Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

PHRONESIS: JAZZ TRIO ΔΥΝΑΜΙΚΕΣ...

Πήραν το όνομά τους από τον αρχαιοελληνικό τύπο "φρόνησις", τον οποίο συνάντησε ο Δανός μπασίστας και ιδρυτής του γκρουπ Jasper Hoiby όταν σπούδαζε Φιλοσοφία στο Kings College του Λονδίνου (παράλληλα με τις σπουδές του στη Royal Academy of Music). Το τρίο συμπληρώνουν σήμερα ο Άγγλος πιανίστας Ivo Neame και ο Σουηδός ντράμερ Anton Eger. Με έξι album στο ενεργητικό τους, εκ των οποίων τα δύο ζωντανά ηχογραφημένα, έχουν τιμηθεί με τον τίτλο του «Jazz album της χρονιάς» από περιοδικά όπως το “Mojo” και το “Jazzwise”. Γκρουπ με σπάνια χημεία, οι Phronesis εγγράφονται στην ομογλωσσία των τρίο του Bill Evans και του Chic Corea, ενώ συγχρόνως εξερευνούν τις δυναμικές του ήχου με τρόπους που ανακαλούν στη μνήμη τους Esbjörn Svensson Trio – των οποίων και θεωρούνται κατά κάποιο τρόπο «διάδοχοι». Το τελευταίο τους album με τον τίτλο “Parallax” (Edition Rec.) περιλαμβάνει εννέα περιπετειώδεις συνθέσεις που ανακεφαλαιώνουν τη μέχρι στιγμής πορεία τους. Τα μέλη του γκρουπ μιλούν στην “Κόκκινη Καρφίτσα”.

 

Το “Parallax” ηχογραφήθηκε σε μία ημέρα στα Abbey Road studios. Ήταν μια διαδικασία που προσομοίαζε στην εμπειρία του live;

Ivo: Το αντιμετωπίσαμε σαν μια ζωντανή ηχογράφηση. Παίζαμε συνεχώς τα τραγούδια live, ενώ περιοδεύαμε μέχρι τη στιγμή που μπήκαμε στο στούντιο. Πρόκειται για ένα υλικό περίπλοκο. Θα έλεγα ότι, δυστυχώς, δεν είναι το είδος της μουσικής που μπορείς να παίξεις μόλις ξυπνήσεις μισομεθυσμένος (γέλια). Συνεχίζουμε να επεξεργαζόμαστε τους τρόπους προσέγγισης αυτού του υλικού καθώς το παίζουμε στην τρέχουσα περιοδεία μας. Ξεκινάμε να παίζουμε τις μελωδίες με ελευθεριακή διάθεση, φτιάχνοντας παραλλαγές και δουλεύοντας εκ νέου στην πορεία τις ενορχηστρώσεις. Στην πραγματικότητα, δεν μπορείς να αναπαράγεις αυτή τη διαδικασία στο στούντιο, όμως αισθανόμαστε ότι η διαδικασία της σύνθεσης και της αναπαραγωγής της μουσικής (live) τρέφονται η μία από την άλλη.

 

Ο τίτλος του album σημαίνει την αλλαγή της θέσης δύο στατικών σημείων που οφείλεται στην κίνηση του παρατηρητή. Πώς συνδέεται αυτός ο όρος με τη μουσική σας;

Ivo: Υποθέτω ότι ο όρος σημαίνει ότι μπορείς να κοιτάς ένα αντικείμενο από διαφορετική γωνία και να το αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά κάθε φορά. Η μουσική μοιάζει μ’ αυτή την εμπειρία – μπορείς να έχεις διαφορετικές προσεγγίσεις στο ίδιο κομμάτι στη διάρκεια της ζωής σου. Το αισθάνομαι αυτό ειδικά με κάποια είδη μουσικής τα οποία δεν είχα την υπομονή να εκτιμήσω όταν ήμουν νεότερος – περιπτώσεις όπως ο Albert Ayler, ο Ornette Coleman ή ο Tim Berne, μουσική απαιτητική στην ακρόαση. Έπρεπε να κατακτήσω την υπομονή που χρειάζεται για να την ακούσω. Υποθέτω ότι μπορείς να θεωρήσεις πως αυτό οφείλεται στην «αλλαγή της θέσης του παρατηρητή».

 

Συνεισφέρετε στη σύνθεση από τρία κομμάτια ο καθένας. Εκφράζει αυτό τον δημοκρατικό τρόπο λειτουργίας του γκρουπ;

Ivo: Ναι, προσπαθήσαμε να βρούμε έναν ισοδημοκρατικό τρόπο κατανομής των κομματιών που παίζουμε στις συναυλίες. Ο Jasper είναι ο ιδρυτής της μπάντας και αρχικά παίζαμε αποκλειστικά δικά του κομμάτια. Ήταν γενναιόδωρο εκ μέρους του να ανοίξει αυτή τη διαδικασία, ώστε να συμπεριλαμβάνει κομμάτια δικά μου ή του Anton. Προσπάθησα να γράψω υλικό που να ταιριάζει με τον τρόπο που παίζουν ο Jasper και ο Anton, έτσι ώστε να μπορούμε να δοκιμάζουμε διαφορετικές προσεγγίσεις.

 

Ας μιλήσουμε για κάποια συγκεκριμένα κομμάτια. Το εναρκτήριο “67,000mph” χαράζει ίσως γραμμές συγγένειας με τα trio του Chic Corea;

Anton: Δεν ήταν αυτός αρχικά ο σκοπός, αλλά αφού το λες!… Όλοι μας ακούμε εδώ και πολλά χρόνια τα διάφορα τρίο του Chick και φυσικά έχουμε αφομοιώσει πολλά στοιχεία από αυτά με διάφορους τρόπους.

 

Το “A Kite for Seamus”, με τους ρομαντικούς χρωματισμούς του, απηχεί την τεχνοτροπία του Bill Evans. Συμφωνείτε ότι συνεχίζει να αποτελεί το πρότυπο για τα περισσότερα trio της jazz;

Ivo: Πιστεύω ότι δίσκοι όπως το “Explorations”, το “Waltz for Debby” και το “You Must Believe in Spring” είναι μεγαλειώδη δείγματα μουσικής ενός piano trio. Ο Bill Evans ήταν ιδιοφυία ως ενορχηστρωτής και βρήκε έναν τρόπο να μεταφράζει αυτά τα μοτίβα στη γλώσσα του πιάνου με έναν απόλυτα εκλεπτυσμένο ήχο και με έναν λυρισμό που αναδεικνύει τη συναισθηματική έκφραση. Πιστεύω ότι ο οποιοσδήποτε μουσικός της jazz θα πρέπει να είναι παράφρων για να αγνοεί τη δύναμη της μουσικής του!

 

Την ίδια ώρα, στο “Stillness” πειραματίζεστε με τις δυναμικές του post rock, ενώ το “Manioc Maniac” πλησιάζει στον ήχο του “raw power”. Κατά πόσο επιδιώκετε να φιλτράρετε την ενέργεια του rock μέσα από τον αυτοσχεδιασμό της jazz;

Jasper: Όχι ιδιαίτερα. Τουλάχιστον με τη δική μου οπτική. Το post rock δεν είναι από τις τεχνοτροπίες που θα έσπευδα να χρησιμοποιήσω στις συνθέσεις μου. Παρ’ όλα αυτά, πάντα μας άρεσε ως γκρουπ να παίζουμε με έναν τρόπο που να βγάζει την ενέργεια του rock.

 

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας ως γκρουπ και ως μεμονωμένοι μουσικοί;

Anton: Το επόμενο album μας θα ηχογραφηθεί με τη συνοδεία μεγαλύτερου σχήματος – πολύ μεγαλύτερου! Δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε περισσότερα, εκτός από το ότι θα συμμετέχουν δεκαεννέα μουσικοί και ότι ο δίσκος θα ηχογραφηθεί το προσεχές φθινόπωρο. Οι Phronesis είναι η προτεραιότητα, όμως όλοι μας παίζουμε και με άλλα σχήματα και μουσικούς.

 

Δείτε όλα τα σχόλια