Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

"Έμπνευσή μου είναι η ανάγκη μου για ελπίδα"

Πρεμιέρα για τη χορευτική παράσταση "Πολήττες" στο πλαίσιο του 10ου Διεθνούς Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού Arc For Dance Festival 10, στο Θέατρο Κιβωτός

Εμπνεόμενη από τον αραβικό χορό Dabke που οι Παλαιστίνιοι έχουν ως σύμβολο του αγώνα τους, καθώς καταδεικνύει έννοιες όπως η μεγάλη ανδρεία και η περηφάνια, η χορογράφος Πατρίτσια Απέργη κάνει απόψε πρεμιέρα στο πλαίσιο του 10ου Διεθνούς Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού Arc For Dance Festival 10, στο Θέατρο Κιβωτός, με το νέο της έργο “Πολήττες”. Ένα λογοπαίγνιο που μπορεί να σημαίνει πολλές ήττες μαζί ή πολίτες που έχουν υποστεί ήττες, όπως μας εξηγεί.

“Μελετήσαμε τον χορό και προσπαθήσαμε να εντάξουμε μέσα σε αυτόν και την έννοια της ήττας. Κάτι που έχει πολύ ενδιαφέρον συμβολικά, γιατί και ο ίδιος ο παλαιστινιακός λαός βιώνει αυτό το δίπολο. Κάπως έτσι ξεκίνησε η ιστορία, όταν συζητούσαμε να δημιουργήσουμε μια παράσταση που θα έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Χορού της Ραμάλα, αλλά λόγω των γεγονότων μετατέθηκε. Προσπαθήσαμε μέσα από τη δική μας οπτική να αναρωτηθούμε πώς θα εκφράζαμε κάποια πράγματα έτσι όπως τα αισθανόμαστε σήμερα” σημειώνει η χορογράφος, που η δημιουργική της ματιά εισχωρεί πάντα στην κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα και αντλεί υλικό. "Μέσα από τον χορό με ενδιαφέρει να μιλάω για πράγματα που βιώνω και αντιμετωπίζω. Το ‘Πολήττες’ έρχεται σαν συνέχεια του περσινού έργου ‘Cementery’ στη Στέγη, από το οποίο δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα, καθώς ένα κομμάτι της κοινωνίας συνεχίζει να βρίσκεται σε σημείο μηδέν. Θεωρώ δεδομένο ότι είμαστε μια κοινωνία που έχει υποστεί μια ήττα, αλλά αυτό που έχει πάρα πολύ ενδιαφέρον είναι αν μέσα από αυτή την ήττα μπορεί να κερδίσουμε κάτι. Έτσι ξεκίνησα μια έρευνα. Κι επειδή η Ιστορία γράφεται από τους νικητές, το να μπορείς να ερευνάς τα πράγματα από την πλευρά του ηττημένου έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Αναρωτιόμαστε, επίσης όταν έχουμε υποστεί μια ήττα, αν αυτή μπορεί αργότερα να μετατραπεί σε ασπίδα και δύναμή μας”.

Η Π. Απέργη επιμένει ότι “η ανθρωπιστική κρίση είναι παγκόσμια. Άλλους τους επηρεάζει περισσότερο, άλλους με τρόπο πιο υποδόριο, άλλους με τρόπο πιο πλάγιο, αλλά είναι ένα κύμα που έρχεται και σκάει παντού. Ως αποτέλεσμα της κρίσης επηρεάζονται όχι μόνο οι κοινωνίες αλλά και τα σώματα των ανθρώπων, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Είναι λογικό να αναγνωρίζω με περισσότερη λεπτομέρεια κάποια πράγματα που είναι πιο κοντά μου. Έμπνευσή μου είναι η ανάγκη μου για ελπίδα. Αυτό που έχει ενδιαφέρον σε επίπεδο κοινωνικοπολιτικό είναι να δούμε πώς από την αδράνεια μπορούμε να αποδεχτούμε την ήττα και να μετουσιώσουμε όλη αυτή τη συνθήκη σε κάτι θετικό". Και εξηγεί ότι η παράσταση αναρωτιέται μεταξύ άλλων τι είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπίσεις, τον θυμό, τον φόβο ή την ήττα, ή τι έχει μεγαλύτερη αξία η μάχη ή το αποτέλεσμα, κι αν ακόμα μπορείς να γίνεις ήρωας μέσα από μια αποτυχία.

Η χορογράφος, συντάσσοντας το χορογραφικό της λεξικό για την παράσταση, επιχειρεί όπως μας λέει να δημιουργήσει κίνηση που μέσα της να περιέχει και τη νίκη και την ήττα. Πώς δηλαδή μια κίνηση μπορεί να επιτυγχάνει και να αποτυγχάνει ταυτόχρονα. "Το λεξιλόγιο που έχει γεννηθεί για το συγκεκριμένο έργο το θεωρώ ιδιαίτερα πρωτότυπο. Οι έννοιες στις οποίες αναφέρομαι αφορούν περισσότερο μια σύγχρονη ανθρώπινη έκφραση, πώς το σώμα γίνεται φορέας των συνθηκών που βιώνει και πώς μέσω αυτών προσπαθεί να επικοινωνήσει. Το δίπολο αυτό του πώς δύο πράγματα μπορούν ταυτόχρονα να είναι αντίθετα, δηλαδή να κερδίζουν και να χάνουν, να συμβαίνουν και να μη συμβαίνουν, έχει κινητικά πάρα πολύ ενδιαφέρον".

Η Απέργη και οι συνεργάτες της μελέτησαν επίσης την έννοια και τους τρόπους του θρήνου στον χορό της αρχαίας τραγωδίας, προσπαθώντας να μεταφέρουν τη θρηνητική χορευτική αναπαράσταση σε σύγχρονα πλέγματα πολιτών που βρίσκονται ενώπιον της ήττας και του φόβου. “Η ομαδική αυτή συνθήκη του θρήνου είναι μια ριζοσπαστική αντιμετώπιση του ίδιου του φαινομένου της απώλειας. Κι όπως η παράσταση ισχυρίζεται, καταλαμβάνοντας τον χώρο της απώλειας κατακτούμε την τέχνη της παρηγοριάς και σε συλλογικό επίπεδο αναγνωρίζουμε τη σοφία τής από κοινού ανάκαμψης και αλλαγής”.

Αντλώντας εξίσου τα υλικά του από νεότερους ιστορικούς και λογοτέχνες, το έργο επισημαίνει τις κοσμογονικές αλλαγές της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, την καταστρατήγηση της έννοιας και των δικαιωμάτων του πολίτη και τις συντηρητικές πολιτικές που καταπιέζουν κάθε είδους μειονότητες.

Οι "Πολλήτες", όπου χορεύουν οι Ηλίας Χατζηγεωργίου, Εύα Γεωργιτσοπούλου, Alex Gotch, Λαμπρινή Γκόλια και Ραφαήλ Μπουμπουχερόπουλος, θα συνεχιστούν μετά την αποψινή πρεμιέρα για άλλες τέσσερις παραστάσεις, από 31 Μαΐου έως και 3 Ιουνίου, στο Θέατρο Κιβωτός.

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Δεν είναι μόνο τουρκική κρίση

Μια νέα κρίση φουντώνει στη γειτονιά μας, που πιθανότατα θα μείνει στην Ιστορία ως η κρίση της τούρκικης λίρας. Είναι μια κρίση που μας αφορά άμεσα, όχι μόνο διότι διαδραματίζεται δίπλα μας, αλλά και...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο