Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Στη θορυβώδη συναρπαστική οδό Μαλιομπόρο

Η πιάτσα των αντόνγκ, των τετράτροχων αμαξών, η μία επιλογή όσων αποφεύγουν το περπάτημα. Η άλλη είναι τα τρίκυκλα μπετάνγκ

Εκεί που χτυπά η καρδιά της Τζογκτζιακάρτα

Κείμενο - φωτογραφίες: ΘΑΝΟΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

 

Στην Ιαβανέζικη κοσμογονία, το ανάκτορο της πόλης της Τζογκτζιακάρτα, το οποίο ονομάζεται Κράτον ή και Κεράτον, κατέχει μια ιδιαίτερη θέση, καθώς βρίσκεται στο κέντρο μεταξύ του ηφαιστείου Μεράπι, 28 χιλιόμετρα βορειότερα, και της κατοικίας της θεότητας της θάλασσας Καντζένγκ Ράτου Λόρο Κιντούλ στον Ινδικό, στα νότια. Μεράπι σημαίνει σε ελεύθερη απόδοση "Βουνό - Φωτιά", όνομα προερχόμενο από το "Μερού", το μυθικό όρος των θεών και άξονας του κόσμου στον Ινδουισμό, και το "Άπι", που σημαίνει "Φωτιά".

Η γοργόνα Καντζένγκ Ράτου Λόρο Κιντούλ πάλι θεωρείται ως η πνευματική σύντροφος του εκάστοτε σουλτάνου της Τζογκτζιακάρτα, αρχής γενομένης του σουλτάνου του 16ου αιώνα Σενοπάτι, γενάρχη της δυναστείας του σουλτανάτου της Μάταραμ. Στην Τζογκτζιακάρτα ο κύριος εμπορικός δρόμος της πόλης έχει χαραχθεί με κατεύθυνση Βορρά - Νότου ώστε να δείχνει τα δύο αυτά ιερά σημεία, τον θαλάσσιο θρόνο της Καντζένγκ Ράτου Λόρο Κιντούλ και το Μεράπι.

Ο δρόμος αυτός είναι η οδός Μαλιομπόρο. Άλλοι παρετυμολογούν την ονομασία της από το σανσκριτικό "μάλυα μπάρα", που σημαίνει "φέροντας γιρλάντες", κάτι που πάντως δεν φαίνεται άσχετο με τις βασιλικές πομπές, και άλλοι από την ινδονησιακή αργκό έκφραση "μάρι γιοκ μπορόνγκ", που σημαίνει "έλα, πάμε να ψωνίσουμε". Όνομα και αυτό ταιριαστό για έναν εμπορικό δρόμο.

Φθάνοντας αργά το απόγευμα στην Ιάβα και την Τζογκτζιακάρτα, την μοναδική πόλη σε ολόκληρη την Ινδονησία όπου ισχύει ακόμη η βασιλική εξουσία και που υπήρξε πρωτεύουσά της μεταξύ 1946 και 1948 παραμένοντας ακόμη η περισσότερο ανεπτυγμένη πόλη της, πέφτω πάνω στην περίοδο ραμαζανιού.

Έτσι, βγαίνοντας νωρίς το βράδυ να γνωρίσω την πόλη αυτή της κεντρικής Ιάβας, με την πρωτεύουσα Τζιακάρτα στα δυτικά του νησιού και τη Σουραμπάγυα στα ανατολικά, πέφτω πάνω στη λήξη της ημερήσιας νηστείας. Με το κάλεσμα του ιμάμη στη δύση του ήλιου, αρχίζει το διάστημα εκείνου του 24ώρου στο οποίο επιτρέπονται φαγητό και νερό. Αυτός είναι και ο λόγος που οι ντόπιοι κατευθύνονται με ανυπόμονο βήμα και ευδιάθετοι σε παρέες ή οικογενειακώς σε εστιατόρια.


Χάρη και παράδοση σε απογευματινό χορευτικό street performing επί της Μαλιομπόρο

Αποφασίζω να περπατήσω στην κεντρική οδό της Τζογκτζιακάρτα όπως προφέρεται η πόλη, που στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες την προφέρουν Γιοτζιακάρτα ή και Γιογκυακάρτα. Το ξενοδοχείο όπου έχω καταλύσει βρίσκεται σχεδόν στο βόρειο άκρο της οδού.

Μιλώντας με τους ντόπιους διαπιστώνω ότι λέγοντας "Μαλιομπόρο" δεν εννοούν μόνον τον κεντρικό εμπορικό δρόμο της Τζογκτζιακάρτα, αλλά και τους γύρων δρόμους της περιοχής, κάτι που συμβαίνει και σε πολλές ακόμη πόλεις στον κόσμο, όπου ο κύριος εμπορικός δρόμος σημαίνει και την ευρύτερη "αγορά".

Διαπίστωση δεύτερη: Τέτοια ώρα, έχοντας επιστρέψει από τους δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς ολόγυρα, κυρίως της Μπορομπουντούρ και του Πραμπανάν, αλλά και του Καλιμπίρου και του Μεράπι, έχοντας την Τζογκτζιακάρτα ως ορμητήριο, ο δρόμος είναι γεμάτος ταξιδιώτες. Φαντάζομαι πως ελάχιστοι αν όχι και κανένας θα περπατούν σε κάποια άλλη περιοχή της πόλης.

Απολύτως λογικό, αφού ο δρόμος είναι γεμάτος με ξενοδοχεία, εστιατόρια σε κλειστούς ή -κυρίως- υπαίθριους χώρους και ακόμη περισσότερο με λεσέχαν. Αυτά αποτελούνται από πολύ χαμηλά τραπέζια πάνω σε ξύλινες πλατφόρμες καλυμμένες με κιλίμια και κάτω από τέντες σε πεζοδρόμια, όπου οι πελάτες τρώνε συνήθως καθισμένοι οκλαδόν ή γονατιστοί.

Πέραν των εικόνων και των μυρωδιών από τα φαγητά, Μαλιομπόρο σημαίνει ντεσιμπέλ. Το βουητό από την πολυκοσμία μπλέκεται με τη μουσική των πλανόδιο και τους χορευτικούς ήχους καθώς κοπέλες με παραδοσιακές στολές χορεύουν πάνω σε μια εξέδρα. Παραπέρα, ζωγράφοι εκθέτουν έργα τους. Στο δεξί μου χέρι κατεβαίνοντας στα νότια, αμαξάδες και άλογα περιμένουν πελάτες για μια βραδινή βόλτα με τα τετράτροχο "αντόνγκ".


Εκεί όπου η Μαλιομπόρο αρχίζει να ονομάζεται επισήμως Μάργκο Μούλυο, και στα αριστερά προχωρώντας με το ρεύμα των ΙΧ στα νότια, βρίσκεται η κινέζικη πύλη της Καμπούνγκ Κεταντάν. Εδώ ξεκινά η Chinatown της Τζογκτζιακάρτα

Και, όπως συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις σε όλον τον κόσμο, οι ντόπιοι στρίβουν σε κάποιον κάθετο δρόμο, προφανώς γνωρίζοντας τα κατατόπια, σε αντίθεση με τους ξένους τουρίστες, οι οποίοι ανεβοκατεβαίνουν τον γραφικό αυτόν δρόμο ψάχνοντας, χαζεύοντας, συγκρίνοντας γεύσεις και πιάτα στα εστιατόρια, αλλά και τιμές και ποιότητα στα καταστήματα. Όπως, και σε αντίθεση με αυτούς, τα οχήματα ακολουθούν μόνο μία κατεύθυνση, από Βορρά προς Νότο, καθώς, αν και κύριος δρόμος και σχετικά πλατύς, η Μαλιομπόρο είναι μονόδρομος.

Ο δρόμος είναι τόσο γραφικός, με τέτοιο πλήθος θεαμάτων, καταστημάτων, λιχουδιών, ώστε για διαδρομή μισής ώρας με κανονικό βήμα, όπως την υπολόγισα πρόχειρα, βρίσκομαι να τη διανύω σε τρεις ώρες. Έχοντας ξεκινήσει από το βόρειο άκρος του δρόμου και τις γραμμές του τρένου, όχι μόνο έχει βραδιάσει, αλλά έχει νυχτώσει κιόλας για τα καλά φθάνοντας στο νότιο άκρο.

Εκεί τα αξιοθέατα είναι ακόμη πιο ενδιαφέροντα. Το ανάκτορο του σουλτάνου, μια παράσταση θεάτρου σκιών και το Μπερινγκάρτζο Μπαζάρ, μια παλιά γραφική αγορά με μπαχαρικά, με φρούτα, με χειροτεχνήματα, με ενδύματα, με σουβενίρ, με ό,τι τέλος πάντων μπορεί να τραβήξει το ενδιαφέρον ντόπιων τουριστών.

Μέσα σε αυτές τις τρεις ώρες σταμάτησα βεβαίως για πρόχειρο φαγητό, για t-shirts με αστεία σλόγκαν και σχέδια για την Τζογκτζιακάρτα και τους Τζογτζιακαρτανούς, από περιέργεια για δερμάτινα, ασημικά, για αγορά σουβενίρ και βεβαίως για τα περίφημα μπατίκ της πόλης, τα οποία ωστόσο θέλουν προσοχή, εξέταση και παζάρι για την ποιότητα και την τιμή τους. Το παζάρι μπορεί να σου κόψει ακόμη και τη μισή αρχική τιμή.

Κάνοντας την πορεία ανάποδα, ξεκινώντας αυτή τη φορά από το Νολ Κιλομέτερ, το "Μηδέν Χιλιόμετρο" και το κέντρο της πόλης στο νότιο τμήμα του δρόμου, επιστρέφοντας δηλαδή στα βόρεια, παρότι έχω πληρέστερη εικόνα για την απόσταση και τον χώρο από ό,τι το απόγευμα, η Μαλιομπόρο εξακολουθεί να μου φαίνεται το ίδιο χαοτική, πλην όμως γοητευτική και χαριτωμένη.

Δείτε όλα τα σχόλια