Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Έμπνευση είναι η διαρκής επεξεργασία του τι συμβαίνει στον εαυτό μας και στον κόσμο

Η Κατερίνα (ή απλά Kat) Παπαχρήστου ασχολήθηκε από πολύ μικρή με τη μουσική ως μέλος αρκετών συγκροτημάτων. Το 2007 όμως αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα με τον σχηματισμό των Tango With Lions, ενός απολύτως προσωπικού project στο οποίο δεν ερμηνεύει μόνον τα τραγούδια αλλά γράφει η ίδια τη μουσική και τους στίχους όλων τους και επίσης παίζει πιάνο και/ή ακουστική κιθάρα. Με άλλους πέντε μουσικούς να τη συνοδεύουν στην κιθάρα, τα keyboards, το τρομπόνι, το μπάσο και τα ντραμς οι Tango With Lions κέρδισαν τις εντυπώσεις ήδη με το πρώτο album τους του 2010. Το δεύτερο που κυκλοφόρησε το 2012 απέδειξε αβίαστα ότι είχαμε να κάνουμε με μία πολύ πιο σοβαρή περίπτωση και τραγουδοποιό από όσο ίσως φαινόταν αρχικά. Έστω και παραπάνω από πέντε χρόνια μετά τον Ιανουάριο ήρθε το «The Light», δίχως αμφιβολία το πιο ώριμο και καλύτερο τους μέχρι τώρα το οποίο όχι μόνον είναι από τους πιο όμορφους και ουσιώδεις δίσκους του εγχώριου rock που ακούσαμε τα τελευταία χρόνια αλλά επιπλέον δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από ανάλογες προσπάθειες του εξωτερικού. Καθώς μάλιστα είναι ελάχιστες οι γυναίκες στον χώρο του αληθινά σύγχρονου ελληνικού rock που είναι και δημιουργοί και μάλιστα τέτοιου επιπέδου και όχι μόνον ερμηνεύτριες μια συζήτηση με την Kat ήταν όχι απλά ενδιαφέρουσα αλλά και επιτακτική, ίσως ακόμα και αναγκαία.

Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα

 

 

Καταρχήν μια απορία που είχα ήδη από την εποχή του πρώτου album, αν η κιθάρα και το πιάνο είναι τα όργανα που σε ενδιαφέρουν και με τα οποία εκφράζεσαι καλύτερα γιατί μέχρι τον σχηματισμό των Tango With Lions σε γνωρίζαμε ως ερμηνεύτρια μεν αλλά και μπασίστρια;

 

Το songwriting είναι διαφορετική διαδικασία από το να συμμετέχεις σε μπάντες. Ως μπασίστρια δραστηριοποιήθηκα από μικρή, επειδή αυτό ήταν το κύριο όργανό μου, αυτό που σπούδασα, παρόλο που ξεκίνησα από πιάνο και κιθάρα. Η κιθάρα και το πιάνο με βοηθούν περισσότερο στο songwriting επειδή με οδηγούν πιο εύκολα στη μελωδία ή και το αντίστροφο, πλαισιώνουν δηλαδή με πιο γεμάτο ήχο μια μελωδική γραμμή. Το μπάσο έχει διαφορετικό ρόλο, περισσότερο ρυθμικό, αν και με έχει εμπνεύσει αρκετές φορές να ξεκινήσω μια ιδέα αυτοσχεδιάζοντας επάνω του.

 

Κιθάρα ή πιάνο αλήθεια, τι αντιπροσωπεύει καθένα από αυτά τα δύο όργανα για εσένα και ποιο είναι πιο κοντά σου, όχι από πλευράς τεχνικής ή ακόμα και ηχοχρώματος αλλά στην ψυχοσύνθεση σου;

 

Συνήθως η επιλογή οργάνου για κάθε κομμάτι εξαρτάται από τη διάθεση του τραγουδιού ή μάλλον τη δική μου και εντέλει το ύφος του. Το πιάνο όμως είναι αυτό που με «βυθίζει» περισσότερο συναισθηματικά και μπορεί να μου «εκμαιεύσει» ένα τραγούδι ενώ συνήθως η κιθάρα συνοδεύει μιαν ήδη υπάρχουσα μελωδία.

 

Τα τρία χρόνια ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο album είναι ένα λογικό διάστημα αλλά τα πέντε μέχρι το τρίτο είναι ομολογουμένως λίγο πολλά. Γιατί σου χρειάστηκε τόσο πολύ αυτή τη φορά, έλλειψη έμπνευσης, διάθεσης, κάτι άλλο;

 

Έλλειψη «χώρου». Γεγονότα στην προσωπική μου ζωή δεν μου άφησαν τον χώρο και τον χρόνο να αφοσιωθώ πραγματικά στο επόμενο άλμπουμ παρά μόνο να επιχειρώ να βρω ξανά τη μουσική μου κατεύθυνση μέσα από μια διακεκομμένη ροή ζωής. Οι TWL ωστόσο πραγματοποιούσαν συναυλίες εντός και εκτός Ελλάδος. Το 2015 άρχισα να γράφω και να επιλέγω τα τραγούδια που αργότερα θα γίνονταν το «The Light» και ακολούθησαν οι απαραίτητες για τη δημιουργία ενός δίσκου διαδικασίες -preproduction, ηχογραφήσεις, μίξεις, mastering, γραφιστική δουλειά- οι οποίες απαιτούν τον χρόνο τους.

 

Εξακολουθείς να θεωρείς ότι υπάρχει μπάντα ή σε αυτά τα πέντε χρόνια οι Tango With Lions έγιναν πια οριστικά το καθαρά και αποκλειστικά προσωπικό project σου;

 

Οι TWL ξεκίνησαν ως προσωπικό project. Αυτό εξακολουθεί να ισχύει όμως η μπάντα που το πλαισιώνει είναι πολύ σημαντική για εμένα, σε προσωπικό και μουσικό επίπεδο. Έχουμε χτίσει μαζί μια πορεία -παρότι κάποια μέλη άλλαξαν με τον καιρό- η οποία δένει για εμάς πολύ ισορροπημένα το solo project με το full band.

 

Τι όχι απλά λειτουργεί ως έμπνευση αλλά τροφοδοτεί τους στίχους και τι τη μουσική σου, αν είναι διαφορετικά πράγματα;

 

Η έμπνευση είναι μια συνεχής και καθημερινή διαδικασία για εμένα, είναι αποτέλεσμα διαρκούς επεξεργασίας του τι συμβαίνει στον εαυτό μου και στον κόσμο και του τι σημαίνουν όλα όσα κάνω, από απλά καθημερινά πράγματα μέχρι υπέροχες εμπειρίες και ψυχικές μεταπτώσεις. Αυτή η επεξεργασία είναι το γόνιμο έδαφος όπου μπορούν και δημιουργούνται τραγούδια. Ο στίχος και η μουσική αλληλοτροφοδοτούνται. Δίνω μεγάλη σημασία στον στίχο επειδή το γράψιμο ήταν πάντοτε ο βασικός μου μηχανισμός διαχείρισης ενώ η μουσική κινείται σε καθαρά συγκινησιακούς δρόμους, σε σχέση πάντα με το στιχουργικό περιεχόμενο.

 

Οι αλλαγές στη θεματολογία των στίχων είναι αυτονόητες με το πέρασμα του χρόνου αλλά ποιες είναι οι μουσικές διαφορές ανάμεσα σε αυτό τον δίσκο και τον προηγούμενο;

 

Δεν θα έλεγα ότι οι αλλαγές είναι αυτονόητες δεδομένου ότι οι άνθρωποι προσπαθούν να εκφράσουν και να λύσουν τα δεσμά των μοτίβων που γεννούν τους προβληματισμούς τους και εγώ εμπίπτω σ’ αυτή την κατηγορία! Μουσικά όμως το «The Light» είναι ίσως πιο τολμηρό από τους προηγούμενους δίσκους επειδή παίζει με διάφορα ύφη ανά κομμάτι, εκφράζοντας τα ψυχικά σκαμπανεβάσματα μέσα από τα οποία δημιουργήθηκε.

 

Κατά τη γνώμη σου η μουσική των Tango With Lions είναι φτιαγμένη για να ακούγεται και ταιριάζει περισσότερο στην πόλη ή στην ύπαιθρο; Και αντίστοιχα, θα τη χαρακτήριζες περισσότερο κατάλληλη για το καλοκαίρι ή τον χειμώνα;

 

Αυτό είναι στην επιλογή κάθε ακροατή, εξάλλου τα κομμάτια γράφτηκαν σε διάφορες εποχές. Όλα όμως περιέχουν μιαν εμπειρία από ταξίδι οπότε, σε όποια εποχή και αν βρισκόμαστε, μπορεί και είναι καλός «συνοδηγός»!

 

Θα έλεγα ότι, αν και το «The Light», όπως λέει και ο τίτλος του, είναι πολύ πιο «φωτεινό» από το «Α Long Walk» κατά βάθος ισχύει το ακριβώς αντίθετο, επί της ουσίας δηλαδή είναι πολύ πιο απαισιόδοξο από εκείνο. Έχω δίκιο;

 

Όχι, δεν είναι απαισιόδοξος δίσκος. Το αντίθετο, το «The Light» είναι μια πορεία από το σκοτάδι προς το φως, όμως για να συμβεί αυτό περνάει από σκοτεινά και εσωστρεφή σημεία, μένει εκεί για λίγο, παίρνει φόρα προς το φως και πάλι απ’ την αρχή! Μέχρι να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το σκοτάδι και το φως συνυπάρχουν τελικά και δεν πρέπει να υποχωρούμε όταν μια χάνουμε και μια βρίσκουμε τις δυνάμεις μας.

 

Γιατί άραγε να χρειάζεται «απόδειξη του πόθου», ποιος την ζητάει και για ποιο λόγο;

 

Συχνά οι ερωτικές ιστορίες ξεκινούν με έναν σωματικό στρόβιλο που μας ξεγελάει και νομίζουμε ότι είναι «έρωτας». Αλλά στην πραγματικότητα χρειαζόμαστε από ένστικτο να αποδείξουμε στον εαυτό μας και στον άλλο -και αντίστοιχα φυσικά και ο άλλος- ότι ποθούμε και μας ποθούν.

 

Το «Restless Man» είναι ένα πολύ ενδιαφέρον τραγούδι ακριβώς γιατί στον τίτλο του αναφέρεται μόνον ένας «ανήσυχος» άνθρωπος αλλά στην πραγματικότητα μιλάει για δύο, έναν άντρα και μια γυναίκα. Πες μου δύο λόγια για το πώς προέκυψε αλλά και για το αληθινό νόημα του.

 

Το «Restless Man» είναι ίσως το μόνο τραγούδι που έχω γράψει στο οποίο κυριολεκτώ. Περιγράφει μια ιστορία ακριβώς όπως συνέβη, με κάποια επιπλέον συμπεράσματα όμως για τις βραχυπρόθεσμες συναντήσεις. Κατά κάποιον τρόπο είναι μια ανάλαφρη εκδοχή του «Proof Of Desire», μια σαρκαστική αντιμετώπιση της ανάγκης για παροδική και εντέλει επιφανειακή επικοινωνία.

 

Και το επόμενα σχέδια, σε σχέση με το πολύ πρόσφατο ακόμα album αλλά ίσως και στη συνέχεια;

 

Σύντομα θα ανακοινωθούν οι συναυλίες που προγραμματίζουμε εντός και εκτός Ελλάδας και σιγά - σιγά η δημιουργία ξανά νέου υλικού!

 

Εμείς απλά ελπίζουμε να μη χρειαστεί για αυτό άλλη μια πενταετία...

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Μέρα γιορτής

Έπειτα από σχεδόν έξι μήνες αφέθηκαν τελικά ελεύθεροι οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί που κρατούνταν στις φυλακές της Αδριανούπολης επειδή είχαν περάσει κατά λάθος λίγα μέτρα μέσα σε τουρκικό έδαφος. Για...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο