Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Κωνσταντίνος Ρήγος: Με ενδιαφέρει να υπάρχει ένα στίγμα πολιτικό σε ό,τι κάνω

«Μέσα από τις στάχτες ξαναγεννιούνται τα πράγματα. Η ‘Βαβέλ’ είναι αυτό. Μετά την καταστροφή ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας και οδηγούμαστε σε μια καινούργια ‘Βαβέλ’ μας λέει ο Κ. Ρήγος μιλώντας για τη νέα του παράσταση και τα σχέδιά του για το Μπαλέτο της Λυρικής

Τα σχέδιά του για το Μπαλέτο της Λυρικής κι ένα όνειρό του που γίνεται πραγματικότητα μετά από πολλά χρόνια αποκαλύπτει στην "Αυγή" ο χορογράφος Κωνσταντίνος Ρήγος, μιλώντας ακόμα για το δημιούργημά του, το Χοροθέατρο «Οκτάνα» και το νέο έργο του «Βαβέλ», που κάνει πρεμιέρα στις 29 Μαΐου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Ο γνωστός χορογράφος και καλλιτεχνικός διευθυντής του Μπαλέτου της ΕΛΣ θυμάται πώς έδωσε στην ομάδα χορού που δημιούργησε το 1990 το όνομα της εμβληματικής ποιητικής συλλογής του Ανδρέα Εμπειρίκου «Οκτάνα». «Ουσιαστικά αυτή η ουτοπική πόλη του μέλλοντος, που μιλά για τη δύναμη της ενέργειας και τόσα άλλα, με είχε σοκάρει, με είχε διεγείρει και ταυτόχρονα με είχε αφυπνίσει» εξηγεί ο Κ. Ρήγος, που επαναφέρει στο προσκήνιο την «Οκτάνα» μέσα από τη «Βαβέλ», δίνοντας όπως πάντα έναν κοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα, κάτι που έμαθε όπως λέει μέσα από τον χορό.

«Με ενδιαφέρει πολύ να υπάρχει ένα στίγμα πολιτικό με την ευρύτερη έννοια του όρου, να υπάρχει η αίσθηση πως είμαστε πολίτες μιας κοινωνίας που πρέπει να μιλήσουμε γι’ αυτήν και για πράγματα που μας αφορούν». Ομολογεί πως, σχεδιάζοντας μια χορογραφία, μπαίνει στο στούντιο μοιάζοντας με μωρό που δεν ξέρει τίποτα και προσπαθεί να ανακαλύψει ξανά από την αρχή τα πράγματα που τον ενδιαφέρουν.

Το Μπαλέτο της Λυρικής

Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ξέρει να οσμίζεται και να αναδεικνύει το ταλέντο, να επιλέγει και να εμπιστεύεται συνεργάτες, να ζητά από τους άλλους να παίρνουν πρωτοβουλίες, να ενορχηστρώνει και να διευθύνει σωστά κάθε φορά την ομάδα. Στοιχεία που επικράτησαν και έκριναν την επιλογή του στην καλλιτεχνική διεύθυνση του Μπαλέτου της ΕΛΣ. «Είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να νιώθεις τους ανθρώπους, να τους ακούσεις και να εισπράξεις το μέγιστο που μπορούν να σου δώσουν». Μιλώντας για το όραμα και τα σχέδια που έχει για το Μπαλέτο της Λυρικής, αποκαλύπτει πως συνάντησε μια απόλυτη ανάγκη για ισορροπία, αγάπη και δημιουργία.

«Οι ίδιοι οι χορευτές γνωρίζουν τα προβλήματα και τα προτερήματά τους και είναι έτοιμοι να παλέψουν γι’ αυτά. Βρήκα ανθρώπους που είχαν την ανάγκη να μιλήσουν και να επικοινωνήσουν, κάτι που με βοήθησε να καταλάβω προς τα πού πρέπει να κατευθυνθεί η ομάδα για να γίνει μια σύγχρονη ομάδα νεοκλασικού χορού, να μπορεί να κυκλοφορήσει, να λειτουργήσει, να δημιουργήσει, να καλέσει το κοινό, να ταξιδέψει στην Ελλάδα και το εξωτερικό, να γίνει πόλος έλξης. Κατάφερα να φτιάξω κι ένα πρόγραμμα φέρνοντας ξένους χορογράφους αλλά και εντάσσοντας το σύνολο των χορευτών και τον εαυτό μου στη διάρκεια της σεζόν».

Θεωρεί πως πρέπει να χρησιμοποιηθεί τόσο η κινητική δυνατότητα των χορευτών, καθώς όπως υποστηρίζει «έχουμε πολύ καλούς και με καλή τεχνική χορευτές». Την ίδια ώρα εξηγεί πως πρέπει να χρησιμοποιηθεί και η ωριμότητα και η πείρα ενός μεγάλου μέρους των χορευτών ώστε να προσφέρουν νέες ιδέες.

«Αυτό που με ενδιαφέρει πιο πολύ είναι να υπάρξουν έργα που να έχουν ενδιαφέρον για λόγους τόσο ερμηνείας όσο και τεχνικής. Γι’ αυτό και ο πρώτος χρόνος λειτουργεί και για μένα πιλοτικά. Θα κάνω τη ‘Λίμνη των Κύκνων’, αλλά θα έρθει και ο Νάτσο Ντουάτο, από τους μεγαλύτερους χορογράφους της γενιάς μας, καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Μπαλέτου της Ισπανίας και του Βερολίνου, που θα παρουσιάσει ένα πολύ ενδιαφέρον έργο με πολιτική διάσταση για τη φθορά της ψυχής, εμπνευσμένο από το Γκουαντάναμο και τίτλο ‘Herrumbre’ (Σκουριά).

Ο Γερμανός Μάρκο Γκέκε, διευθυντής του Μπαλέτου του Αννόβερου, θα μας δώσει ένα τρίπτυχο Στραβίνσκι με ‘Το τραγούδι του αηδονιού’, ο Δάφνις Κόκκινος από το χοροθέατρο της Πίνα Μπάους θα δημιουργήσει μια νέα ‘Ιεροτελεστία της άνοιξης’ και θα συμμετέχω κι εγώ με το πρώτο έργο που έκανα για την ‘Οκτάνα’ βγαίνοντας από την ΚΣΟΤ, τους ‘Γάμους’ του Στραβίνσκι. Έτσι ένα από τα όνειρά μου των τελευταίων είκοσι χρόνων, να χορευτεί το έργο από ένα μεγάλο σύνολο κλασικών χορευτών, θα γίνει πραγματικότητα».

«Μετά την καταστροφή ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας»

Αναφερόμενος στο νέο του έργο «Βαβέλ» ο γνωστός χορογράφος σημειώνει πως προέκυψε εξαιτίας της συνθήκης μέσα στην οποία ζούμε.

«Προέκυψε σε μια στιγμή αυτογνωσίας. Το ότι ως άνθρωπος αναγνωρίζεις πως τείνεις προς την αυτοκαταστροφή. Αυτό που μου έδωσε την πρώτη αφορμή είναι η πολυπλοκότητα αυτού που ζούμε αυτήν τη στιγμή, μιας κοινωνίας που μιλάει πολλές διαφορετικές γλώσσες, που δεν μπορεί να συνεννοηθεί, που φοβάται, που δεν κατανοεί τον διπλανό της και ταυτόχρονα βαδίζει προς μια ‘αυτοκτονία’. Κάτι που έχει πολλές φορές συμβεί.

Είναι το στάδιο της παρακμής λίγο πριν από την αναγέννηση. Μέσα από τις στάχτες ξαναγεννιούνται τα πράγματα. Η ‘Βαβέλ’ είναι αυτό. Μετά την καταστροφή ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας και οδηγούμαστε σε μια καινούργια ‘Βαβέλ’. Αυτό θέλω να πω με την παράσταση. Ότι ο άνθρωπος έχει την ανάγκη όταν αισθάνεται ασφαλής, να ανατρέψει την ασφάλειά του και να ξαναγκρεμίσει αυτό που είχε χτίσει γύρω του. Αντί να φτιάξουμε έναν επίγειο Παράδεισο, φτιάχνουμε ουσιαστικά μια ‘Βαβέλ’.

Χωρίς να ξεχνά ποτέ τη χορευτική ομάδα που άφησε το στίγμα της στον σύγχρονο χορό, ο Ρήγος ομολογεί: «Ήμουνα νέος και δεν ήξερα τι είναι χορός και πώς να χορεύω, αλλά είχα μια ανάγκη να συνθέτω πράγματα που να έχουν σχέση με την κίνηση στη σκηνή». Με την αποφοίτησή του από την Κρατική Σχολή Χορού, ιδρύει το Χοροθέατρο «Οκτάνα». «Μεγάλωσα μαζί του, έμαθα να σκέφτομαι, ταξίδεψα και, μέσα από όσα δοκιμάσαμε και τολμήσαμε, ουσιαστικά υπήρξα. Ό,τι και να κάνω, στην ‘Οκτάνα’ αναφέρομαι. Μου ανοίγει τους δρόμους στον πειραματισμό και στο να βλέπω διαφορετικά τον κόσμο».

 

Δείτε όλα τα σχόλια