Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Το κρυφάκουσμα της Ιστορίας

της Ευγενίας Μπογιάνου   Η Νίκη Τρουλλινού στο «Με θέα στο Λεβάντε», τριάντα αφηγήματα περιορισμένης έκτασης το καθένα -το συνταρακτικό «Αριθμός στο χέρι» είναι όλο κι όλο μια παράγραφος-, δίχως να...

Της Ευγενίας Μπογιάνου

Η Νίκη Τρουλλινού στο «Με θέα στο Λεβάντε», τριάντα αφηγήματα περιορισμένης έκτασης το καθένα -το συνταρακτικό «Αριθμός στο χέρι» είναι όλο κι όλο μια παράγραφος-, δίχως να κρατά καμιά χρονολογική σειρά και κανέναν γεωγραφικό προσανατολισμό, ακολουθώντας με την πένα της τα βήματά της στα σοκάκια που διάβηκε σε διάρκεια είκοσι δύο χρόνων, με ισχυρά όπλα της τη μνήμη, την Ιστορία και την παρατήρηση, αλλά και τη βαθιά αγάπη και γνώση της για τα κείμενα που τη σημάδεψαν -η παρουσία των Σεφέρη, Καβάφη και Τσίρκα σχεδόν απτή-, ξεδιπλώνει τη δική της ματιά, τις σκέψεις και τα συναισθήματά της, για τον κόσμο της Ανατολής: Βυρηττός, Δαμασκός, Ιερουσαλήμ, Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Ανατολία, Κύπρος, πόλεις και χώρες τσακισμένες, πολύπλοκες, συναρπαστικές μέσα στις αντιφάσεις τους, με τα σημάδια του χρόνου και της Ιστορίας σε κάθε γωνιά και πτυχή τους, με τη δυνατότητα της συγγραφέως να τα ανιχνεύει και να τα αναδεικνύει σε αυθύπαρκτες, λες, οντότητες.

Σε μια από τις πολλές αναφορές της η Τρουλλινού λέει για τον Σεφέρη: «Και ο Σεφέρης στα πόδια μου, στη διαδρομή της επιστροφής, στερνή παραμυθία και επίγνωση, μαζί, του πόσο εξαιρετικός ταξιδιώτης υπήρξε».

Εξίσου καλή ταξιδιώτισσα είναι όμως και η ίδια. Στην Αγία Σοφία το βλέμμα της δεν στέκεται στο αχανές του ναού, όπως θα στεκόταν το βλέμμα του ανέμελου τουρίστα, αλλά καρφώνεται στο κατώφλι του, στη φθορά από τα «δεκάδες εκατομμύρια πόδια που το πάτησαν εισρέοντας να γευτούν το μεγαλείο του», έχοντας την επίγνωση και επιβεβαιώνοντας στον εαυτό της πως, «πλείστες όσες φορές στα ταξίδια, βλέπουμε αυτό που κουβαλάμε». Κι αυτό που κουβαλά η ίδια είναι η γνώση της Ιστορίας. Το βάρος της Ιστορίας «ανοίγει» το βλέμμα, ο φακός γίνεται ευρυγώνιος, όμως οι ιστορικές και πολιτιστικές αναφορές δεν λειτουργούν σε ένα πλαίσιο στεγνής πληροφορίας, αντιθέτως μαρτυρούν τα ίχνη της ζωής, οι ιστορίες των «μικρών» ανθρώπων μπαίνουν μέσα στη «μεγάλη» κεντρική αφήγηση, καθώς «είναι το κρυφάκουσμα της Ιστορίας που σε φέρνει δίπλα στον έμπορα, πάνω από την πραμάτεια του, είναι αυτή η αίσθηση της αδιάκοπης συνέχειας της ανθρώπινης περιπέτειας που σε κάνει να τον κοιτάς, ν’ αγοράζεις, να γελάς μαζί του. Και δίπλα του». Είναι δίπλα στους ανθρώπους η Τρουλλινού, ξέρει να τους φωτίσει, με δύο τρεις λέξεις, σοφά επιλεγμένες όμως, ξέρει να αναδείξει τις ιδιαιτερότητες, τους καημούς και τα πάθη τους, να σχεδιάσει τη σκιά τους στο ημίφως, να τους δει όπως βλέπουν οι ίδιοι τον εαυτό τους στον καθρέφτη, δίχως να φοβάται το συναίσθημα, αλλά και δίχως να αφήνεται να παρασυρθεί ανεπανόρθωτα απ’ αυτό, κρατώντας επιδέξια την ισορροπία ανάμεσα στον παρατηρητή και στον εμπλεκόμενο, καταθέτοντας έτσι μια παθιασμένη, οδυνηρή αφήγηση που δεν κραυγάζει ως τέτοια. Τα κείμενά της δεν μπορεί κανείς απλώς να τα «διαβάσει», η δύναμή τους, περικαλυμμένη με μια λεπταίσθητη ελαφρότητα που δίνει πνοή στα άψυχα, ζωή στα αντικείμενα, σε αιχμαλωτίζει στις χρωματιστές και πολυφωνικές ιστορίες της, ακόμη κι όταν πέφτει βαριά η σκιά της νοσταλγίας. Η Τρουλλινού νοσταλγεί όχι μόνο όσα έζησε, αλλά και όσα άκουσε, έμαθε και βίωσε διά της γνώσης. Στα ταξιδιωτικά της κείμενα βρίσκουμε όλα εκείνα τα γνωρίσματα που καθόρισαν το πεζογραφικό έργο της: πικρή νοσταλγία, μελαγχολία, ειρωνεία, επιδέξια επικέντρωση στη λεπτομέρεια με έναν τρόπο ικανό να δώσει άλλο νόημα σε όσα διαδραματίζονται, αφήγηση της αφανούς ζωής που συμπλέκεται με τις συλλογικές αφηγήσεις προσπαθώντας να κατανοήσει ένα βαρύ και φορτωμένο παρελθόν. Μια μεγάλη αγάπη εν τέλει για όλα όσα απαρτίζουν αλλά και καθορίζουν τον βίο των ανθρώπων.

Νίκη Τρουλλινού, «Με θέα στο Λεβάντε»

Εκδ. Κέδρος

184 σελ. Τιμή:11.00 ευρώ

Δείτε όλα τα σχόλια