Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Πέθανε ο σημαντικός διηγηματογράφος Χριστόφορος Μηλιώνης

Τη θλίψη της για το θάνατό του εκφράζει η Εταιρεία Συγγραφέων, της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος

Από τους σημαντικούς πεζογράφους της μεταπολεμικής λογοτεχνίας μας, ο Χριστόφορος Μηλιώνης πέθανε  την Πέμπτη το πρωί μετά από σύντομη ασθένεια σε ιδιωτικό νοσοκομείο των Αθηνών που νοσηλευόταν από την Πρωτοχρονιά. Ο Χριστόφορος Μηλιώνης διακρίθηκε στη διηγηματογραφία δίνοντας σπάνια δείγματα του είδους, συνδυάζοντας βιωματικά και αυτοβιογραφικά στοιχεία με έντονο πολιτικοκοινωνικό προβληματισμό και διάλογο με την ιστορία. Η Κατοχή και ο Εμφύλιος συχνά γίνονται ο καμβάς στον οποίο στήνει την αφήγησή του η οποία έλκει στοιχεία κλασικής και νεωτερικής γραφής. Για την κορυφαία του συλλογή διηγημάτων "Καλαμάς κι Αχέροντας" τιμήθηκε  με Κρατικό Βραβείο Διηγήματος το 1986, (η συλλογή πρόκειται να επανακυκλοφορήσει την άνοιξη από τις εκδόσεις "Κίχλη").  Υπηρέτησε τη ρεαλιστική αφήγηση, η οποία συνδιάζει την κλασική και νεωτερική γραφή. Στο έργο του είναι έντονο το υπαινικτικό στοιχείο ενώ η γενέθλια Ήπειρος αποτελεί διαρκή θεματικό καμβά στα πεζά και τα διηγήματά του.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο κριτικός λογοτεχνίας Αλέξης Ζήρας, "«Κεντρική σημασία σε όλα τα πεζά του Χριστόφορου Μηλιώνη έχει η μνήμη, ο απεριόριστος και αεικίνητος χρόνος της αναθύμησης, της αναπόλησης. Όλα συμβαίνουν εκεί, καθώς σχεδόν όλες οι ιστορίες του εκκινούν από προσωπικά βιώματα και αναπτύσσονται έπειτα διασταλτικά μέσω της συγγραφικής φαντασίας, με τη χρησιμοποίηση προσώπων που αφηγούνται για λογαριασμό του. Επίσης, κεντρικό ρόλο στις μικρές και μεγάλες ιστορίες του Μηλιώνη παίζει το περιβάλλον, συνήθως ο εξω-αστικός χώρος, η ενδοχώρα των Ιωαννίνων και το φυσικό τοπίο της, εκεί όπου ο ίδιος άρχισε να σχηματίζεται ως συνείδηση και εκεί όπου απέκτησε τα νεανικά και παιδικά του βιώματα, συσχετισμένα σχεδόν πάντοτε με το βαρύ αποτύπωμα της ιστορίας της Κατοχής και του Εμφυλίου, και των δραματικών επιπτώσεών της δράσης της στη ζωή των ανθρώπων. Ως άξιος συνεχιστής μιας πεζογραφικής παράδοσης που ξεκινά από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και φτάνει ως τον Δημήτρη Χατζή και τον Γιώργο Ιωάννου, στην οποία παράδοση η αίσθηση και η έννοια του γηγενούς, της μητέρας πατρίδας, αποτελούν τον πυρήνα της ποιητικής τους, ο Μηλιώνης αντέταξε ως διαρκέστερο πυρήνα των μυθοπλασιών του την περιοχή της Ηπείρου".

Ο Χριστόφορος Μηλιώνης γεννήθηκε στο Περιστέρι Πωγωνίου, των Ιωαννίνων, το 1932. Φοίτησε στη Ζωσιμαία Σχολή και σπούδασε φιλολογία στο ΑΠ Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε τη μέση εκπαίδευση, στην Ελλάδα και την Κύπρο, ως καθηγητής, γυμνασιάρχης και σχολικός σύμβουλος. Στα γράμματα πρωτοπαρουσιάστηκε το1954, με διήγημά του, στο περιοδικό Ηπειρωτική Εστία. Ακολούθησαν τα βιβλία διηγημάτων (θεωρείται από τους σημαντικότερους του είδους στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα): Παραφωνία (1961)· Το πουκάμισο του Κένταυρου (1971)· Τα διηγήματα της Δοκιμασίας (1978)· Το πουκάμισο του Κένταυρου και τ’ άλλα διηγήματα (1982, συγκεντρ. έκδ.)· Καλαμάς κι Αχέροντας (1985)· Χειριστής ανελκυστήρος (1993)· Το μικρό είναι όμορφο (1997)· Τα φαντάσματα του Γιορκ (1999)· Μια χαμένη γεύση (1999)· Η φωτογένεια (2002), Ακροκεραύνι α (1976)· Το μοτέλ. Κομμωτής κομητών (2005) , μυθιστορημάτων: Δυτική συνοικία (1980)· Ο Σιλβέστρος (1987), φιλολογικών μελετών, δοκιμίων και μεταφράσεων από τα αρχαία ελληνικά. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος (1986), το Βραβείο του περιοδικού Διαβάζω (2000) και το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (2005). Υπήρξε μέλος της ομάδας εργασίας που συνέταξε τα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γυμνασίου/Λυκείου, και μέλος των εκδοτικών ομάδων των γιαννιώτικων περιοδικών Ενδοχώρα και Δοκιμασία. Αρκετά άρθρα του δημοσιεύτηκαν στην Φιλολογική Καθημερινή και αργότερα στα Νέα. Ήταν παντρεμένος με την Τατιάνα Τσαλίκη-Μηλιώνη ομότιμη καθηγήτρια της γαλλικής φιλολογίας.

Τη θλίψη της για το θάνατό του εκφράζει η Εταιρεία Συγγραφέων της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος.

 

Δείτε όλα τα σχόλια