Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ο ανίερος πόλεμος του Ερντογάν

Aπό τους γκιουλενιστές στους... σταυροφόρους

Η απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δίνει τη δυνατότητα στον εργοδότη να απαγορεύει υπό προϋποθέσεις τα θρησκευτικά σύμβολα (μαντίλα, σταυρός κ.ά.) στον χώρο εργασίας, σηκώνει πολλή συζήτηση. Οι δικαστές έκριναν δυο υποθέσεις, στη Γαλλία και στο Βέλγιο, υπαλλήλων οι οποίες απολύθηκαν γιατί αρνήθηκαν να βγάλουν τη μαντίλα και συσχέτισαν την απόφαση με την ύπαρξη ή μη εσωτερικού κανονισμού στην εταιρεία.

Είναι προφανείς οι πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις του ζητήματος στην Ευρώπη, όπου η Ακροδεξιά έχει κάνει σημαία της την απαγόρευση της μαντίλας, το κλείσιμο των τζαμιών, ακόμα και την απαγόρευση του Κορανίου (όπως ζήτησε ο ακραιφνής αντιισλαμιστής Βίλντερς στην Ολλανδία).

Για τον πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ισοδυναμεί με την κήρυξη μιας νέας σταυροφορίας. «Πού είναι η θρησκευτική ελευθερία; Ξεκίνησαν τον πόλεμο ανάμεσα στον σταυρό και στην ημισέληνο» διακήρυξε ο Τούρκος πρόεδρος σε ομιλία του στη Σακάρια (Σαγγάριος) την οποία διάνθισε με αναφορές σε επικείμενο παγκόσμιο πόλεμο αλλά και με απειλές για αναστολή της συμφωνίας Ε.Ε. - Τουρκίας για το προσφυγικό.

Εξειδικεύοντας ο υπουργός Εσωτερικών Σοϊλού είπε ότι οι τουρκικές αρχές μπορούν να στέλνουν 15.000 πρόσφυγες κάθε μήνα στην Ευρώπη και να της προκαλέσουν ασφυξία, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου προέβλεψε θρησκευτικό πόλεμο.

Στόχος της ρητορικής αυτής είναι η συσπείρωση πίσω από το άρμα του «Ναι» στο συνταγματικό δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου για τη μετατροπή της Τουρκίας σε προεδρική δημοκρατία, αμερικανικού τύπου, την ενίσχυση των εξουσιών του Ταγίπ Ερντογάν και τη δυνατότητα παραμονής του στην προεδρία για ακόμα δυο θητείες, μέχρι το 2029. Η κεμαλική αξιωματική αντιπολίτευση, που υποστηρίζει το «¨οχι» ακολούθησε αμήχανα τον αντιευρωπαϊκό χορό, όχι όμως τη ρητορική για τη μαντίλα.

Αν εκστόμιζε τα περί σταυροφορίας ο ηγέτης μιας άλλης χώρας ή ακόμα ο αρχηγός μιας εξτρεμιστικής ισλαμικής οργάνωσης της Μέσης Ανατολής, θα είχε σημάνει συναγερμός στις αντιτρομοκρατικές υπηρεσίες της υφηλίου. Αλλά ο Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι Οσάμα Μπιν Λάντεν που έστελνε μηνύματα από τα βουνά του Αφγανιστάν ούτε Σαντάμ Χουσεΐν στη βομβαρδιζόμενη Βαγδάτη.

Εν μέσω οικονομικής ύφεσης ο Τούρκος πρόεδρος επιχειρεί να ενισχύσει την εικόνα του «εθνάρχη», αποκαλεί συλλήβδην τους υπέρμαχους του «Όχι» τρομοκράτες και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ τους παρουσιάζουν ως συνεχιστές της απόπειρας πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου. Γκιουλενιστές, Ευρωπαίοι και Αμερικανοί «συνωμότες» καθώς και εκείνοι που υποστηρίζουν το «αποσχιστικό» κουρδικό κίνημα χρησιμοποιούν το δημοψήφισμα για να καταστρέψουν την Τουρκία, είναι η μόνιμη επωδός αρθρογράφων και στελεχών του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης.

Αλλά οι συνωμότες -αν υπάρχουν- δεν είναι εκείνοι που προώθησαν το δημοψήφισμα. Το αντίθετο μάλιστα. Ο κύριος Ερντογάν οραματίζεται τη δημιουργία μιας νέας Τουρκίας και συμμάχησε με τους εθνικιστές Γκρίζους Λύκους προκειμένου να επιτύχει την έγκριση της Βουλής για να στηθούν οι κάλπες. Ο κύριος Ερντογάν εξαπέλυσε κυνήγι κατά των γκιουλενιστών στην Ευρώπη και επιχείρησε να μεταφέρει την προεκλογική εκστρατεία στο ευρωπαϊκό έδαφος ρίχνοντας νερό στον μύλο της Ακροδεξιάς, αλλά και διχάζοντας την τουρκική κοινότητα στη Γερμανία, στην Αυστρία, στο Βέλγιο κ.α.

Στον αγώνα που δίνει για την καινούργια Τουρκία απομακρύνεται από το ΝΑΤΟ και εναγκαλίζεται τον Βλαντίμιρ Πούτιν, ο οποίος δεν συγκινείται ιδιαίτερα από τα περί σταυροφορίας και θρησκευτικού πολέμου που επικαλείται ο νέος εταίρος του.

Πριν από το τελευταίο κρεσέντο Ερντογάν, ψύχραιμοι Τούρκοι αναλυτές τόνιζαν ότι η Άγκυρα πρέπει να βρει μια στρατηγική έντιμης εξόδου από την αντιπαράθεση με την Ευρώπη, που μόνο ζημιά προκαλεί. Ο Τούρκος πρόεδρος φαίνεται ότι κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση ενώ απομένει σχεδόν ένας μήνας μέχρι το δημοψήφισμα. Μέχρι τότε ο ανίερος πόλεμος μάλλον θα κλιμακωθεί.

Δείτε όλα τα σχόλια