Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Μια κοινωνική αλληγορία

ΓΙΟΥΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΥ, Τι συμβαίνει με τα Βατόμουρα; Εκδόσεις Θράκα, Λάρισα, σελ. 128

 

Το δεύτερο βιβλίο της Γιούλης Αναστασοπούλου είναι μια συλλογή αλληλένδετων διηγημάτων που τα συνδέουν ο τόπος, η σε πολλές περιπτώσεις φαντασιακή ή σουρεαλιστική διάθεση και οι ήρωες που μπαινοβγαίνουν από το ένα διήγημα στο άλλο, όπως μπαινόβγαιναν στα μυθιστορήματα του Μπαλζάκ. Στόχος της συγγραφέως φαίνεται να είναι η δημιουργία ενός δικού της αφηγηματικού σύμπαντος, το οποίο όμως έχει αναλογία και κατά τόπους έρχεται σε στενή επαφή με τη σημερινή πραγματικότητα. Πρωταγωνιστής και στις είκοσι ιστορίες μια φανταστική πόλη, απομονωμένη με φυσικά αλλά κυρίως με εσωτερικά, ψυχικά όρια από τον κόσμο και μια τεράστια εταιρεία, η Βατόμουρο ελ-τι-ντι που κινεί τα εργασιακά και κοινωνικά νήματα και υπάρχει στο background ως διαρκές αόρατο μάτι, ως μεγάλος αδελφός.

Όλα λειτουργούν ομαλά στην πρώτη ομάδα διηγημάτων με τον εύγλωττο τίτλο «Βατόμουρα υπάρχουν. Φροντίζει το σύστημα». Όμως μια δίχως ερμηνεία βλάβη στο γρανάζι της εταιρείας οδηγεί την πόλη στον παραλογισμό και στο χάος. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσει τους χαρακτήρες η Γιούλη Αναστασοπούλου, εμπλέκοντάς τους σε ιστορίες που άλλοτε φτάνουν πολύ κοντά στον ρεαλισμό, όπως στο αριστουργηματικό «Barney’s corner», άλλοτε φλερτάρουν με τον σουρεαλισμό κι άλλοτε οδηγούνται στα όρια μιας κοινωνικής και πολιτικής αλληγορίας.

Η συγγραφέας φαίνεται να έχει δουλέψει πολύ, τόσο τη δομή όσο και τη γλώσσα των διηγημάτων της, καθώς είναι δύσκολο να ανακαλύψει κανείς λεκτικό ή εκφραστικό ατόπημα στις σελίδες της, η απόκρυψη στοιχείων είναι λειτουργική στα σημεία που απαιτείται και δεν υπάρχει τίποτα περιττό στις σελίδες της, αλλά όλα τα στοιχεία που δίνονται εξυπηρετούν τους γενικούς στόχους του δημιουργήματος και τους ειδικούς σκοπούς και τη θέση του κάθε κειμένου. Η μόνη πιθανή ένσταση που μπορεί να εγείρει κανείς, είναι εάν η διαυγής κι ορθή γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι η καταλληλότερη για την περιγραφή του πολυδαίδαλου, υπόκρυφα σκοτεινού, φαντασιακού και συχνά σουρεαλιστικού σύμπαντος που επιχειρείται να οικοδομηθεί κι αν η αντίθεση αυτή της γλώσσας με τον κόσμο που επιχειρεί να περιγράψει είναι ίσως δυνατόν να αποστασιοποιήσει τον αναγνώστη, να μην τον πείσει για την πραγματικότητα του διαφορετικού κόσμου του βιβλίου. Αυτό όμως δεν εμποδίζει το βιβλίο να δίνει εξαιρετικά αποτελέσματα στα σημεία που ο κόσμος του έρχεται σε επαφή με τον πραγματικό και να εμποτίζει με νεανική δροσιά και φαντασιακή δύναμη τον αναγνώστη σε όλες τις σελίδες του.

 

Δείτε όλα τα σχόλια