Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Μελέτη θανάτου

Από το Φεστιβάλ Αθηνών

 

Του Λέανδρου Πολενάκη

 

Στην πλατεία “Εργατικά” της Καισαριανής παρακολουθήσαμε μια άκρως ενδιαφέρουσα θεατρική δουλειά παραγωγής του Φεστιβάλ Αθηνών, στην ενότητα “Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο / ποίηση και λογοτεχνία στην πόλη”, επάνω σε μια δημιουργική σύνθεση - ανάπλαση έργων (πεζογραφία, ποίηση, θέατρο) του πρόωρα χαμένου χαρισματικού Μάριου Χάκκα, σε δραματουργική επεξεργασία της Ζωής Ξανθοπούλου, που επίσης σκηνοθετεί, της Αριάδνης Καβαλιέρου και του Σπύρου Γραμμένου.

Μια παράσταση - έκπληξη, ένα δρώμενο ανοιχτό που υλοποιείται από επαγγελματίες ηθοποιούς, με ζωντανή μουσική με τη στήριξη του Δήμου Καισαριανής και με συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας. Το τελευταίο είναι το πιο ενθαρρυντικό σε μια εποχή όπου η ιστορική μνήμη θεωρείται “αμάρτημα” και τα ΜΜΕ κατόρθωσαν το άλλως ακατόρθωτο, μέσα σε μια μόνο εικοσαετία να χειραγωγήσουν πλήρως τα κοινωνικά ανακλαστικά.

Εύστοχα σημειώνει στο σημείωμα του προγράμματος, που θα προσυπέγραφα πρόθυμα, η σκηνοθέτις Ζωή Ξανθοπούλου: “Τα κείμενα του Μάριου Χάκκα είναι ουσιαστικά, λιτά, απέριττα, συγκινητικά, ερωτεύσιμα, υπαρξιακά, μεταφυσικά, ανθρώπινα. Μιλούν για φόβους και για επιθυμίες, για την κοινωνία που αδικεί και συνθλίβει το άτομο, για την αγάπη και τον δύσκολο δρόμο της, για τη δήθεν πρόοδο, για τα πράγματα που αλλάζουν αλλά δεν γίνονται καλύτερα, για όσα πρέπει να αλλάξουν ενώ μοιάζουν ιδανικά. Οι ιστορίες του είναι σκληρές και τρυφερές μαζί, όπως η ζωή. Έχουν χιούμορ, σοφία και θάρρος απέναντι στον εαυτό του, απέναντι στον κόσμο που τότε, που τώρα, που πάντα ψάχνει τη ρωγμή από όπου μπαίνει το φως για να συνεχίσει να υπάρχει...”.

Θα πρόσθετα από την πλευρά μου ότι τα κείμενα του Μάριου Χάκκα είναι πρωτοπρόσωπες αυθεντικές “απλές αφηγήσεις” με την πλατωνική έννοια του όρου, χωρίς τη μάσκα της λογοτεχνίας, που σε κρατάνε με ένα “τίποτα” σαν τα διηγήματα του μεγάλου Παπαδιαμάντη. Ενώ τό σύνολο του έργου του, αναπόσπαστα δεμένο με τον σύντομο βίο του, είναι μια αυθεντική “μελέτη θανάτου”, που θα την επικροτούσε ο αρχαίος φιλόσοφος.

“Η παράσταση είναι μια γιορτή γι' αυτόν, τον τόσο σημαντικό αλλά όχι γνωστό συγγραφέα” συνεχίζει η σκηνοθέτις στο σημείωμά της. Ο λόγος του εμπνέει τη μουσική και η μουσική συντροφεύει τους μοναχικούς ήρωές του. Η πόλη του, η Καισαριανή γίνεται μια θεατρική σκηνή που αγκαλιάζει τους ανθρώπους και οι άνθρωποι μιλούν μέσα από τις λέξεις του συγγραφέα. Δεν υπάρχουν πρωταγωνιστές, δεν υπάρχουν λαμπεροί ήρωες, κανείς δεν τα καταφέρνει μέχρι το τέλος και όλα είναι υπό αμφισβήτηση. Ο καθένας από εμάς είναι ήρωας του Χάκκα και ο Χάκκας είμαστε όλοι”.

Από τη δική μου πάλι πλευρά θα ολοκλήρωνα το πιο πάνω σημείωμα με μια πρόταση που διάβασα κάποτε στο ειλητάριο ενός αγίου μεταβυζαντινής εικόνας της Κρητικής Σχολής: “Οι ανώνυμοι Άγιοι στηρίζουν τον κόσμο”. Αυτοί είναι οι ήρωες του Μάριου Χάκκα. Επειδή, όπως είπε και ο Νίτσε σε μια από τις σπάνιες φωτεινές στιγμές του: “Κοντά στους τάφους είναι πάντα μια Ανάσταση”. Αυτός είναι ο Μάριος Χάκκας. Ο άνθρωπος που δεν πιστεύει σε μεταφυσικές λύσεις, δίνει ζωή με μια “μελέτη θανάτου”.

Στην παράσταση μετέχουν απλά, λιτά, όπως αρμόζει στον Χάκκα, ο Σπύρος Γραμμένος και η Αριάδνη Καβαλλιέρου. Η εικαστική επιμέλεια είναι της Αμαλίας Θεοδωροπούλου, τα κοστούμια της Ιφιγένειας Νταουντάκη, οι διακριτικοί φωτισμοί του Απόστολου Τσατσάκου. Το μουσικό κομμάτι εκτελούν ο Χάρης Παρασκευάς και η ηθοποιός Φανή Παναγιωτίδου. Βίντεο της Νατάσσας Ιωάννου. Μια νεανική παράσταση που τιμά το θέατρό μας.

 

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Κυβέρνηση συνοπτικών διαδικασιών

Η Ν.Δ. ή είναι μεθυσμένη από την επάνοδο στην εξουσία και λαφυραγωγεί ασύστολα ή έχει καβαλήσει το καλάμι και νομίζει ότι το κράτος τής ανήκει, οπότε δεν αισθάνεται την ανάγκη να δικαιολογήσει τις αποφάσεις της ή να τηρήσει κάποια προσχήματα.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο