Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Το Brexit και το αόρατο χέρι της αγοράς

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου   - Καθώς η Ε.Ε. και η Ευρωζώνη φλερτάρουν επικίνδυνα με το ενδεχόμενο ενός νέου κύκλου ύφεσης, κατά τη σαφέστατη πλέον προειδοποίηση της ΕΚΤ, το Brexit και το Bremain επανέρχονται ως βασανιστικό δίλημμα επιβίωσης της βρετανικής ελίτ ανάμεσα στον γκρεμό και στο ρέμα, αδιάφορο τι είναι μπρος και τι πίσω

Η «απολίτικη» ΕΚΤ και το υπέρτατο αγαθό της

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου - Η ΕΚΤ, με πρόσχημα τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος, υπαγορεύει και τελικά επιβάλλει ακόμη και κοινωνική πολιτική, που τυπικά είναι εκτός αρμοδιοτήτων της

Η Βενεζουέλα και ο κατώτατος μισθός

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου   Εκ πρώτης όψεως, οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα, που έχει γίνει το κέντρο του κόσμου, περίπου όπως η Ελλάδα έγινε μετά το 2011 επίκεντρο της παγκόσμιας κρίσης, δεν έχουν την...

Ο πολτός και η πόλωση

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου  - Η ουσία είναι ότι τα πολιτικά μορφώματα που προέκυψαν -και οι άνθρωποι που τα πλαισίωσαν- με τη φιλοδοξία να καλύψουν τα κενά που άφησε η κατάρρευση του μεταπολιτευτικού δικομματισμού δεν κατάφεραν να εκφράσουν τίποτα και κανέναν.

Η μετεφηβεία του ευρώ

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου  - Το ευρώ πέρασε μια νευρική, αλλά σχετικά ανώδυνη παιδική ηλικία, κι έπειτα μια ταραχώδη και οδυνηρή εφηβεία. Τι μας επιφυλάσσει η μετεφηβεία του; Αν κρίνει κανείς από τα όσα συμφωνήθηκαν στην τελευταία σύνοδο κορυφής για την εμβάθυνση της Ευρωζώνης, η μετεφηβεία του ευρώ θα αποδειχθεί μάλλον μια παρατεταμένη και ασταθής εφηβεία, με αλλεπάλληλες κρίσεις ταυτότητας, πανικού και επιβίωσης στις επόμενες υφέσεις

Παρά λίγο να συμφωνήσω με τον Σόιμπλε...

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου  - Η κίνηση Σόιμπλε στοχεύει μεταξύ άλλων στη διατήρηση του πολιτικού και διοικητικού ελέγχου του ευρωσυστήματος, ώστε να μη θιγεί στο ελάχιστο η γερμανική ηγεμονία σε μια Ευρωζώνη σταθερά ευάλωτη στην επόμενη κρίση

Ο Μαρξ και η σαρξ του

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου - Ο άνθρωπος που αποκάλυψε -κατά την επισήμανση του Ένγκελς- τον νόμο της ιστορικής εξέλιξης, «το απλό γεγονός ότι οι άνθρωποι πρέπει πρώτα απ’ όλα να φάνε, να πιουν, να στεγαστούν και να ντυθούν πριν ασχοληθούν με την πολιτική, την επιστήμη, τη θρησκεία», στον εαυτό του επέβαλε το αντίθετο. Υπέταξε τη σάρκα του στην επαναστατικότητά του. Μήπως αυτό είναι που κυρίως λείπει από όσους σήμερα ομνύουμε στ’ όνομά του;

Από θύματα του «ζουρλομανδύα», θύτες;

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου   Δυο μέρες μετά την τελευταία συνεδρίαση του Eurogroup, που έδωσε και τυπικά το πράσινο φως για τον πρώτο μεταμνημονιακό ελληνικό προϋπολογισμό χωρίς περικοπές στις...