Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Γέλιο, δάκρυα και θερμό χειροκρότημα

«Μαρμαρωμένος Χρόνος». Το έργο παρουσιάστηκε από τη Θεατρική Ομάδα του Ψυχιατρείου Κρατουμένων Κορυδαλλού την Κυριακή σε ειδική διαμορφωμένη αίθουσα

 

Καθισμένοι αντικριστά της αυτοσχέδιας σκηνής σε σχήμα Τ, ακούνητοι κι αμίλητοι, οι τέσσερις από τους έξι πρωταγωνιστές δέχονταν για ώρα τις περιποιήσεις και τη μεταμόρφωσή τους σε αγάλματα, πασπαλισμένοι άσπρη σκόνη στα μαλλιά, το πρόσωπο, τα ρούχα και τα παπούτσια τους. Το κοινό είχε ήδη πάρει τις θέσεις του στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα του Ψυχιατρείου Κρατουμένων Κορυδαλλού, όπου το μεσημέρι της Κυριακής παρουσιάστηκε από τη Θεατρική Ομάδα του Ιδρύματος το έργο «Μαρμαρωμένος Χρόνος», γραμμένο από του ίδιους τους έγκλειστους και διαμορφωμένο από προσωπικές εμπειρίες, βιώματα και καταθέσεις. Η παράσταση αφιερώθηκε στον Μάικ Καββαδία - Γκόρντον, ένα από τα μέλη της ομάδας, που έφυγε από τη ζωή κατά τη διάρκεια των προβών.

«Ο Μάικ μάς είχε διηγηθεί μια ιστορία, και αυτή θα σας παρουσιάσουμε σήμερα», ανέφερε απευθυνόμενος στο κοινό, που συνεχώς πολλαπλασιαζόταν, από φίλους, συγγενείς και ηθοποιούς, ο σκηνοθέτης Στάθης Γράψας, που από κοινού με τον Φάνη Κατέχο είχαν την επιμέλεια της παράστασης. Ήταν μια παράσταση ενταγμένη στις δράσεις ανθρωπιστικής στόχευσης που επιμελείται και οργανώνει το Εθνικό Θέατρο.

«Με την ομάδα συζητήσαμε τις συνθήκες εγκλεισμού που βιώνουν και μια πιθανή διέξοδο να τις αντιμετωπίσουν» εξηγούσαν στο τέλος ο Στάθης και ο Φάνης, προσθέτοντας πως «ο καθένας πρότεινε να μιλήσει μέσα από κάποιο πρόσωπο για να εκφραστεί και να στείλει το δικό του ελπιδοφόρο μήνυμα».

«Ήμουν πάντα κάποιος άλλος, αυτός ο άλλος ήμουν πάντα εγώ», ήταν η διφορούμενη έκφραση με την οποία γινόταν η είσοδος στη σκηνή ενός εντυπωσιακού νεαρού δανδή, ντυμένου ιδιαίτερα κομψά, με μακριά σγουρά μαλλιά, δαχτυλίδια στα λεπτά του δάχτυλα και μια κάπα να ανεμίζει. Ο αινιγματικός εκείνος νεαρός άνδρας, που υποδυόταν ο Άγγελος Α., ένας παράξενος ταξιδιώτης που επισκέπτεται ένα κατάστημα τουριστικών ειδών όπου ο ιδιοκτήτης του, που τον ερμηνεύει ο Στάθης Γράψας, έχει συλλέξει από τα ταξίδια του στον κόσμο τέσσερα αγάλματα. Πρόκειται για μια γκαρσόνα (Άρτεμις Μάνου), έναν πιλότο (Τάσος Τ.), έναν ταχυδρόμο (Παναγιώτης Εξαρχέας) και έναν υπαλληλάκο (Μιχαήλ Μπ). Είναι οι αγαπημένοι μαρμάρινοι φίλοι του, που δεν αποχωρίζεται ποτέ και του κρατάνε συντροφιά. Ο παράξενος επισκέπτης ζητάει να αγοράσει τα αγάλματα που όμως δεν πουλιούνται, όπως υποστηρίζει ο καταστηματάρχης. Την πολύτιμη αυτή συλλογή καταφέρνει να αποσπάσει ο νεαρός δανδής, κερδίζοντας ένα - ένα άγαλμα μέσα από ένα παιχνίδι με τον τίτλο "Τι θέλει να πει ο ποιητής". Ένα παιχνίδι κατά το οποίο κάθε ένα από τα αγάλματα καλείται να συμπληρώσει μια φράση. Όταν η φράση συμπληρώνεται, τότε το άγαλμα ζωντανεύει, κατεβαίνει από το βάθρο του και καταλήγει στη συλλογή του παράξενου ταξιδιώτη, έχοντας πια κι ένα δικό του όνομα.

"Ήθελα να είμαι ελεύθερος, να πετάω στα σύννεφα, ο πόλεμος με μαρμάρωσε, αλλά τώρα είμαι και πάλι ζωντανός, αγαπώντας τους ανθρώπους" σχολίασε ο πιλότος, που ήταν ο πρώτος που αποχώρησε για το νέο του σπίτι.

Ο ταχυδρόμος ήταν ο δεύτερος που αποσπάστηκε από τη συλλογή και ζωντανεύοντας διηγήθηκε τη μικρή του ιστορία, πως δηλαδή ο σύγχρονος κόσμος έπαψε να γράφει γράμματα κι έτσι ακυρώθηκε κι ο δικός του ρόλος."Δεν με περιμένουν όπως παλιά. Νιώθω πως δεν με χρειάζονται" .

Στη συνέχεια έρχεται η σειρά της καφετζούς να ζωντανέψει και του υπαλληλάκου. Και όλοι μαζί συναντούν στο τέλος τον καταστηματάρχη και αρχικό τους συλλέκτη, που τους παροτρύνει να τον εμπιστευτούν και να πάνε να βοηθήσουν κι άλλους"!

Ένα θερμό χειροκρότημα επεφύλαξε το κοινό για όλους τους συμμετέχοντες που ξεδίπλωσαν το ταλέντο τους, ενώ την παράσταση έκλεψε με τον ακατέργαστο αυθορμητισμό και το πηγαίο του χιούμορ ο Γιώργος Μ., που υποδυόταν τον βοηθό καταστηματάρχη.

Μάνια Ζούση

 

Δείτε όλα τα σχόλια