Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Η Μύκονος της «αθωότητας»

Της Λήδας Καζαντζάκη Κάθε τόπος έχει την εικόνα του, την οποία πλάθουμε στο φαντασιακό μας μέσα από την πραγματική και κυρίως την πλασματική Ιστορία του. Η Μύκονος αποτελεί το κατ' εξοχήν παράδειγμα....

Της Λήδας Καζαντζάκη

Κάθε τόπος έχει την εικόνα του, την οποία πλάθουμε στο φαντασιακό μας μέσα από την πραγματική και κυρίως την πλασματική Ιστορία του. Η Μύκονος αποτελεί το κατ' εξοχήν παράδειγμα. Αυτό το σχεδόν αμνημόνευτο στην αρχαιότητα πετρώδες, φτωχό και άγρια όμορφο νησί των Κυκλάδων, που άντλησε την αίγλη του μέχρι και τα νεότερα χρόνια από το γειτονικό ιερό νησί του Απόλλωνα, τη Δήλο. Όταν στον Μεσοπόλεμο μετατράπηκε, χάρη στις ανασκαφές της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής στη Δήλο, σε κόμβο συνάντησης Ελλήνων και ξένων πρωτοπόρων καλλιτεχνών, αρχιτεκτόνων και διανοουμένων. Οι οποίοι μεταφέρονταν εκεί υπό την αιγίδα των Εθνικών Μουσείων της Γαλλίας και της Σχολής του Λούβρου με το PATRIS II του Λεωνίδα Εμπειρίκου. Όταν το 1932 δημιουργήθηκε εκεί ο περίφημος «Σταθμός» της Μυκόνου της ΑΣΚΤ, που αποτέλεσε και πόλο έλξης σημαινόντων Ελλήνων δημιουργών.

Η έκθεση που επιμελήθηκε η ιστορικός τέχνης Ειρήνη Σαββανή φέρει στο φως όλο εκείνο το υπόβαθρο που έσβησε από τη δεκαετία του 1960 και ένθεν μέσα στην εφήμερη λάμψη των διαττόντων αστέρων της «κουλτούρας των μέσων». Η Σαββανή το ανασκάπτει όπως ένας αρχαιολόγος. Ανασύρει στην επιφάνεια δημιουργούς, γνωστούς και ξεχασμένους, που άντλησαν την «εποχή της αθωότητας» της Μυκόνου την πνοή τους από το νησί και καθόρισαν τη σύγχρονη πορεία της τέχνης στη χώρα. Είναι η εποχή που αποτυπώνει στις φωτογραφίες της η Μαρία Χρουσάκη δείχνοντας τη γοητεία της λιτότητας της Μυκόνου. Τα «θαλασσινά τοπία» της, που με την ηρεμία τους, τα ελάχιστα δένδρα και τους σκοτεινούς όγκους των βράχων της μάγεψαν τον χαράκτη Γιάννη Κεφαλληνό και τα έγραψε σε όρθιο ξύλο ή σε σχέδια με μολύβι και υδατόχρωμα. Τους ανθρώπους της, όπως εκείνη την «Κόρη του Σιδερά», που απέδωσε μέσα σε όλη την καθαρότητα της πλαστικότητας της μορφής της ο Γιάννης Μόραλης. Τους μοντέρνους όγκους των κτηρίων της που αποτύπωσαν στις γαλάζιες, αισθαντικές ξυλογραφίες του ο Γιώργος Βελισσαρίδης και ο Κώστας Πλακοτάρης σε λινέλαιο. Τα τρυφερά δρομάκια της με τις χαρακτηριστικές αιωρούμενες σκάλες των σπιτιών της και τις υπομονετικές φιγούρες των υποζυγίων της που προέβαλαν με τις ακουαρέλες του ο Βάσος Γερμενής και στις φωτοχαλκογραφίες της η Ρέα Λεονταρίτου. Την καταλυτική επίδραση του φωτός της που συνέλαβαν μέσα στις μεταϊμπρεσσιονιστικές πινελιές τους οι Νικόλαος Οθωναίος, Δανιήλ Δανιήλ και Αντώνης Πολυκανδριώτης. Την ποιητική χροιά της παλέτας της από τονικότητες του λευκού, του γκρίζου και του κυανού που συνέθεσε σε μια ρευστή οντότητα ο Γιάννης Σπυρόπουλος στην εκκλησία «Παραπορτιανή».

«Τι είναι η Μύκονος;» έγραφε ο Γιάννης Κεφαλληνός πολύ προτού αυτή παραδοθεί ως βορά στα αδηφάγα αρπακτικά του τουρισμού των VIP. « Μια σκηνογραφία για όπερα όπου είναι αδύνατο να βάλεις για ηθοποιούς τους χωριάτες ή τους σνομπ που συχνάζουν εκεί».

Info: «Η Μύκονος μέσα από το βλέμμα των καλλιτεχνών. Από τον Μεσοπόλεμο έως το 1960»

Δημοτική Πινακοθήκη Μυκόνου

Διάρκεια έκθεσης: 3-31 Ιουλίου

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Η πρωτοβουλία στα χέρια της κυβέρνησης

Η κυβέρνηση, που για τρεισήμισι χρόνια πορεύτηκε με δεμένα τα χέρια, τώρα έχει έναν καθαρό δρόμο μπροστά της. Η προώθηση ώριμων προοδευτικών μεταρρυθμίσεων και ένα σχέδιο εξωστρεφούς δράσης θα ενισχύουν ακόμα περισσότερο τη δυναμική της.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο