Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Σκότος και σιωπή

«Τι σκότος, τι δυνατό κρύο, τι παγωμένη σιωπή» ψιθυρίζει η οικιακή βοηθός Ζαμπίνε Κίναστ βλέποντας την Γκέρτρουντ να ζωγραφίζει χωρίς σταματημό, μόνη της, μέσα στο μισοσκόταδο. Αυτό το ίδιο...

Θυμός που σκοτώνει

«Στέκομαι συχνά στην άκρη του δρόμου και προσπαθώ να καταλάβω τις ζωές των άλλων από την έκφραση του προσώπου τους, από το πώς χειρονομούν, από τη νευρικότητα του βήματός τους» λέει σε κάποιο...

Ζωή στο σκοτάδι

Η Φακίνου ξέρει να μιλά για τους μοναχικούς, μοιάζει να είναι μια απ’ αυτούς θα έλεγα. Ξέρει να ακολουθεί τις σιωπές και τους φόβους τους. Δίχως ούτε στιγμή να τους εκθέτει, δίχως μελοδραματισμούς, με αξιοθαύμαστη ουσιαστική λιτότητα και οικονομία λόγου

Αβάσταχτη μοναξιά

Δεν είναι τυχαίο πως και ο ίδιος ο Πολωνός Κόνραντ έγραψε στην αγγλική γλώσσα. Είχε βιώσει στο πετσί του ίσως, την «εξορία» από τη μητρική γλώσσα, την προσπάθεια επιβίωσης σ’ έναν ξένο τόπο. Δεν αγαπά μόνο τον ήρωά του. Τον συμπονά και τον καταλαβαίνει