Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Φόρος τιμής στην Καμίλ Κλωντέλ

Της Λήδας Καζαντζάκη

Η «γυναίκα-δημιουργός» αποτελεί ένα ζήτημα. Η διερεύνησή του εκτείνεται, σαν μια κόκκινη γραμμή, από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Ξεκινά από τα στοιχεία που μας παραθέτει ο μεταχριστινιακός Πλίνιος ο πρεσβύτερος στο πόνημά του «Περί της αρχαίας ελληνικής ζωγραφικής». Διατρέχει την εποχή του μπαρόκ και τη μαέστρο της φωτοσκίασης στις βιβλικές, έμπλεες δραματικότητας, εικόνες της μαθήτριας του Καραβάτζο, Αρτεμίζιας Τζεντιλέσκι. Φθάνει στις καλλιτέχνιδες των αρχών του 20ού αιώνα που έσπασαν το «φράγμα» της μόνωσής τους ως απλά μοντέλα ή φίλες γνωστών ανδρών καλλιτεχνών, λόγω του φύλου τους, σπούδασαν στις ιδιωτικές Ακαδημίες των Τεχνών, προέβαλαν το έργο τους σύμφωνα με καθαρά ποιοτικά κριτήρια και έμειναν στο περιθώριο.

Η Γαλλίδα γλύπτρια Καμίλ Κλωντέλ (1864-1943) καταγράφηκε στην ιστορία της τέχνης, κυρίως, ως ερωμένη, μοντέλο και μούσα του καταξιωμένου ως γλύπτη του «ατελείωτου» Ωγκύστ Ροντέν και είναι χαρακτηριστική, όσο ακραία και αν εξελίχτηκαν κάποια προσωπικά της δεδομένα. Η Καμίλ Κλωντέλ έπλασε και σμίλεψε βυθισμένες μέσα στο υλικό της τις λείες ή σημαδεμένες από τον χρόνο και την οδύνη, πλαστικές, ερωτικές συνθέσεις και φιγούρες, ισάξιες ή και ανώτερες του Ροντέν. Εκτέθηκαν, στο απόγειο της πορείας της, στα περίφημα Σαλόν του Φθινοπώρου ή των Ανεξαρτήτων και σε γκαλερί, αλλά ξεχάστηκαν. Γιατί μετέδιδαν μιαν ένταση και προπάντων έναν απροκάλυπτο ερωτισμό που ήταν αδύνατο να δεχτεί από μια γυναίκα η κοινωνία της εποχής της. Εγκλείστηκε, από το 1913 και ένθεν, ως διαταραγμένη και παρά τη θέλησή της, σε ψυχιατρικά ιδρύματα και κλινικές και πέθανε, μετά από μια πολύχρονη Οδύσσεια σε αυτά, εγκαταλελειμμένη κι από την ίδια της την οικογένεια.

Η έκθεση της εικαστικού Ματίνας Σταυροπούλου, στην γκαλερί 7, επί της οδού Σόλωνος, αποτελεί μια συνομιλία με τη σημαίνουσα καλλιτεχνική παρακαταθήκη της Κλωντέλ. Ο γαλλικός τίτλος της, αντλημένος από τις σημειώσεις της τραγικής γλύπτριας, «Aimer c’ est perdre» («Ν' αγαπάς σημαίνει να χάνεις») συμπυκνώνει τη ζωή και το έργο της Κλωντέλ. Η Σταυροπούλου επιχειρεί με τη δική της χειρονομιακή γραφή να καταγράψει το πάθος που διέπνεε τη δημιουργία της Κλωντέλ. Αφήνει μέσα από τις εξπρεσιονιστικά χαραγμένες γραμμές της και τις σκούρες κηλίδες της να αναδυθούν και να τα περιβάλλουν ως προστατευτικό πλέγμα τα συμπλέγματα και οι μορφές και η ίδια η μορφή της Κλωντέλ. Πλάθει με λάδια, ξηρά παστέλ αλλά και με κιμωλία και με σκόνες τις ευαίσθητες φυσιογνωμίες της με τα κλειστά, δοσμένα στο συναίσθημα ή ανοιχτά ονειροπόλα μάτια και τα αισθαντικά χείλη, τις γυναίκες της που αναδίνουν τη δύναμή τους μέσα από τις απελπισμένες, παρορμητικές κινήσεις τους και μέσα από την εσωτερικότητα της «σκυφτής» τους στάσης, που θυμίζουν τόσο τον «Σκεπτόμενο» του Ροντέν. Μας μεταφέρει έτσι την απεγνωσμένη και τολμηρή πάλη μιας γυναίκας που προσπάθησε με τα μέσα της τέχνης να αντισταθεί στα κυρίαρχα ανδροκρατούμενα πρότυπα, προβάλλοντας μιαν άλλη, αισθαντική συνείδηση του κόσμου.

Info: Ματίνα Σταυροπούλου, «Aimer cest perdre», γκαλερί 7, Σόλωνος 20. Διάρκεια έκθεσης: 20 Φεβρουαρίου-17 Μαρτίου. Ώρες λειτουργίας: Τρ./Πε./Παρ. 11.00-14.00 & 18.00-21.00, Τετ./Σαβ. 11.00-15.00

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

"Τα λεφτά στους πλούσιους"

Είναι βασικό κόλπο του νεοφιλελευθερισμού να κρύβει τις πραγματικές του στοχεύσεις πίσω από θετικά διατυπωμένες φράσεις. Ιστορικά το ξήλωμα των εργασιακών σχέσεων ονομάστηκε από τα ορφανά της Θάτσερ...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο