Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

MOMO: Παίζοντας με τις χορδές του χρόνου

Η "Μόμο" απευθύνεται σε παιδιά, γονείς και γενικά ενήλικους θεατές που μπορούν να εκτιμήσουν τη θεατρικότητα καθαυτή, ενώ συγχρόνως μπορούν να βγουν έξω από τα καλούπια των τηλεοπτικών συμβάσεων

Της Ελευθερίας Ράπτου

Στα απομεινάρια ενός παλιού θεάτρου, εμφανίζεται ένα περίεργο κορίτσι, η Μόμο. Η Μόμο αποτελεί χρονικό και υπαρξιακό παράδοξο. Εμφανίζεται χωρίς σαφή καταγωγή και κινείται μέσα στην πόλη με μια αποκλίνουσα, σχεδόν αντισυμβατική αίσθηση του χρόνου και του χώρου. Γύρω της οι απλοί κάτοικοι της πόλης, τα παιδιά, συγκροτούν μια ευτυχισμένη κοινότητα, μέχρι να συμβεί το «μοιραίο»... Οι επενδυτές - αποταμιευτές χρόνου καταφθάνουν και πείθουν σχεδόν όλους τους κατοίκους για το όφελος που θα έχει ο καθένας αν δεν «σπαταλάει» τον χρόνο του. Οι συνέπειες βέβαια είναι ολέθριες για την πόλη της Μόμο και εντέλει στη μικρή «ηρωίδα» εναποτίθεται η ελπίδα να επανακτήσει η καθημερινότητα τον ανθρώπινο χαρακτήρα της.

Ο Μίχαελ Έντε, με το έργο του "Μόμο", καταδύεται στη γοητεία του χρόνου και στην απόλυτη σχέση που έχει η ανθρώπινη ύπαρξη με αυτόν. Χρησιμοποιώντας με δραματουργική χροιά έννοιες με τις οποίες καταγίνεται η μοντέρνα φυσική, αναδεικνύει τη σημασία του ανθρώπινου παράγοντα και της κοινωνίας στην εννοιολόγηση του χρόνου, αλλά και στην αντίληψη της ζωής. Για τον Έντε, ο χρόνος δεν αποταμιεύεται. Δεν αποτελεί νόμισμα ή μετοχή σε κάποιο χρηματιστήριο. Ο χρόνος είναι ενεστωτικός ως προς τη χρήση του και δεν τοκίζεται ούτε πωλείται. Ο χρόνος είναι προσωπικός. Και στον χρόνο που αναλογεί στον κάθε έναν από εμάς, δίνουμε αξία με τις πράξεις ή τις παραλείψεις μας. Ο χρόνος λοιπόν, υποκειμενικός μέσα στα συμβατικά πλαίσια μέτρησής του, καθίσταται πολύτιμος. Όλα θέλουν τον χρόνο τους: η αλήθεια, η αγάπη, η προκοπή, η συγχώρεση. Ο χρόνος μπορεί να δηλητηριαστεί από τη συνεχή βιασύνη και την κακή διαχείρισή του. Και οι κλέφτες χρόνου καραδοκούν και για να κλέψουν αλλά και για να δηλητηριάσουν τον χρόνο μας με τη θανάσιμη πλήξη.

Η "Μόμο", σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου και διασκευή Σοφίας Ευτυχιάδου, παρουσιάζεται στο Εθνικό Θέατρο. Η παράσταση, που απευθύνεται σε παιδιά, πραγματικά αναμετράται με «λεπτούς» όρους και αποχρώσες σημασίες του χρόνου και του χώρου. Με επιμελημένη και λειτουργική σκηνογραφία (Ζ. Μολυβδά - Φαμέλη), η οποία αποκτά δύναμη από την άρτια χρήση των βιντεοπροβολών (Λ. Γιαννακόπουλος), η παράσταση πλαισιώνεται από μια μεγάλη ομάδα ηθοποιών που λειτουργούν καλά σαν ομάδα, υποστηρίζοντας με σαφήνεια τους πολλαπλούς ρόλους τους.

Η παράσταση διαρκεί σχεδόν δύο ώρες, ακροβατώντας κάπως με τις αντοχές του κοινού στο οποίο απευθύνεται. Θα μπορούσε να μονταριστεί λίγο πιο σφιχτά, τουλάχιστον κατά το πρώτο μέρος, όπου μοιάζει να κυλά αργά. Οι ρυθμοί ανεβαίνουν όταν εμφανίζονται οι κλέφτες - ασφαλιστές χρόνου, όπου η ιστορία αποκτά δυνατό σασπένς.

Η μουσική σύνθεση και η πολύ καλή ζωντανή μουσική εκτέλεση συνεπικουρούν στο ξεδίπλωμα της ιστορίας, ενώ τα κοστούμια (Λ. Χουλιάρα) έχουν χρωματολογική άποψη και μεταμοντέρνα λογική, όπου η ανάμιξη εποχών και ύφους δημιουργούν μια ευχάριστη «ακαταστασία».

Η "Μόμο" απευθύνεται σε παιδιά, γονείς και γενικά ενήλικους θεατές που μπορούν να εκτιμήσουν τη θεατρικότητα καθαυτή, ενώ συγχρόνως μπορούν να βγουν έξω από τα καλούπια των τηλεοπτικών συμβάσεων.

Η δύναμη αυτής της παράστασης;

Οπτικοποιεί το διαφεύγον, ανατέμνει το προφανές και εστιάζει στη χωροχρονική διερώτηση. Είναι δυνάμει πειραματική. Και τελικά προσπαθεί να καταδείξει τις παραστασιακές ρωγμές στις χορδές του χρόνου.

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Φως και δικαιοσύνη

Τα αποτελέσματα της ιατροδικαστικής εξέτασης έδειξαν ότι ο Ζακ Κωστόπουλος πέθανε από ισχαιμικό επεισόδιο που προκλήθηκε από πολλαπλά τραύματα. Για να τα λέμε όπως είναι: ο άνθρωπος πέθανε από την...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο