Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

"Εφυγε" ο κορυφαίος σκηνοθέτης του θεάτρου Πίτερ Χολ

Μιλώντας για το θέατρο και την τέχνη ο Πίτερ Χολ είχε πει: Πιστεύω ότι ένα καλό έργο λειτουργεί κάπως σαν πρόβα ζωής, είναι σαν ένα υπόδειγμα του τρόπου με τον οποίο θα ζήσουμε. Συγχρόνως βέβαια οφείλει και να μας ψυχαγωγήσει... Οι άνθρωποι θέλουν να ζήσουν καλύτερα αλλά δεν ξέρουν πώς. Εδώ εντοπίζεται η σχέση του ανθρώπου με την τέχνη

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών ο σερ Πίτερ Χολ, ο κορυφαίος Βρετανός σκηνοθέτης και ιδρυτής της Royal Shakespeare Company. Ο Χολ πέθανε τη Δευτέρα στο University College Hospital, όπου νοσηλευόταν, έχοντας δίπλα του την οικογένειά του, ανέφερε σε ανακοίνωσή του το Εθνικό Θέατρο της Βρετανίας. "Ο Πίτερ Χολ ήταν διεθνώς αναγνωρισμένος θεατρικός σκηνοθέτης και ιμπρεσάριος, η επιρροή του οποίου στην καλλιτεχνική ζωή της Βρετανίας τον 20ό αιώνα ήταν απαράμιλλη", προστίθεται στην ανακοίνωση.

Γεννημένος στις 22 Νοεμβρίου του 1930 στο Σάφολκ της Βρετανίας, μοναχοπαίδι αγροτικής οικογένειας, με πατέρα ανθρακωρύχο που δούλευε στους σιδηροδρόμους, δεν είχε μεγάλη επαφή με τον χώρο της τέχνης. Η επιθυμία πάντως να στραφεί στο θέατρο ήταν σαφής από τα εφηβικά του χρόνια. Η καλλιτεχνική πορεία του ξεκινά από ερασιτεχνικές παραστάσεις στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ. Ακολούθησαν παραστάσεις στο Λονδίνο, σαιξπηρικά έργα στο Στράτφορντ, ώς τη στιγμή που ανέλαβε τη διεύθυνση του Βασιλικού Σαιξπηρικού Θιάσου. Το 1973 αντικατέστησε τον Λόρενς Ολίβιε στη διευθυντική θέση του Βασιλικού Εθνικού Θεάτρου, όπου παρέμεινε ώς το 1988. «Γιατί ασχολήθηκα με το θέατρο;» είχε πει απαντώντας σε μια συνέντευξη. «Γιατί το θέατρο είναι τίμιο. Είναι από τα ελάχιστα πράγματα όπου μια ομάδα ανθρώπων συναντιέται και ζει μια κοινή εμπειρία υπό συνθήκες απόλυτης ειλικρίνειας. Δεν διαθέτει υποκρισία όπως η πολιτική, δεν είναι παθητικό όπως η τηλεόραση...».

Η καριέρα του αριθμούσε περισσότερα από 50 χρόνια. Σε ηλικία 25 ετών ανέβασε σε παγκόσμια πρώτη στην αγγλική γλώσσα το έργο του Σάμιουελ Μπέκετ "Περιμένοντας τον Γκοντό". Το 1960, στα 29 του χρόνια, ίδρυσε το Royal Shakespeare Company, του οποίου ήταν διευθυντής μέχρι το 1968.

Το 1973 διορίστηκε διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου και ήταν υπεύθυνος για τη μετεγκατάστασή του από το θέατρο Old Vic στη σημερινή του θέση, σε ειδικά κατασκευασμένο χώρο στο Σάουθ Μπανκ του Τάμεση.

«Χάθηκε ένα σπουδαίο πνεύμα»

Ο συνάδελφός του Ρούφους Νόρις, διευθυντής του Εθνικού, δήλωσε με την αναγγελία του θανάτου του Πίτερ Χολ: «Στεκόμαστε όλοι στους ώμους γιγάντων και οι ώμοι του Πίτερ Χολ στήριξαν ολόκληρο το βρετανικό θέατρο όπως το γνωρίζουμε».

«Χάθηκε ένα σπουδαίο πνεύμα» δήλωσε από την πλευρά του ο Κρεγκ Νότραν, ο σημερινός καλλιτεχνικός διευθυντής της Royal Shakespeare Company. Εκτός από μεγάλες θεατρικές παραστάσεις, ο Χολ είχε σκηνοθετήσει και παραστάσεις όπερας, ενώ περιστασιακά ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Παράλληλα, είχε δώσει αγώνα για να πείσει τις κυβερνήσεις της Βρετανίας από όλο το πολιτικό φάσμα να διατηρήσουν τη δημόσια χρηματοδότηση για τις τέχνες, αν και θεωρούσε ότι οι πολιτικοί "δυσκολεύονται" να κατανοήσουν το ζήτημα.

Ανάμεσα στις πολλές παγκόσμιες πρεμιέρες που είχε σκηνοθετήσει είναι τα έργα «Επιστροφή» του Χάρολντ Πίντερ και «Αμαντέους» του Πίτερ Σάφερ.

Η σχέση του με την Ελλάδα

Η τελευταία του παραγωγή στο Εθνικό ήταν η «Δωδέκατη Νύχτα» του Σαίξπηρ το 2011.

Είχε ιδιαίτερη σχέση με την Ελλάδα και ήταν από τους ξένους σκηνοθέτες εκείνος που είχε σκηνοθετήσει τα περισσότερα έργα στην Επίδαυρο. Όπως είχε αναφέρει σε συνέντευξή του, "δικαιολογώντας" τη συνεχή επιστροφή του στο αρχαίο θέατρο, «Υπάρχει μια παροιμία στα αγγλικά που λέει ‘πήγαινέ το πίσω εκεί όπου ανήκει’». Το 1994 είχε ανεβάσει τη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, ενώ δύο χρόνια μετά η παράσταση «Οιδίπους» συνδύασε και τις δύο τραγωδίες του Σοφοκλή, «Οιδίπους Τύραννος» και «Οιδίπους επί Κολωνώ». Το 2000 ανέβασε μια παράσταση-μαμούθ διάρκειας 15 ωρών, τον «Τάνταλο» του Τζον Μπάρτον, έναν συγκερασμό ιστοριών από την ελληνική μυθολογία, με σκηνογράφο τον Διονύση Φωτόπουλο, και η πρεμιέρα δόθηκε στο Κολοράντο.

Το 2002 ο Πήτερ Χολ επανήλθε με τις «Βάκχες» του Ευριπίδη. «Είναι ένα έργο που εδώ και 50 χρόνια με μαγεύει με την ακεραιότητα και την ειλικρίνειά του», είχε πει τότε. «Το κατατάσσω στα σημαντικότερα και πιο ενδιαφέροντα έργα παγκοσμίως. Είναι για μένα το απόλυτο αριστούργημα. Είναι έργο αιχμηρό, από τα πιο προκλητικά που έχουν γραφτεί ποτέ. Η αναζήτηση της πίστης από τον άνθρωπο, προέρχεται από ένα ένστικτο θρεμμένο με τρόμο και ελπίδα. Το έργο αναφέρεται στα απώτατα όρια, όπου η ελπίδα έρχεται σε αντίθεση με το ένστικτο, η λογική με το αίσθημα, το αρσενικό στοιχείο με το θηλυκό, το χάος με τη λογική, η ζωή με τον θάνατο» Ο Πίτερ Χολ ήταν παρών σχεδόν κάθε χρόνο στις παραστάσεις της Επιδαύρου και είχε χαρακτηρίσει το αρχαίο θέατρο "τόπο ίασης".

Για τη χρήση της μάσκας στις παραστάσεις του, είχε πει: «Η μάσκα είναι που δίνει το μέγεθος, την κλίμακα στο έργο. Η μάσκα επιτρέπει στον ίδιο άνδρα ηθοποιό να υποδυθεί τη μητέρα και τον γιο, του επιτρέπει να αλλάξει φύλο. Πρόκειται για ένα εργαλείο που δίνει φόρμα στο χάος, που σου επιτρέπει να εκφραστείς χωρίς μελοδραματισμούς ή αυτοϊκανοποίηση. Η ένωση ανάμεσα σε ηθοποιούς και κοινό, η εμπειρία που βιώνει το κοινό στο θέατρο, μπορεί να του αλλάξει τη ζωή... Πιστεύω ότι ένα καλό έργο λειτουργεί κάπως σαν πρόβα ζωής, είναι σαν ένα υπόδειγμα του τρόπου με τον οποίο θα ζήσουμε. Συγχρόνως βέβαια οφείλει και να μας ψυχαγωγήσει... Οι άνθρωποι θέλουν να ζήσουν καλύτερα αλλά δεν ξέρουν πώς. Εδώ εντοπίζεται η σχέση του ανθρώπου με την τέχνη".

Τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί λόγω προβλημάτων υγείας, μιας και το 2011 διαγνώστηκε με άνοια.

Ο Πίτερ Χολ είχε έξι παιδιά και εννέα εγγόνια. Η κηδεία του θα γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο.

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια