Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Terry: Ο αυτοχεδιασμός της jazz μού επιτρέπει να εκφράζομαι πληρέστερα

Η Terry (Κατερίνα Βογιατζόγλου) είναι νέα ερμηνεύτρια, η οποία έχει εδώ και καιρό αποδείξει πως είναι από τις πλέον σημαντικές φυσιογνωμίες της εγχώριας jazz σκηνής. Με την κυκλοφορία όμως του πρώτου album της «Qualia», στο οποίο έχει υπογράψει τη μουσική και τους στίχους όλων των τραγουδιών όχι μόνο παρουσιάζει έναν από τους αξιολογότερους δίσκους της πρόσφατης ελληνικής παραγωγής, αλλά και τον καλύτερο φωνητικής jazz που έχει υπάρξει μέχρι τώρα στη χώρα μας!

 

* Η jazz έγινε το ιδίωμα στο οποίο αφοσιώθηκες όταν άρχισες τις σπουδές σου στο σχετικό τμήμα του Ιονίου Πανεπιστημίου ή αυτό είχε ήδη συμβεί από πριν; Ποιο ήταν το στοιχείο που πριν και πάνω απ' όλα σε έλκυσε σε αυτήν και σε έκανε να την αγαπήσεις τόσο;

Με την jazz ασχολήθηκα πρώτη φορά ως φοιτήτρια στο τμήμα μουσικών σπουδών του Ιονίου Πανεπιστήμιου, το οποίο ήταν και το μόνο ελληνικό πανεπιστήμιο με jazz τμήμα. Τα χαρακτηριστικά της που με έλκυσαν ήταν ο αυτοσχεδιασμός, η ίδια η μουσική και οι εκτελεστές της και η ελευθερία που χαρακτηρίζει το ιδίωμα.

* Αντίθετα με τις άλλες κοπέλες που έχουν ταλέντο και ασχολούνται με το τραγούδι δεν θέλησες ποτέ ούτε καν σου πέρασε από το μυαλό, να ερμηνεύσεις και άλλα πράγματα, ελληνική μουσική δηλαδή;

Τραγουδώ επαγγελματικά πολλά χρόνια και είχα τη χαρά να ασχοληθώ και να ερμηνεύσω πολλά ιδιώματα πριν καταλήξω στην jazz. Όλα μου προσέφεραν τόσο εμπειρία όσο και γνώση. Θα αναφερθώ ιδιαίτερα στον δίσκο του σπουδαίου πιανίστα Δημήτρη Καλαντζη «Χθες το βράδυ» στον οποίο ερμήνευσα jazz διασκευές τριών «ελαφρών» ελληνικών τραγουδιών με τη συνοδεία της Ορχήστρας Ποικίλης Μουσικής της ΕΡΤ και εξαίρετων jazz μουσικών.

* Άριστες ερμηνεύτριες της jazz έχουμε, όχι πολλές, αλλά αρκετές για μια χώρα με τον πληθυσμό της δικής μας, που η jazz εξακολουθεί να θεωρείται «ξένο» ιδίωμα. Η πολύ μεγάλη διαφορά με εσένα είναι ότι είσαι η πρώτη που δεν περιορίζεσαι σε διασκευές περισσότερο ή λιγότερο κλασικών jazz τραγουδιών αλλά γράφεις δικά σου. Αυτό συνέβαινε εξαρχής; Άρχισε κατά τη διάρκεια των σπουδών σου ή προέκυψε σχετικά πρόσφατα;

Η πρώτη απόπειρα έγινε πριν από οκτώ χρόνια στον δίσκο «Ionian Jazz Now» που κυκλοφόρησε με το περιοδικό Jazz & Τζαζ στον οποίο συμμετείχα με μια σύνθεσή μου το «Always Be With Me». Από τότε ακολούθησαν και άλλα τραγούδια που όλα μαζί αποτελούν το «Qualia». Αισθάνομαι πως τόσο η jazz με τα στοιχεία του αυτοσχεδιασμού και των ενορχηστρώσεων της όσο και η σύνθεση μού δίνουν περισσότερο χώρο για να εκφραστώ μέσα από τη μουσική.

* Εμφανίστηκες με ένα ντεμπούτο που ενώ το έγραψες και ηχογραφήθηκε στην Ελλάδα δεν θυμίζει σε τίποτα αυτήν, αλλά μάλλον... Νέα Υόρκη και το λέω με την πιο επαινετική έννοια. Πώς το κατόρθωσες αυτό το επιδίωκες ή συνέβη αυθόρμητα; Και με την ευκαιρία, τι σημαίνει ο λίγο παράξενος τίτλος «Qualia»;

Qualia είναι μια λέξη που χρησιμοποιείται από τη σύγχρονη ψυχολογία για να περιγράψει τις φαινομενικές εμπειρίες και την υποκειμενικότητα των συναισθημάτων, κάθε τραγούδι αντιπροσωπεύει μια τέτοια εμπειρία. Έγραψα τα μισά τραγούδια, ενώ βρισκόμουν στη Νέα Υόρκη και το mastering του δίσκου έγινε στο παλαιότερο studio της πόλης, το Sear Sound, οπότε είναι φυσικό να έχει την αύρα τόσο της Αθήνας όσο και της Νέας Υόρκης.

* Κακά τα ψέματα, περισσότερο απ' όλα αγαπάς αυτό που λέμε lounge jazz, έτσι δεν είναι; Με την αυθεντική έννοια του όρου, όχι της «jazz ξενοδοχείου» όπως έχει καταλήξει τις περισσότερες φορές να σημαίνει...

Η jazz είναι μουσική που ξεκίνησε ως παραδοσιακή και εξελίχθηκε στο πέρασμα του χρόνου σε ένα τεράστιο κράμα διαφορετικών κατευθύνσεων και επιρροών από άλλα δημοφιλή ιδιώματα κάθε εποχής. Αγαπώ πολλά διαφορετικά ιδιώματα εντός και εκτός της jazz όπως το progressive rock, τα gospel, το r 'n' b και άλλα τα οποία θεωρώ ότι επίσης έχουν επηρεάσει το «Qualia».

* Ένα από τα όμορφα, αλλά και ενδιαφέροντα στοιχεία του δίσκου είναι ότι δεν πρωταγωνιστούν ένα ή περισσότερα πνευστά όπως συμβαίνει στη συντριπτική πλειοψηφία των υπολοίπων ελληνικών φωνητικής jazz. Τα άφησες εντελώς εκτός και σε συνοδεύει ένα σφιχτοδεμένο κουαρτέτο κιθάρας, πιάνου, κοντραμπάσου και ντραμς. Είχες το συγκεκριμένο σχήμα κατά νου ήδη από τη στιγμή που έγραφες τα τραγούδια ή το αποφάσισες αργότερα; Οι συγκεκριμένοι μουσικοί ήταν οι καλύτεροι που μπορούσες να βρεις τη δεδομένη στιγμή ή τους επέλεξες συνειδητά θέλοντας να σχηματίσεις ένα μόνιμο γκρουπ το οποίο θα σε συνοδεύει;

Με τον κιθαρίστα Θοδωρή Κότσιφα και τον πιανίστα Γιάννη Παπαδόπουλο ήμασταν συμφοιτητές στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και μας δένει αγάπη, φιλία και συνεργασία χρόνων. Γνώριζα τη δουλειά του κοντραμπασίστα Κώστα Κωνσταντίνου και του ντράμερ Μιχάλη Καπιλίδη και ήθελα πολύ να μας δοθεί η ευκαιρία να συνεργαστούμε. Όλοι τους είναι μουσικοί που θαυμάζω και περνάω πολύ όμορφα όταν παίζω μαζί τους. Στο «Qualia» συμμετέχει και ο εξαίρετος τρομπονίστας Αντώνης Ανδρέου σε ένα κομμάτι.

* Το σύντομο instrumental που κλείνει ένα album φωνητικής jazz να υποθέσω ότι είναι ένα είδος inside joke ανάμεσα σε εσένα και την μπάντα σου;

Περισσότερο... outside joke θα έλεγα. Δεν έχει τόσο σημασία για εμένα το ότι είναι instrumental όσο ότι η σειρά των συγχορδιών του είναι αρκετά χαρακτηριστική και θέλει να μεταφέρει ένα «ανεβαστικό» συναίσθημα.

* Ποιες jazz ερμηνεύτριες όχι μόνο αγαπάς και θαυμάζεις, αλλά και αναγνωρίζεις ότι έχουν επηρεάσει τη διαμόρφωση του προσωπικού ύφους σου;

Η πρώτη μου δασκάλα, η θρυλική Sheila Jordan και οι Ella Fitzgerald, Betty Carter και Nina Simone είναι κάποιες από τις παλαιότερες ερμηνεύτριες που θαυμάζω και από νεότερους οι δάσκαλοι μου JD Walter και Charenee Wade και αρκετές από άλλα ιδιώματα όπως οι Joni Mitchell, Elizabeth Frazer, Trixie Whitley και Gretchen Parlato.

* Αν σου ζητούσα να μου πεις ένα και μόνο κλασικό jazz τραγούδι που θα ήθελες να ήσουν εκείνη που το ερμήνευσε πρώτη -ανεξάρτητα από το ποιος ή ποια το είχε ερμηνεύσει στην αυθεντική εκτέλεσή του- ποιο θα ήταν;

Αυτή την περίοδο είναι το «Begin The Beguine» του Cole Porter.

* Πιστεύεις πως υπάρχει ικανοποιητικός αριθμός κοινού στην Ελλάδα για μουσική όπως η δική σου; Ακόμα πιο σημαντικό ίσως, υπάρχουν επαρκείς, τόσο αριθμητικά όσο και από πλευράς υποδομής, χώροι για να φιλοξενήσουν ανάλογες ζωντανές εμφανίσεις;

Θα μπορούσαν να υπάρχουν περισσότεροι χώροι και η αλήθεια είναι πως η Αθήνα χρειάζεται έναν τέτοιο που θα στηρίζει με την απαιτούμενη υποδομή, την εγχώρια jazz σκηνή, η οποία έχει αποδείξει τα τελευταία χρόνια με δεκάδες δισκογραφικές εργασίες το τόσο υψηλό επίπεδό της. Μια τέτοια πλατφόρμα θα βοηθούσε να ανοίξει / μεγαλώσει το κοινό της jazz στην Ελλάδα. Το «Qualia» έχει κυκλοφορήσει μόλις πριν από τρεις μήνες και η ανταπόκριση που είχαμε τόσο από την παρουσίασή του στο Gazarte όσο και από άλλες εμφανίσεις μας, είναι πολύ θετική. Τα τραγούδια φαίνεται να αρέσουν και σε ακροατές εκτός της jazz και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα.

* Και τα προσεχή σχέδια σου, σχετικά με τον δίσκο αλλά και γενικότερα;

Η φετινή χρονιά είναι αφιερωμένη στο «Qualia» που ελπίζουμε να το παρουσιάσουμε σε όσες περισσότερες συναυλίες είναι δυνατόν στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Ξεκινάμε από την Αθήνα και το «The Zoo», το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου, ενώ την προηγουμένη Παρασκευή 28, θα συμμετάσχω στο Φεστιβάλ Νέας Σμύρνης με ένα αφιέρωμα για τα εκατόν είκοσι χρόνια από τη γέννηση του George Gershwin. Ταυτόχρονα συμπράττω και σε άλλα jazz σχήματα όπως στους Silver Lining, μια μπάντα που αποτίει φόρο τιμής στη μουσική του Horace Silver, με τους οποίους μόλις ηχογραφήσαμε το πρώτο album μας.

Ο μόχθος που επενδύει αλλά και η προσοχή την οποία επιδεικνύει σε οτιδήποτε κάνει η Terry μας καθιστά σίγουρους για μιαν ανάλογη και ακόμα καλύτερη συνέχεια...

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Νέος αγώνας

Αν τη Δευτέρα - Τρίτη στο Μαξίμου ήταν ο Σαμαράς, θα μας έλεγαν ό,τι ψελλίζουν κάτι χρόνια τώρα πως θα συνέβαινε αν οι πολίτες δεν έκαναν το λάθος (έτσι το λένε, ανερυθρίαστα) να ψηφίσει Αριστερά:...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο