Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Η πολιτική των αχαμνών

Ό,τι δημοσιεύεται στη στήλη είναι αυστηρώς προσωπικό. Ούτε ρωτάω κανέναν από τους αρμόδιους, ούτε οι αρμόδιοι έχουν πειράξει έστω μια λέξη, όσα χρόνια συνεργαζόμαστε. Και δεν συμφωνούμε πάντα

Η αγωνία του Κόκκινου

Του Θανάση Καρτερού   Παρακολουθούμε όλοι εδώ και αρκετό καιρό την αγωνία του Κόκκινου και των ανθρώπων που εργάζονται στον ραδιοσταθμό του ΣΥΡΙΖΑ. Τις κινητοποιήσεις, τις καταγγελίες, τις απεργίες....

Ο κάποιος που ντρέπεται

Υπάρχει κάποιος στην κυβέρνηση που συμπαθώ περισσότερο επειδή δεν χρησιμοποιεί την κρατική αυτοκινητάρα σχεδόν ποτέ, δεν πηγαίνει στην ταβέρνα συνοδεία αστυνομικών και πληρώνει μόνος του ουκ ολίγα γεύματα

Ισοβίτες του θράσους

Ο Γιάννος, ο Άκης, ο Τσουκάτος, ο Μαντέλης. Περσινά ξινά σταφύλια, λένε τώρα οι επίγονοι, που ονειρεύονται να φέρουν στα... πράγματα το ζόμπι του ΠΑΣΟΚ. Το χαλασμένο κρασί τους ακόμα πίνει η Ελλάδα

Δεν περνάς κυρά-Μαρία

Μήπως ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να προειδοποιήσει ότι φτάσαμε στο αμήν; Ότι δεν θα κάνουμε πίσω από το στοιχειώδες; Και άρα δεν απειλείται μόνο η υπερχρεωμένη παράγκα μας, αλλά και το ευρωπαϊκό τους ανάκτορο;

Τα πανηγύρια αργότερα

“Όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει, στρατιώτη μου, τον πόλεμο τον χάνει”, λέει ο γνωστός στίχος. Αν οφείλουμε όμως να είμαστε αισιόδοξοι, αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να είμαστε και εκτός πραγματικότητας. Και η πραγματικότητα, όσα φωτεινά σημεία κι αν βλέπει κανείς σ’ αυτή, μόνο ρόδινη δεν είναι...

Άλλη μια ηρωική ήττα; Να μένει το βύσσινο

Τι μένει στην ανελέητη εχθρική προπαγάνδα από όλα αυτά; Οι συμβιβασμοί. Τόσο ξένοι από πρώτη ματιά με τις θέσεις, τις θυσίες, την ταυτότητά μας, που ανοίγουν εύκολα τις πόρτες στον αλαλάζοντα λαϊκισμό. Κωλοτούμπες, γιουσουφάκια, υπάλληλοι, απατεώνες!

Το χαντάκι και το "χοπ"

Δεν υπάρχει κατά τη γνώμη μου κανένα πρόβλημα εμπιστοσύνης σε όσους μας εκπροσωπούν στη διαπραγμάτευση. Και ο Τσακαλώτος με την ομάδα του, και ο Τσίπρας με τους επιτελείς, είναι πια και έμπειροι, και πονηρεμένοι, και σταθεροί, και ευέλικτοι.

Κανένα τρόπαιο από το αποτρόπαιο

Θέλω να πω πως καλό θα ήταν να μην επαναληφθεί και στην περίπτωση αυτή το δηλητηριώδες φαινόμενο που ζήσαμε σε άλλες παρόμοιες στο παρελθόν. Να ανεμίζει ο καθένας τη σημαία των δικών του επιδιώξεων πάνω από τα τραύματα ενός ανθρώπου ή από μια τραγωδία που προκάλεσε η τρομοκρατική βία....

Γελάσαμε πάλι

Για στάσου, κύριε Μητσοτάκη μας. Για τον «παράνομο» διαγωνισμό του Παππά έσκιζες τα ρούχα σου. Πάει στον διάολο. Τα καταφέρατε, πήραν τα λεφτά τους πίσω οι άνθρωποι, επανήλθαν με τη συνδρομή σου στο τζάμπα...

Κι ο Νικόλας πάντα μέσα

Και όμως. Εσωτερικά καλά, εξωτερικά καλά, κι ο Νικόλας πάντα μέσα, που έλεγαν οι παλιοί φυλακισμένοι ειρωνευόμενοι τις αισιόδοξες κομματικές αναλύσεις. Διότι το θέμα του χρέους παραπέμφθηκε πάλι στο μέλλον, έστω το άμεσο, και απόφαση επ’ αυτού δεν υπήρξε. Ενώ αναδείχτηκαν πάλι οι δύο αιμοβόρες σταθερές του ελληνικού δράματος...

Η μάχη των αρχηγών

Η πραγματικότητα αυτή δεν αλλάζει με κατάρες, ούτε με ευχές. Δύο κόμματα συγκρούονται βασικά σήμερα. Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ν.Δ. Με τους συμμάχους του το καθένα. Και, όσο κι αν σε κάποιους κακοφαίνεται, η σύγκρουση εκφράζεται από δυο πρόσωπα.

Πωλητές ψυχών

Και όμως, ο Κωστής Χατζηδάκης εμφανίστηκε χτες στη Βουλή με εντελώς άλλο πρόσωπο. Όχι απλώς δεν απεχθάνεται την ψυχή μας. Όχι μόνο δεν θέλει να μας τη βγάλει. Αλλά και εξέφρασε ευθαρσώς έναν γνήσιο πόνο, ου μην αλλά και οργή, για τη βάσκανο μοίρα της.