Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Η στοχαστική αυτοβιογραφία ενός εικαστικού

"Το Τυχαίο ως Μέθοδος" του Γιώργου Λαζόγκα - Έκθεση με έργα του ζωγράφου στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Μια σειρά έργα που αποτυπώνουν την περιπέτεια της γραμμής και της ζωγραφικής του Γιώργου Λαζόγκα στο πέρασμα των 48 χρόνων αδιάλειπτης δουλειάς και αναζητήσεων, εκτίθενται έως τις 29 Απριλίου στο ισόγειο του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Την ίδια ώρα κυκλοφορεί μια στοχαστική αυτοβιογραφία του εικαστικού με τίτλο “Το τυχαίο ως μέθοδος”, που μιλάει για την ουσία και τη μεθοδολογία της δουλειάς του και παρουσιάστηκε χθες βράδυ στο ΕΜΣΤ.

Για την έκδοση και το έργο του Γ. Λαζόγκα, ομότιμου καθηγητή ζωγραφικής στην ΑΣΚΤ, μίλησαν η Κατερίνα Κοσκινά, διευθύντρια του ΕΜΣΤ, ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, ο πρύτανης της ΑΣΚΤ Πάνος Χαραλάμπους και ο Γιώργος Ξηροπαΐδης, καθηγητής φιλοσοφικών και αισθητικών ιδεών.

Στη δοκιμιακού τύπου αυτοβιογραφία ο καλλιτέχνης αποτυπώνει τις σκέψεις του για το τέλος του μοντερνισμού, της ουτοπίας και των κινημάτων, τις πρωτοτυπίες που εξαντλούνται, τη σημασία της τελετουργίας στη δημιουργία, τη διαρκή παρουσία του λαϊκού, και τη σημασία του άλεκτου. Θυμάται τις διαμάχες για το αφηρημένο και το αφαιρετικό, τις συνέπειες της εσωστρέφειας και τη δική του πορεία στην εννοιολογική τέχνη.

Τα κείμενα προέκυψαν από τις σημειώσεις των ημερολογίων, τις παραδόσεις των μαθημάτων ζωγραφικής στην Αρχιτεκτονική του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και στη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας, αλλά και την προσωπική του εμπειρία.

Ο Γ. Λαζόγκας επικεντρώνεται και διερευνά μέσα από το έργο του, τη χειρονομία, τη διαδικασία επεξεργασίας της ύλης και τη βιωματική σχέση με τα υλικά, αλλά και τη φιλοσοφική διάσταση εννοιών όπως αρχέγονο, παλίμψηστο, σπάραγμα, ζωή, θάνατος, χρόνος. Η ζωγραφική του είναι βιωματική με φιλοσοφικό και υπαρξιακό περιεχόμενο.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 τον απασχολεί η καταγραφή των διαφορετικών φάσεων της ζωής ενός αντικειμένου καθώς το υποβάλλει σε διαδικασίες καταστροφής του. Λίγο αργότερα εγκαινιάζει το Παλίμψηστο ως πυρήνα καταγραφής του χρόνου στη νέα του εικόνα και τη δεκαετία του 1980 ξεκινά την ενότητα Τυφλή Ζωγραφική, μια αυτόματη γραφή με τη χρήση καρμπόν, επιχρωματισμένων τελάρων και υφασμάτων.

Τα Σεντόνια, άλλη μια ενότητα εκείνης της εποχής, είναι η βιωματική καταγραφή μιας ερωτικής πράξης, αλλά και η ιερά Σινδόνη του μεγάλου ύπνου. Την ίδια περίοδο, οργανώνει περιβάλλοντα, συλλογικές και performance. Τη δεκαετία του 1990 επαναδιατυπώνει το Παλίμψηστο προβάλλοντας το θεώρημα του τέλους της συνολικής εικόνας και αναδεικνύοντας το θραύσμα, το ίχνος, το ελάχιστο ως το μέρος που αποτυπώνει το όλον.

Δείτε όλα τα σχόλια