Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Κοράκι του ρίγους του θανάτου

Βιβλία

Της Ευγενίας Μπογιάνου

 

Στο έργο του με τον υπέροχο τίτλο «Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά» -άμεση αναφορά στον διάσημο στίχο της Έμιλι Ντίκινσον «Hope is the thing with feathers»- ο Μαξ Πόρτερ συνομιλεί με το θρυλικό «Crow» του Τεντ Χιουζ, την ποιητική συλλογή του μεγάλου Αμερικανού, δίχως να κρύβει τον θαυμασμό του γι’ αυτόν -απολαυστική η εικονική σκηνή της συνάντησης πατέρα και Χιουζ-, πάνω στην οποία φαίνεται να «πάτησε» για να γράψει αυτό το σύντομο βιβλίο που δύσκολα χαρακτηρίζει κανείς ως μυθιστόρημα, μιας και ακροβατεί με μεγάλη άνεση ανάμεσα σε διαφορετικά είδη, έχοντας πολλά στοιχεία από την πυκνότητα και την ακρίβεια που χαρακτηρίζουν την ποίηση και περισσότερο θα χαρακτήριζα ως σκοτεινή ποιητική πρόζα.

Βέβαια το εμβληματικότερο Κοράκι της λογοτεχνίας είναι εκείνο του Έντγκαρ Άλαν Πόε, του πουλιού -υποκινητή της θλίψης- που επισκέπτεται έναν απελπισμένο φοιτητή, ο οποίος, αφού έχασε την αγαπημένη του Ελεωνόρα, οδηγείται σταδιακά στην τρέλα. Κάτι από την επιβλητικά μεταφυσική ατμόσφαιρα του Πόε βρίσκουμε και στο έργο του Πόρτερ. Παρά όμως τις διακειμενικές αναφορές που είναι πολλές και ποικίλες δεν έχουμε να κάνουμε με άλλο ένα ευφυές κείμενο που δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια άσκηση ύφους -χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι τέτοιο- με αμφιλεγόμενο περιεχόμενο. Αντιθέτως πρόκειται για μια σπαρακτική σπουδή πάνω στο πένθος.

Ο συγγραφέας κοιτάει κατάματα τη θλίψη που προκαλεί η απώλεια, αναμετριέται μαζί της με όλες του τις δυνάμεις, δεν θέλει να την αγνοήσει γιατί ξέρει πως «κάθε λογικός άνθρωπος γνωρίζει ότι το πένθος είναι ένα μακρόπνοο σχέδιο», αρνείται να επισπεύσει τα γεγονότα, αρνείται να παρηγορηθεί, δεν φοβάται να μπει, βήμα το βήμα, μέσα στο σκοτάδι του αμετάκλητου.

Ένας άντρας, ανώνυμος, που θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε, χάνει ξαφνικά τη γυναίκα του μένοντας πίσω με τα δυο μικρά αγόρια του. Παραληρεί, βρίσκεται υπό την επήρεια σοκ. Η έλλειψή της είναι παντού, στα πάντα, «ολόκληρη η πόλη είναι η έλλειψή της», τα πάντα μοιάζουν λάθος, αδειασμένα από οτιδήποτε οικείο, κενά. Συγχρόνως παρακολουθούμε μια δεύτερη φωνή, την ενιαία φωνή των δυο αγοριών, που και 'κείνα με τον δικό τους συνταρακτικό τρόπο, δίχως να σταματήσουν ούτε στιγμή να μετεωρίζονται ανάμεσα στην αθωότητα και την προσπάθεια κατανόησης του ζόφου, να βρουν νέα πατήματα που καθορίζονται από την απουσία εκείνης. Μια απουσία - παρουσία, ένα ανεπούλωτο τραύμα.

Ξαφνικά όμως τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό συγχέονται, καθώς εισβάλλει στη ζωή των τριών ένα μυστηριώδες κοράκι. Έρχεται δίχως να το καλέσουν, απρόσκλητα, με θράσος και έπαρση, «δεν θα φύγω όσο καιρό με έχεις ανάγκη» λέει. Γίνεται φίλος και ανταγωνιστής, σχολιάζει, παρηγορεί, ειρωνεύεται, γίνεται το αυτί που ακούει και η φωνή της συνείδησης, η φωνή που αφυπνίζει, που καθοδηγεί, που αντιπαραθέτει μια διαφορετική θέαση, δίνοντας στον Πόρτερ τη δυνατότητα να μας χαρίσει τις πιο δυνατές σελίδες του. Σελίδες ωμού λυρισμού, διανθισμένες με σουρεαλιστικές σκηνές, αλλά κι ένα μαύρο χιούμορ διαβρωτικό και ζωογόνο. Το κοράκι βάζει κάτω από τα φτερά του τους ήρωες, προστατεύοντάς τους με τον δικό του τρόπο, χωρίς ούτε στιγμή να τους χαρίζεται, «ακούγεσαι σαν μαγνητάκι ψυγείου» λέει στον πατέρα όταν εκείνος βυθίζεται στην απελπισία, οδηγώντας τους σιγά - σιγά στην αποδοχή και τη λύτρωση.

Η Ιωάννα Αβραμίδου αποδίδει εξαιρετικά ένα έργο πρωτότυπο, ρηξικέλευθο, αληθινό.

 

INFO

Max Porter, «Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά»

Εκδ. Πόλις

Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

128 σελ. Τιμή: 12 ευρώ

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Όλοι στο Παλαί ντε Σπορ

Η σημερινή συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στη Θεσσαλονίκη με ομιλητή τον Αλέξη Τσίπρα στέλνει δύο μηνύματα. Το πρώτο, που έχει σταλεί από καιρό με μια πλειάδα συγκεντρώσεων σε όλη την Ελλάδα, είναι ότι οι...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο