Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ποδόσφαιρο: Το "μπαλέτο των φτωχών"

Ο Αλ. Τσίπρας, οι Social Waste και ακόμη δεκαπέντε ιστορίες για την μπάλα - Το νέο βιβλίο του Θανάση Κ. Κάππου για το πιο δημοφιλές άθλημα στο κόσμο, την πολιτική και την Αριστερά

"Στην Ευρώπη συμπαθώ τη Σαν Πάουλι και την ισπανική Ράγιο Βαγιεκάνο, για προφανείς νομίζω λόγους. Δεν μπορώ όμως να κρύψω τη συμπάθειά μου για την 'αναρχική' Μπαρτσελόνα, σε αντίθεση με τη 'βασιλική' Ρεάλ. Είμαι, επίσης, οπαδός, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, της κόκκινης Λίβερπουλ, που συνδυάζει την ποδοσφαιρική τρέλα με τη δύναμη και την τεχνική, αλλά και έχει οπαδούς που προέρχονται από τα λαϊκά στρώματα και δίνουν ένα εντυπωσιακό 'παρών' σε κάθε αγώνα. Τέλος, αγαπώ τη Γιουβέντους, με τη φανέλα της οποίας κυκλοφορούσα πιτσιρικάς, γιατί η αδελφή μου σπούδαζει στο Τορίνο και κάθε φορά που γύριζε στην Ελλάδα μου έφερνε δώρο και μια στολή της μεγάλης κυρίας. Βλέπετε, στο ποδόσφαιρο, όπως και στον έρωτα, οι αγάπες γεννιούνται με πολλούς τρόπους και από πολλούς δρόμους". Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ξεδιπλώνει όλη την παλέτα των ποδοσφαιρικών προτιμήσεών του.

"Για μένα ήταν ποδοσφαιρική αποκάλυψη" παραδέχεται ο Θανάσης Κ. Κάππος, που για χάρη του βιβλίου του "Αριστερά, πολιτική και ποδόσφαιρο" (εκδ. Αλήθεια), που μόλις κυκλοφόρησε, συνομίλησε με τον Αλέξη Τσίπρα. "Είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζει το ποδόσφαιρο όσο λίγοι. Θυμάται με ακρίβεια λεπτερολέπτου γεγονότα, πρόσωπα και φάσεις ενώ οι οπαδικές του προτιμήσεις έχουν ένα ιδιαίτερα ταξικό πρόσημο. Η Ράγιο Βαγιεκάνο, η εργατική ομάδα της Μαδρίτης, η "αναρχική" Μπαρτσελόνα και η Σαν Πάουλι στο Αμβούργο μας βρίσκουν απόλυτα σύμφωνους γιατί είναι ομάδες που έχουν κοινωνικά χαρακτηριστικά και υποστηρίζουν την καλυτέρευση των συνθηκών της κοινωνίας μας" λέει ο συγγραφέας. Βέβαια η συνομιλία τους, πολλώ δε μάλλον το ίδιο το βιβλίο, δεν περιορίζονται στα προφανή.

Αυτή η ιδιαίτερη, για πολλούς αμφιλεγόμενη, ιδιαίτερα στις μέρες μας, σχέση του ποδοσφαίρου με την πολιτική και την Αριστερά ιχνογραφείται ανάγλυφα στις δεκαεπτά βαθιά πολιτικές ιστορίες του βιβλίου. Κι αν ο Τσίπρας μιλάει για το τρίπτυχο ποδόσφαιρο - πολιτική - Αριστερά στις μέρες μας, ο Σάββας Παπάζογλου, ένας από τους τελευταίους ποδοσφαιρικούς μεγάλους μιας άλλης εποχής, μιλάει για την Αριστερά και το ποδόσφαιρο τη δύσκολη περίοδο της Κατοχής. Θυμάται τον Νίκο Γόδα, τον Γρηγόρη Λαμπράκη, τον Παναγή Κορσιάνο, την Ένωση Ελλήνων Αθλητών αλλά και το "αντιστασιακό ντέρμπι" του 1942 για να μαζέψουν λεφτά, τρόφιμα και φάρμακα για τους φυλακισμένους. Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο, ο αναγνώστης θα βρει ακόμα πολλές διασυνδέσεις του λαοφιλούς αθλήματος με την πολιτική και τις ιδέες της Αριστεράς.

Τo Πανσεραϊκός Che Guevara Club και η κοινωνική του δράση, η λαοφιλία του ποδοσφαίρου και ο καπιταλισμός, ο "κόκκινος" Γόδας, η δίκη και η εκτέλεσή του, η ιστορία του Εθνικού Αστέρα Καισαριανής, ο Νίκος Πολυκράτης, ο καπετάν Νικήτας του Δημοκρατικού Στρατού και το ποδόσφαιρο στον Εμφύλιο, η Μάντσεστερ και ο "θατσερισμός", αγώνες που δεν έγιναν για πολιτικούς λόγους, πώς ο Φράνκο επιχείρησε να εξουδετερώσει την Μπάρτσα, ο Εντουάρντο Γκαλεάνο είναι μερικές μόνο από τις κόκκινες "πάσες" σ' αυτό το πολιτικό - ποδοσφαιρικό πανόραμα.

"Αυτό το βιβλίο είναι το τρίτο μιας σειράς που θεματολογικά ξεκίνησε το 2015, έχοντας διακρίνει την ανάγκη να κατανοήσει ο αναγνώστης ποια η σύνδεση μιας, για πολλούς, ετερόκλητης σχέσης όπως αυτής της Αριστεράς και του ποδοσφαίρου. Μια σχέση η οποία. από τις φαβέλες της Βραζιλίας μέχρι και το τελευταίο γήπεδο στην Αφρική, είναι εμφανής κάθε στιγμή μέσα από διαδικασίες έντονης κοινωνικοποίησης και κατ' επέκταση πολιτικοποίησης, που δίνουν στο ποδόσφαιρο εκείνη τη μαγεία που το χαρακτηρίζει ως 'μπαλέτο των φτωχών'" λέει ο Θανάσης Κ. Κάππος.

Κι όταν τον ρωτάμε πώς βλέπουμε αυτή τη σχέση να εκφράζεται στο γήπεδο, μας παραπέμπει σ' ένα μουσικό συγκρότημα. "Οι Social Waste, ένα μουσικό συγκρότημα με έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά και πειθαρχημένο πολιτικό στίχο, καταθέτουν με έναν ιδιαίτερα εύστοχο τρόπο την άποψή τους για το θέμα. "Η μπαλίτσα είναι μέσο κοινωνικοποίησης από τα πρώτα κιόλας εκεί στη γειτονιά, στην αλάνα, αλλά και στο γήπεδο. Όπως και άλλοι χώροι στους οποίους μαζεύεται κόσμος πολύς μπορεί να γίνει και χώρος πολιτικοποίησης. Και στην εξέδρα ακόμα, και στο γήπεδο το ίδιο, από τα αποδυτήρια κιόλας. Δείτε το παράδειγμα της Δημοκρατίας της Κορίνθιας επί Σόκρατες".

Για τον Θ. Κάππο, όμως, "η Αριστερά από τις αρχές της δεκαετίας του '80, στη μεταβατική εκείνη εποχή όπου το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο παρέδιδε τη σχέση του στο επαγγελματικό, δεν έδωσε την πρέπουσα σημασία στην αλλαγή αυτή, γεγονός που πιθανώς να επεξηγεί, έστω και μερικώς, την παραπέρα πορεία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου στην Ελλάδα" λέει. "Όλο το φάσμα της επίσημης Αριστεράς στη χώρα μας δεν αφουγκράστηκε τις ανάγκες, τις αναζητήσεις και τους προβληματισμούς του απλού φιλαθλου, λειτουργώντας ιδιαίτερα επιδερμικά για το θέμα. Σε μια εποχή που ο συνδικαλισμός στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο ήταν με το μέρος της Αριστεράς, χαρίστηκε στην απέναντι πλευρά κομμάτι του λαοφιλέστερου αθλήματος σε παγκόσμιο επίπεδο".

Έχει να συνεισφέρει ως προς τούτο το βιβλίο του, τον ρωτάμε. "Αυτό που έχει να κάνει το βιβλίο δεν είναι παρά να προσθέσει έστω και κατ' ελάχιστο στο για πολλούς παρεξηγημένο τρίπτυχο Αριστερά - πολιτική - ποδόσφαιρο, σε μια εποχή όπου η Αριστερά 'καλή και κακή' βρίσκεται σε διαρκή αναζήτηση για το τι θέλει πραγματικά και πώς μπορεί να το επιτύχει" απαντάει.

Το βιβλίο δεν θα το βρείτε στα βιβλιοπωλεία. Πωλείται σε περίπτερα και ψιλικατζίδικα "για να είναι πιο οικονομικό και εύκολα προσβάσιμο". Μέρος των εσόδων από την πώληση του θα διατεθεί προς όφελος κοινωνικά αδύναμων ομάδων.

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Το "αφήγημα"

Σε κάθε περιστατικό ακροδεξιάς βίας σκάνε μύτη οι “ισαποστάκηδες”. "Πώς τολμάει και μιλάει ο ΣΥΡΙΖΑ για επιθέσεις μίσους;" αναρωτιούνται. Αυτοί δεν δίχασαν την κοινωνία στις πλατείες των...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο