού συστήματος, το οποίο διαρκώς επινοεί καινούργιους θεόσταλτους σωτήρες και στη συνέχεια τους καίει εξίσου γρήγορα ώστε να ικανοποιήσει την επιθυμία ρήξης που αισθάνονται μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, χωρίς όμως να αμφισβητηθεί η καθεστηκυία τάξη

Ποιος σκότωσε την Μπέρτα Κάσερες;

Μέσα σε έξι χρόνια, 109 πολίτες της Ονδούρας δολοφονήθηκαν επειδή αντιστάθηκαν στην κατασκευή υδροηλεκτρικών έργων, σε λειτουργία μεταλλείων, σε δασικές ή αγροτοβιομηχανικές εκμεταλλεύσεις. Ο απολογισμός αυτός δεν αποτελεί ιδιαιτερότητα της Ονδούρας. Μέσα σε μία δεκαετία, τουλάχιστον σαράντα υπερασπιστές των ποταμών έχουν δολοφονηθεί σε όλη την Κεντρική Αμερική

ΗΠΑ: Ο θρίαμβος του παρανοϊκού πολιτικού λόγου

Η στασιμότητα της αγοραστικής δύναμης, η αβεβαιότητα της απασχόλησης, η μετανάστευση και η πολυπολιτισμικότητα, η ατιμωρησία των υπαιτίων της οικονομικής κρίσης, χωρίς να αναφερθούμε στο πλήθος των δυσλειτουργιών του συστήματος, έχουν δημιουργήσει ένα διάχυτο αίσθημα ανησυχίας, το οποίο ευνοεί εκείνο που ο Ρίτσαρντ Χοφστάντερ αποκάλεσε το 1964 «παρανοϊκό στιλ στην πολιτική». Σε αυτά τα θολά νερά, τα οποία οι ελίτ αδυνατούν να κατανοήσουν, αποφάσισε να ψαρέψει ο Τραμπ. Και σε αυτό επωφελήθηκε από τη βαθιά μεταμόρφωση του τοπίου των μέσων ενημέρωσης και του πολιτικού λόγου