Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Με το βλέμμα στραμμένο μπροστά

Θέατρο για παιδιά

 

Η νέα θεατρική περίοδος 2019-2020 δεν αργεί να εκκινήσει. Μπορεί ακόμα να είμαστε στα μέσα του θέρους, αλλά ήδη παραγωγοί, συντελεστές, καλλιτεχνικές ομάδες βρίσκονται είτε σε φάση ολοκλήρωσης, είτε σε φάση δρομολογημένης οργάνωσης. Τα πρώτα δελτία τύπου έρχονται και το τοπίο αρχίζει να διαγράφεται. Αν και ακόμα είναι νωρίς για τον ολοκληρωτικό σχεδιασμό του θεατρικού χάρτη της επόμενης περιόδου, σε ό,τι αφορά το θέατρο για παιδιά, εφήβους και νέους, υπάρχουν σύγχρονοι θεματικοί άξονες που θα μπορούσαν να αναδειχθούν στις νέες παραστάσεις και μένει να δούμε την εξέλιξη.

Την χρονιά που μας πέρασε οι παραστάσεις για παιδιά, εφήβους και νέους χαρακτηρίζονταν από τον πλουραλισμό τόσο στη θεματική, όσο και στο ύφος και το γενικό παραστασιακό πρόσημο. Η σχολική κοινότητα και οι παθογένειές της, με κυρίαρχο τον σχολικό εκφοβισμό ήταν για μια ακόμη χρονιά στο προσκήνιο, που σημαίνει ότι το πρόβλημα των σχέσεων εντός του σχολικού περιβάλλοντος έχει και διάρκεια αλλά και πολλές και σημαντικές συνεπαγωγές. Η διαφορετικότητα και η αναπηρία ήταν επίσης θεματικές που αναδείχθηκαν από ενδιαφέρουσες παραστάσεις, ενώ η προσπάθεια προσέγγισης του «άλλου» κυρίως μέσα από τη σκηνική διαχείριση του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος είχαν ποικίλη σκηνική εκφορά, αλλά εδώ μένει να δούμε την εξέλιξη του πεδίου. Στο θέατρο για εφήβους σε πρώτο πλάνο ήταν οι διαπροσωπικές σχέσεις σε όλες τους τις εκφάνσεις, ενώ σε αυτό το πλαίσιο υπήρξαν και ενδιαφέροντα δείγματα δραματουργίας, αλλά κυρίως σκηνοθεσίας.

Οι παραστάσεις αρχαίων μύθων και περιπετειών, έργα από το διεθνές ρεπερτόριο προσαρμοσμένα για παιδιά, παραμύθια, έργα από το ελληνικό ρεπερτόριο που έχουν δοκιμαστεί ήδη από το 1980, νέα μιούζικαλ, διασκευές από την όπερα, συνθέσεις μουσικής ιστορίας και δραματουργίας, θέατρο σκιών σε ποικίλες εκφάνσεις, αποτέλεσαν ένα ενδιαφέρον μωσαϊκό για τη χρονιά που «έκλεισε» τον Ιούνιο.

Αν ωστόσο σε όλη αυτή την εντατική παραγωγή θεάματος η ζυγαριά έκλινε προς την ποσότητα παρά προς την ποιότητα, οι απαντήσεις δεν είναι κατηγορηματικές, αλλά σίγουρα χρειάζεται καλύτερη διαχείριση σε επίπεδο προσφοράς και ζήτησης, αλλά και σε επίπεδο ποιότητας και ποσότητας. Η ανάδυση νέων δημιουργών και σχημάτων είναι πάντα αναζωογονητική και αναγκαία, ωστόσο και εκεί υπήρχαν δουλειές που κέρδισαν το στοίχημα αλλά και άλλες που ήταν πρόχειρες ή αμήχανες. Από την άλλη πλευρά και στις μεγάλες σκηνές, ιδρύματα, κρατικά θέατρα, υπήρξε πραγματική έκρηξη παραγωγών, άλλοτε με εξαιρετικό ενδιαφέρον και άλλοτε με μια πιο mainstream στόχευση.

Στέκομαι ενδεικτικά με θερμό αναστοχασμό στο «Σκλαβί» των Καλογεροπούλου - Μοσχόπουλου στο Θέατρο Πόρτα, στο «Ο Πρίγκιπας και ο Φτωχός», αλλά και «Οι Ιστορίες για Αγρίους» στο Εθνικό Θέατρο, στο « Φτερωτό Άλογο» του Ν. Καζαντζάκη σε σκηνοθεσία Β. Μαυρογεωργίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο «Πιο Δυνατός και από τον Σούπερμαν» της Ομάδας Συντεχνία του Γέλιου, αλλά και στην cameo «Γιε-χσιεν: Η Σταχτοπούτα από την Κίνα» της Ομάδας «Θέατρο Ρετρό», όπως και στην «Αργοναυτική Εκστρατεία» της Κάρμεν Ρουγγέρη. Πολλές εξάλλου ήταν οι παραστάσεις που φιλοξενήθηκαν μέσα από τις κριτικές της στήλης.

Κάθε καλλιτεχνικό βήμα στο θέατρο για παιδιά και νέους είναι ένα βήμα πιο μπροστά, ακόμα και αν δεν είναι πετυχημένο. Γιατί κάθε βήμα δείχνει πόσο δυναμικές είναι αυτές οι ομάδες κοινού και πόσο καθοριστικό είναι αυτό ακριβώς το κοινό να είναι κοντά στο θέατρο, κοντά στις τέχνες.

 

Ελευθερία Ράπτου

 

Δείτε όλα τα σχόλια