Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Αγιά Σοφιά

Θέλω να αλλάξω το όνομά μου επειγόντως! Δεκάξι χρόνια τώρα πίστευα ότι ήταν ο.κ, όλα καλά δηλαδή. Όταν ήμουν μικρή με λέγαν Σοφάκι και τσαντιζόμουν, ήμουν κοριτσάκι κι όχι κάτι ουδέτερο

Ελευθερία;

Σίγουρα το καλύτερο μυθιστόρημα του Δημήτρη Οικονόμου κι ένα από τα καλύτερα της τρέχουσας εκδοτικής χρονιάς είναι ο Τελευταίος Φύλακας

Της λύπης γνώση

Η σεφερική ποιητική, χαμηλόφωνη και αφηγηματική, αποτελεί την πλέον διαδομένη αφετηρία για την σημερινή ποιητική κοινή. Έχουν μεσολαβήσει βέβαια γενεές επιγόνων, με αποτέλεσμα αυτή η αφετηρία σχεδόν να μην αναγνωρίζεται ως τέτοια αλλά να χάνεται μέσα στο ποιητικό παρελθόν

Η γλώσσα-κώδικας

Ο Κωνσταντίνος Μπούρας γίνεται ο Στάλκερ μας στις δυσπρόσιτες περιοχές του πνεύματος. Η Ατλαντίς του, χαμένη στα βαθιά του μύθου (γραμμένη στην τρίτη κλίση, στην καθαρεύουσα, που είναι και αυτή χαμένη), συνιστά ένα ιδιαίτερο διανοητικό κέντρισμα για τον αναγνώστη

Παιχνίδι των άκρων

Καθώς η επιστημονική φαντασία εγγράφεται πλέον, λόγω πανδημίας, σε κάθε εκδοχή του πραγματικού, η διαπίστωση του Καλβίνο ότι «είμαστε οι κληρονόμοι της ατέρμονης καταστροφής» οδηγεί σε μετατοπίσεις και αναθεωρήσεις ως προς τα όρια των σχέσεων με τον εαυτό, τους άλλους, την πολιτική και τον κοινωνικό/φυσικό κόσμο

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ

Σαλαμπώ, στην Καρχηδόνα σκάβουμε την πεθαμένη άμμο, Στις καλαμιές του Νίγηρα κρύβουμε το πατρικό κρανίο σκλάβου, Εβένινη ήσουν σελίδα του Φλωμπερ, επιδερμίδα από πολέμους γανωμένη, Αχ Σαλαμπώ, το ξέρουμε αφού ο Σιμούν μας καταπιεί, θαρθούνε κι οι Ρωμαίοι

Ποιητική ωριμότητα

Μια σύγχρονη έκφραση της καρυωτακικής διάθεσης απέναντι στον κόσμο και στα πράγματα, χωρίς να μιμείται ούτε κατ’ ελάχιστον τον ένδοξο (πια) πρόγονο, χωρίς πόζα

Το ποδήλατο της εισβολής

Το ποδήλατο ήταν το απόλυτο φετίχ της παιδικής μας ηλικίας. Ποδήλατο, μπάλα και περιοδικά Μπλεκ, Σεραφίνο, Τιραμόλα, Μάσκα και Ποπάυ. Το ποδήλατο ήταν το μεταφορικό μέσο μιας ολόκληρης εποχής

Ένιο Μορικόνε

Η μουσική του, αναδεύοντας πέντε αιώνων μουσική εμπειρία, στάθηκε τα τελευταία σαράντα χρόνια στις κορυφώσεις της Δυτικής μουσικής δημιουργίας

Ανθρωπολογία των θρησκειών

«Όλη η ανθρωπότητα, Έλληνες και μη Έλληνες, πιστεύουν στην ύπαρξη των θεών». Αυτό είπε ο Πλάτωνας πριν πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια. Λίγοι θα αρνούνταν την οικουμενικότητα μιας κάποιας μορφής θρησκείας ανά τον κόσμο. Δεν έχουμε εισέτι βρει μια κοινωνία που να μην εκφράζει με τον ένα ή άλλο τρόπο κάποιες αντιλήψεις για το ιερό ή για κάποια πνευματικά όντα

Γιώργος Βιτσώρης - Πωλ Ελυάρ

Αναφέρεται συχνά πως οι «κομμουνιστικές πεποιθήσεις» του Πωλ Ελυάρ τον έφεραν στο Γράμμο το 1949 και επίσης τον έκαναν «να γράφει ποιήματα υπέρ των ανταρτών, με σκοπό να αναπτερώσει το ηθικό τους»

Με τον Σέρτζο Λεόνε

Στο τέλος του 1963, μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνο του σπιτιού. «Καλημέρα, το όνομά μου είναι Σέρτζο Λεόνε...» Είπε ότι ήταν σκηνοθέτης, και χωρίς να μακρηγορήσει, πρόσθεσε ότι θα έρθει να με δει σύντομα για να συζητήσει ένα σχέδιό του με περισσότερες λεπτομέρειες

Στιγμιότυπα του ζην

Ο ιταλός συγγραφέας του Δούναβη, βιβλίο στο οποίο ανατέμνεται ποικιλοτρόπως η ιστορία της Κεντρικής Ευρώπης και της κουλτούρας της, εξετάζει στα έργα του τη διάρθρωση των υποκειμενικοτήτων στον ιστορικό χώρο, τη ρευστότητα της εθνικής ταυτότητας, και την κατάρρευση των ουτοπιών σε πολλά πεδία

Ένα σκληρό πορτραίτο

Όταν αποφάσισα να κάνω μια μικρή αποτοξίνωση από ένα τετράμηνο συνεχούς ανάγνωσης και κριτικής αστυνομικών μυθιστορημάτων, πήρα στα χέρια μου την «Φανή» της Ευγενίας Μπογιάνου. Έχοντας διαβάσει και τις προηγούμενα έργα της, προβληματιζόμουνα αν θα κατάφερνε να περάσει πάνω από τον πήχυ, που είχε ήδη τοποθετήσει σε υψηλό επίπεδο

Εντυπώσεις ζωής και τέχνης

Ας μη θεωρηθεί πως ο τίτλος αυτού του σημειώματος παραπέμπει σε εντυπωσιολογικές αναμνήσεις. Εσώτερες τυπώσεις θέλει να πει. Στιγμές μιας πνευματικής διαδρομής, προσωπικά αποδελτιωμένης και αφηγημένης. Και έξω τυπώσεις, δηλαδή σημεία αναφοράς, που είναι τα καλλιτεχνικά έργα, λογοτεχνικά, μουσικά, θεατρικά, εικαστικά, κινηματογραφικά, αλλά και η προσωπική ματιά της συγγραφέως, όπως αποτυπώνεται πάνω τους, όπως αποτυπώνεται και στο βιβλίο, το οποίο για αυτόν ακριβώς τον λόγο υποτιτλίζεται ως αφήγημα

Μια εξουσία παντού και πουθενά

«Από τη στιγμή που ο νεωτερικός άνθρωπος καλούνταν ταυτόχρονα να προβληματίζεται για το νόημα των υπαρξιακών ατομικών του ελευθεριών και να εγκαθιδρύσει μαζί με τους άλλους τη δημοκρατική εξουσία, το (σχεδόν αδιατύπωτο μέχρι τότε) ζήτημα των σχέσεων που συνέδεαν το αυθύπαρκτο Όλον με τα ελεύθερα μέρη αναδεικνυόταν πλέον σε θεμελιώδες κι απαράκαμπτο διακύβευμα, σε μια πρώτη φάση απλώς θεωρητικό, στη συνέχεια όμως επίσης θεσμικό και πρακτικό»