Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Οικολογική "Νόρμα" από τους "La Fura dels Baus" στο Ηρώδειο

Η διεθνής ή περιφερειακή κατηγορία ενός θεσμού καθορίζεται σε ικανό βαθμό από την ταχύτητα, με την οποία τον προσεγγίζει ο παλιρροϊκός απόηχος των διεθνών εξελίξεων. Έτσι,...

Του Κυριάκου Π. Λουκάκου

 

Η διεθνής ή περιφερειακή κατηγορία ενός θεσμού καθορίζεται σε ικανό βαθμό από την ταχύτητα, με την οποία τον προσεγγίζει ο παλιρροϊκός απόηχος των διεθνών εξελίξεων. Έτσι, τουλάχιστον αναφορικά με τη μουσική στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, αποτελεί κοινό μυστικό ότι η Ελλάδα της κρίσης έχει επιστρέψει στην μετά το 1980 εν πολλοίς περιθωριακή κατάταξή της. Οι διεθνείς εξελίξεις αγγίζουν την ελληνική θεσμική συνείδηση με καθυστέρηση, ούτως ώστε οι μετακλήσεις να αφορούν σε καλλιτέχνες και σχήματα που συχνά διανύουν ήδη τη φάση κάμψης της διαδρομής τους.

Το γεγονός αίφνης ότι η δραστηριοποιούμενη από το 1979 ισπανική ομάδα παραγωγής θεαμάτων «La Fura dels Baus» έγινε για πρώτη φορά γνωστή σε περιορισμένο κύκλο μελομανών της Ελλάδος με την εν έτει 2012 οπτικοακουστική κυκλοφορία της Τετραλογίας του Βάγκνερ των ιδίων στο Palau de les Arts Reina Sofía της Βαλένθια (2007-9), όπου η συλλογικότητα της σύλληψης συνοδεύτηκε με ευρήματα από τον κόσμο του τσίρκου, δεν σημαίνει ότι δικαιολογείται πλέον η μετάκλησή τους από τη σύμπραξη Εθνικής Λυρικής Σκηνής και Φεστιβάλ Αθηνών - Επιδαύρου, και μάλιστα για μιαν όπερα - φετίχ, όπως η «Νόρμα». Ακριβώς λόγω της παραστατικής προϊστορίας της στους χώρους ευθύνης του σχήματος και όταν μάλιστα ο Hugh Canning, επικεφαλής του τομέα κριτικών κλασικής μουσικής των Sunday Times του Λονδίνου, έχει ήδη τολμήσει την χωρίς περιστροφές εκτίμηση, επ’ ευκαιρία άλλης παραγωγής τους, του έτους 2017, ότι «η μάρκα Fura είναι πλέον προϊόν ληγμένο από καιρό» (επί λέξει «the Fura brand is now well past its sell-by date», πρβλ. Opera, Νοέμβριος 2017, σελ. 1.456). Σε κάθε περίπτωση, η επιχειρηματολογία του, για την «Πολιορκία της Κορίνθου» στο «Φεστιβάλ Ροσσίνι», συμπίπτει με τη δική μας εντύπωση για την πρόσφατη πρεμιέρα της όπερας του Vincenzo Bellini στο Ηρώδειο. Όταν βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μιαν αντίστοιχη της κατά Κάνινγκ «standard park-and-bark» διδασκαλία των ρόλων, για να μην επεκταθούμε στο μελλοντολογικής περιβαλλοντικής ερήμωσης σκηνικό μεταφοράς της πλοκής, οικολογικά συμπαθές αλλά παγερά άσχετο με την τραγωδία μιας δεύτερης Μήδειας, η οποία όμως επιλέγει την ανάληψη ευθύνης και το μαρτύριο από την τυφλή εκδίκηση του αρχετύπου. Επαναδιατυπώνουμε κατά συνέπειαν την πεποίθηση-υπόδειξη ότι, στον συγκεκριμένο χώρο, ευχερής και σκόπιμη είναι η πλήρης εξοικονόμηση τής -κατά τεκμήριον διόλου αμελητέας- δαπάνης σκηνογραφίας, με την ευφάνταστη χρήση φωτισμών επί του μνημείου, και η ενδεχόμενη αξιοποίηση της εξοικονόμησης αυτής για την ισχυροποίηση του μουσικού μέρους του θεάματος.

Μετά τη φωνογενή είσοδο του μπάσου Raymond Aceto ως Οροβέζο και παρά το στιγμιαίο ολίσθημά της στην καντέντσα του πρώτου ντουέτου της με τη Νόρμα, η υψίφωνος της ΕΛΣ Celia Costea, που ερμήνευσε την Ανταλτζίζα ενώπιον της προκατόχου της Κικής Μορφωνιού (μόνης επιζώσης από τη θρυλική παραγωγή του 1960), ήταν η μόνη από τη διανομή που χάρισε, όπως και το 2010, πραγματικά διεθνούς κλάσης τραγούδι, με υγιή, ασφαλή, ευφωνική εκφορά και βιωμένη εξαγγελία του κειμένου. Ανώνυμη, αντιθέτως, παρέμεινε η Νόρμα της Carmen Giannattasio, που πάλεψε αμήχανα τόσο με τη φωνητική γραμμή του μπελκάντο όσο και με τις απαιτήσεις ενσυναίσθησης του τραγικού ρόλου, ενώ η κολορατούρα της κυμάνθηκε από σχηματική έως και τονικά επισφαλής. Όμως και ο εμφανώς εξοικειωμένος με το μπελκάντο Πολλιόνε του Πολωνού τενόρου Arnold Rutkowski ξένισε με την παράδοξη διαχείριση της πέραν του πενταγράμμου περιοχής της φωνής του, ενώ, σημαντικό αυτό, ο σκηνικά επιβλητικός Φλάβιο του Γιάννη Καλύβα τον υποσκέλισε ως χαρακτήρα! Στη συνολικά απογοητευτική επίγευση συνέτεινε η διεύθυνση του Γιώργου Μπαλατσινού. Ο φέρελπις αρχιμουσικός απέτυχε να εμβαθύνει στην ύπουλα απλή ορχηστρική συνοδεία και να την εμπλουτίσει εκφραστικά, όπως είχαν επιτύχει προκάτοχοί του in loco, ο Τούλιο Σεραφίν, ο Ανδρέας Παρίδης και, εσχάτως, ο επίσης μεταξύ των θεατών και φευ οσονούπω συνταξιοδοτούμενος Λουκάς Καρυτινός. Κρίμα!

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Κυβέρνηση συνοπτικών διαδικασιών

Η Ν.Δ. ή είναι μεθυσμένη από την επάνοδο στην εξουσία και λαφυραγωγεί ασύστολα ή έχει καβαλήσει το καλάμι και νομίζει ότι το κράτος τής ανήκει, οπότε δεν αισθάνεται την ανάγκη να δικαιολογήσει τις αποφάσεις της ή να τηρήσει κάποια προσχήματα.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο