Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Χαρίκλεια Μυταρά: «Όταν ζωγράφιζε ήταν σαν να μαστίγωνε τον άνεμο»

"Υπήρξε ένας ευφυής, χαρισματικός δάσκαλος. Ήταν δίκαιος και οι φοιτητές του τον αγαπούσαν πολύ. Πάντα είχε υπεύθυνη γνώμη για ό,τι έλεγε, έντιμο, καυστικό λόγο. Περίεργο πλάσμα, που ζήταγε την αλήθεια

"Ήταν γοητευτικός χωρίς να είναι ωραίος. Είχε χιούμορ, τιμιότητα, καλοσύνη, σε άκουγε, σε πρόσεχε". Για τον Μίμη, τον ευγενή, ευαίσθητο, τρυφερό σύντροφο της ζωής της, με τα αθώα μάτια και το δυνατό μυαλό, μιλά καθισμένη στην ευρύχωρη βεράντα του σπιτιού της η Χαρίκλεια Μυταρά, εικαστικός και η ίδια, ψυχή και κινητήρια δύναμη του Εικαστικού Εργαστηρίου της Χαλκίδας, γενέθλιας πόλης του δημοφιλούς δημιουργού.

Μεγάλη θαυμάστρια του έργου του αλλά και αυστηρή κριτής του, αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της ζωής του, όπως τα παραμύθια που έγραφε έως το τέλος, οπότε παρ’ ότι είχε χάσει το μεγαλύτερο μέρος της όρασής του, επέμενε να ζωγραφίζει. "Όταν τυφλώθηκε, άλλαξε όλη του η ζωή, ακόμα και ο χαρακτήρας του, τα τελευταία δέκα χρόνια ήταν μαρτυρικά, κλείστηκε στον εαυτό του, έμενε ώρες στο κρεβάτι, έγινε σαν μωρό".

Η απρέπεια της Ακαδημίας Αθηνών

"Έχω μετανιώσει που υπήρξα αυστηρή μαζί του" λέει η χειμαρρώδης Ζουζού, χαϊδευτικό που σήμαινε παιχνίδι και το είχε εφεύρει η Σμυρνιά μητέρα της. Η Χαρίκλεια Μυταρά δεν ξεχνά τη στάση της Ακαδημίας Αθηνών όταν ο Μυταράς έχασε το φως του, ζητώντας του να επιστρέψει την προκαταβολή που του είχε δοθεί, καθώς αδυνατούσε λόγω της κατάστασής του να εμφανιστεί σε συνεδριάσεις. "Ο ίδιος ενημέρωσε για το πρόβλημα υγείας με τα μάτια του και απέστειλε πλήρη φάκελο με τις εξετάσεις και τις ιατρικές γνωματεύσεις. Αυτό που έκανε η Ακαδημία ήταν αηδιαστικό, φρικτό. Δεν τους συγχωρώ. Μεγαλύτερη αδικία δεν έχω ξαναδεί στη ζωή μου"!

Η συνάντηση με τη γυναίκα η οποία μοιράστηκε περισσότερα από εξήντα χρόνια ζωής με τον Δημήτρη Μυταρά έγινε με αφορμή την αφιερωματική στο έργο του καλοκαιρινή έκθεση, που διοργανώνεται στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στην Άνδρο από 1η Ιουλίου έως και 30 Σεπτεμβρίου. Είναι η ίδια γυναίκα που βλέπουμε να ποζάρει σε πάρα πολλά έργα του ζωγράφου, καθώς τη χρησιμοποιούσε συχνά ως μοντέλο.

"Ο Μυταράς γεννήθηκε με ένα πινέλο. Επέμενε να γίνει ζωγράφος. Στη γραμμή του σχεδίου του φώλιαζε η νευρικότητα του ταλέντου. Έως το τέλος της ζωής του και με σχεδόν εντελώς χαμένη την όρασή του, ζητούσε μολύβι και χαρτί. Είχε κάνει εκπληκτικά σχέδια πολύ πριν από την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών" αφηγείται η Χαρίκλεια Μυταρά για τον σπουδαίο ζωγράφο, το ταλέντο του οποίου ήταν εμφανές ακόμα και "στις κάρτες του έρωτα", εκείνες που έστελνε στη Χαρίκλεια από τον στρατό. "Αλληλογραφούσαμε κάθε μέρα. Το κάθε γράμμα του στην πίσω πλευρά είχε σχέδια, πολύ συγκινητικά. Έγραφε επίσης πολύ ωραία παραμύθια. Πάντα έγραφε".

Αγάπησε τις γυναίκες και τα παιδιά

"Ο Μίμης δεν είχε ζήσει μητέρα. Είχε τη μεγάλη δυστυχία να μην θυμάται καθόλου την πραγματική του μάνα, καθώς πέθανε όταν εκείνος ήταν τριών ή τεσσάρων ετών. Ήταν μια ξεχωριστή περίπτωση, καθώς ζωγράφιζε εξαιρετικά και παρακολουθούσε μαθήματα από ζωγράφο. Ακόμη τη θυμούνται για τα χαρίσματά της και τη σπάνια ομορφιά της. Φαίνεται ότι ο Μίμης της έμοιασε. Ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε, καθώς έπρεπε να μεγαλώσουν τα δυο παιδιά. Η γυναίκα που τον μεγάλωσε μπορεί να μην ήξερε γράμματα, αλλά έκανε τα πάντα για να μας ευχαριστήσει".

Η Χαρίκλεια και ο Δημήτρης Μυταράς γνωρίστηκαν στη Σχολή Καλών Τεχνών. "Στην αρχή ήμασταν μόνο φίλοι. Ερχόταν στο προκαταρκτικό για να δει πού δουλεύαμε, αλλά νομίζω ότι ερχόταν και λίγο για μένα. Υπήρχε από τη μεριά του ένας έρωτας που στο τέλος εξελίχθηκε σε μια σχέση, και όταν πήρε την υποτροφία κι έπρεπε να φύγει για το Παρίσι, παντρευτήκαμε. Ήμασταν σε κακά οικονομικά χάλια, περνούσαμε δύσκολα, αλλά ο Μίμης έλαμπε" αποκαλύπτει η Ζουζού.

Τα κοινωνικά πορτραίτα του

Μεθοδικός και επιμελής, δούλευε στη σχολή ως καθηγητής, βάζοντας τους φοιτητές να του δείχνουν τα έργα τους και από εκεί καταλάβαινε προς τα πού έπρεπε να οδηγήσει τον καθένα. "Υπήρξε ένας ευφυής, χαρισματικός δάσκαλος. Ήταν δίκαιος και οι φοιτητές του τον αγαπούσαν πολύ. Πάντα είχε υπεύθυνη γνώμη για ό,τι έλεγε, έντιμο, καυστικό λόγο. Περίεργο πλάσμα, που ζήταγε την αλήθεια. Ποτέ δεν υπήρξε παθιασμένος με κανένα κόμμα. Ομολογώ ότι τον παντρεύτηκα από θαυμασμό. Ο ίδιος μου έλεγε ότι με ερωτεύτηκε γιατί δεν έμοιαζα με τις άλλες γυναίκες, εννοώντας τον χαρακτήρα μου".

Η Χαρίκλεια Μυταρά δεν εγκατέλειψε την καριέρα της. "Εγώ τον έλεγα μεγάλο, αλλά κι εκείνος θαύμαζε τη δουλειά μου. Έβλεπες ένα παθιασμένο άτομο που έπεφτε πάνω στο έργο του με δύναμη. Όταν ζωγράφιζε, ήταν σαν να μαστίγωνε τον άνεμο. Ήταν τόσο απορροφημένος, ώστε μπορούσε να βγει έξω φορώντας ακόμα και διαφορετικά παπούτσια. Ρωτούσε τη γνώμη μου και ήμουν αυστηρή. Η πραγματική καλή ζωγραφική του ήταν τα κοινωνικά πορτρέτα του, όπου έκανε κοινωνική κριτική.

Ποτέ δεν αγάπησε τους υπερπλούσιους. Αυτό που αγάπησε ήταν οι γυναίκες και τα παιδιά. Μου έλεγε ότι οι γυναίκες που ζωγράφιζε ήταν εκείνες που έβλεπε στη Χαλκίδα. Αγαπημένο μου έργο είναι ένα πολύ μικρό από το Παρίσι, που το έχω στο δωμάτιο που κοιμάμαι. Κάποτε είχε ζωγραφίσει μια ελιά, ένα έργο που μέσα μου το θεωρούσα δικό μου, αλλά πουλήθηκε. Δεν τον συγχώρεσα ποτέ γι’ αυτό".

Το Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας

Μιλώντας με τη Χαρίκλεια Μυταρά για την κοινή ζωή με τον δημοφιλή δημιουργό, δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στο πολυβραβευμένο Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας, που έχει κάνει σκοπό της ζωής της από το 1978 οπότε πρωτοξεκίνησε κι έχει καταφέρει έως σήμερα με το πείσμα και την εργατικότητά της σε συνεργασία με εκλεκτούς δασκάλους και εθελοντές να δημιουργήσει γενιές μικρών καλλιτεχνών που έγιναν σπουδαίοι επαγγελματίες. "Προσπαθώ να φτιάξω συνείδηση με τα παιδιά" ομολογεί.

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Νέα εποχή, νέα καθήκοντα

Όταν τον Ιανουάριο του 2015 η κυβέρνηση της Αριστεράς αναλάμβανε τη διακυβέρνηση, γνώριζε ότι Σαμαράς και Βενιζέλος (μαζί με τμήματα της ευρωπαϊκής Δεξιάς) είχαν σχεδιάσει αριστερή παρένθεση -δεν...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο