Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Το παράδειγμα του Σαλαντίν κατά της αδιαλλαξίας

Στο Πακιστάν ένας νεαρός είχε την -ατυχή, όπως αποδείχθηκε, ιδέα- να ευχηθεί «χαρούμενες
γιορτές» στους χριστιανούς (αποτελούν το 1% των κατοίκων) και να ζητήσει τη στήριξη όσων
κατηγορούνται στη χώρα του για «βλασφημία». Ο νεαρός Σάαν Τασίρ, γιος του πρώην κυβερνήτη της επαρχίας Παντζάμπ (που δολοφονήθηκε το 2011 επειδή υπερασπίστηκε μια χριστιανή), πληρώνει σήμερα τις ευχές του με... απειλές θανάτου - ενδεικτικές της μεγάλης ανόδου του ισλαμιστικού εξτρεμισμού στη χώρα της οποίας ο ιδρυτής, Μουχάμεντ αλ Τζίνα, δήλωνε στις 11 Αυγούστου 1947, στη Συντακτική Συνέλευση: «Είσαστε ελεύθεροι. Είσαστε ελεύθεροι να πάτε στους ναούς σας, είσαστε ελεύθεροι να πάτε στα τεμένη σας ή σε όποιον άλλο χώρο λατρείας στο κράτος του Πακιστάν. Μπορεί να ανήκετε σε όποια θρησκεία ή κάστα ή δόγμα θέλετε, αυτό δεν έχει καμία σχέση με τις υποθέσεις του κράτους».

Σήμερα ένας νόμος του 2015 βάζει στο στόχαστρο τις μειονότητες για δήθεν προσβολή του Ισλάμ - νόμος που έχει μεν χαρακτηριστεί «απάνθρωπος», εφαρμόζεται όμως... Και δυστυχώς το Πακιστάν δεν αποτελεί εξαίρεση. Η ανάπτυξη του Ισλαμικού Στρατού σε Συρία και Ιράκ, καθώς και οι βαθιές του διασυνδέσεις σε δυτικές κοινωνίες -ειδικά σε προάστια- γκέτο των Βρυξελλών ή του Παρισιού - αποδεικνύει τη μεγάλη ζημιά που κάνει, όχι μόνο στο ίδιο το Ισλάμ αλλά γενικότερα στις βασικές αρχές ειρηνικής συνύπαρξης, η ισλαμιστική ιδεολογία. Μια ιδεολογία που πέρα από το ότι αγνοεί επιδεικτικά βασικές αρχές της μουσουλμανικής θρησκείας, είναι σίγουρο ότι θα οδηγούσε σήμερα στην περιθωριοποίηση (το λιγότερο) και στη φυσική εξόντωση (το πιο πιθανό), προσωπικοτήτων όπως του Σαλάχ αλ Ντιν Γιούσεφ ιμπν Αγιούμπ, σουλτάνου της Αιγύπτου και της Συρίας, ιδρυτή της δυναστείας των Αγιουβιδών. Του γνωστού στη Δύση, Σαλαντίν.

Κούρδος, σουνίτης, απαράμιλλος πολεμιστής, που χρησιμοποιούσε με την ίδια δεξιότητα το ξίφος και τη διαπραγμάτευση, κυβέρνησε από την Αίγυπτο έως την Υεμένη, τον 12ο αιώνα. Κορυφαίο σημείο της ιστορίας του, η ανακατάληψη της Ιερουσαλήμ το 1187, χωρίς αιματοχυσία (σε αντίθεση με ό,τι είχαν διαπράξει οι Σταυροφόροι το 1099). Το γεγονός σήμανε την έναρξη της Τρίτης Σταυροφορίας και της σύγκρουσής του με τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο. Η εκτίμηση που έτρεφαν ο ένας για τον άλλον έχει καταγραφεί, τόσο σε ευρωπαϊκές όσο και αραβικές πηγές. Το κύρος και η ακτινοβολία του Σαλαντίν δεν πηγάζουν μόνο από τα κατορθώματά του στα πεδία της μάχης κατά των Σταυροφόρων αλλά από την αντιμετώπιση που είχε για τον αντίπαλο - τον ηττημένο, τον αιχμάλωτο, τον αλλόθρησκο, τον αδύναμο. Και μάλιστα σε εποχές που, π.χ., ήταν παράδοση οι λεηλασίες και οι εκτελέσεις των αιχμαλώτων. Το παράδειγμά του απέχει έτσι παρασάγγας από αυτό των διαφόρων νεοβαρβάρων τρομοκρατών. Αυτό ακριβώς το παράδειγμα περιγράφει, μέσα από σπάνιες ιστορίες, ο Ιμπν Σαντάντ, Κούρδος νομικός, που έζησε στην αυλή του Σαλαντίν και τον γνώρισε από κοντά, σε ένα βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη, σε μετάφραση από τα αραβικά της Ελένης Καπετανάκη.

«Αργότερα, όταν κατέλαβε την Άκρα, απελευθέρωσε τους φυλακισμένους από τα κελιά τους. Έφτανε ο αριθμός τους περίπου τους τέσσερις χιλιάδες άντρες και έδωσε στον καθένα από αυτούς ένα ποσό για τα έξοδά τους ώστε να φτάσουν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους και τους δικούς τους» (σελ. 68). «Την Τετάρτη στις 29 του μήνα Σααμπάν (9 Σεπτεμβρίου), ο σουλτάνος αναχώρησε για τη Νατρούν. Οι δύο στρατοί έσμιξαν και μια ομάδα μουσουλμάνων πήγε στη Γιάφα επιζητώντας να κάνει εμπόριο, ενώ μεγάλο πλήθος Φράγκων έφτασε στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει. Ο σουλτάνος τους άνοιξε τον δρόμο και έστειλε φρουρούς για να τους προστατέψουν στον γυρισμό τους προς τη Γιάφα» (σ. 342). Αδιανόητα πράγματα βέβαια για τους σημερινούς ανιστόρητους τρομοκράτες του ISIS, στα μάτια των οποίων ο Σαλαντίν θα φάνταζε «εξωνημένος», «προδότης του Ισλάμ», άξιος να εκτελεστεί, και μάλιστα παραδειγματικά.

Δείτε όλα τα σχόλια