Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Εκτός φεστιβάλ, έγιναν και συναυλιάρες...

Είναι η πρώτη χρονιά από τότε που θεσπίστηκαν το Rockwave (αρχικά ως Rock Of Gods) και το Ejekt που δεν πηγαίνω σε κανένα από τα δύο. Οι λόγοι, μεικτοί. Επαγγελματικοί και άλλοι. Βέβαια, αν με τσίγκλαγε κάτι, να μη το χάσω βρε παιδί μου, όλο και θα έβρισκα χρόνο για το ένα, υπομονή και βενζίνη...

Είναι η πρώτη χρονιά από τότε που θεσπίστηκαν το Rockwave (αρχικά ως Rock Of Gods) και το Ejekt που δεν πηγαίνω σε κανένα από τα δύο. Οι λόγοι, μεικτοί. Επαγγελματικοί και άλλοι. Βέβαια, αν με τσίγκλαγε κάτι, να μη το χάσω βρε παιδί μου, όλο και θα έβρισκα χρόνο για το ένα, υπομονή και βενζίνη για το άλλο. Όμως δεν το κοίταξα. Υπήρχε κάτι μέσα μου που δεν με οδήγησε στη Μαλακάσα και στην Πλατεία Νερού και δεν ήταν μόνο τα συγκροτήματα, οι ακυρώσεις και η διάθεση. Με το που ολοκληρώθηκε το Ejekt (με εξαιρετικούς τους Pet Shop Boys και τον Hookie των Joy Division, New Order κ.λπ.) και είδα τι είχε συμβεί στα δύο φεστιβάλ συνειδητοποίησα τι με... προφύλαξε να μην είμαι εκεί. Η κρίση, παλληκάρια.

Ναι, αυτή η ίδια κρίση που άδειασε φέτος τις νύχτες τα εναλλακτικά μπαράκια και κλαμπ της Αθήνας και υποψιάζομαι κι άλλων μεγάλων πόλεων. Ναι, υπήρχαν τεράστια διοργανωτικά θέματα, ναι, μας έσπασαν τα νεύρα οι ακυρώσεις και τα αλαλούμ προγράμματα, αλλά αυτό που ήταν το χειρότερο, και τροφή σκέψης για αύριο, ήταν ο κόσμος. Ο κόσμος που ΔΕΝ πήγε. Που έκατσε και μέτρησε τα υπέρ και τα κατά και τελικά άφησε καλές συναυλίες χωρίς κοινό και κάποιες μέτριες όσο πιο αμήχανα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν. Lana Del Ray, ελληνική έντεχνη βραδιά, άντε να βάλουμε και το Heavy By The Sea με τον κράχτη των Slayer δεν έσωσαν την παρτίδα. Ούτε η εξαιρετική απόδοση των Pet Shop Boys. Μια ματιά στα ξένα φεστιβάλ φέτος, και μιλάμε για φεστιβάλ στη Σερβία και τη Βουλγαρία, όχι Γερμανίες και Αγγλίες, προκαλεί θλίψη. Τεράστια ονόματα, φοβερές υπηρεσίες, λογικές τιμές. Η προσπάθεια που έγινε και εδώ με ειδικές τιμές για ανέργους δεν θεωρείται φυσικά αρνητική, αλλά χάθηκε μέσα στη γενική εικόνα που συμπληρώθηκε με το αλαλούμ της επερχόμενης συναυλίας του Roger Waters στο ΟΑΚΑ, στο Terra Vibe και πίσω στο ΟΑΚΑ. Η κρίση, λοιπόν, έκανε τον κόσμο να μην πάει ούτε στις «καλές» συναυλίες. Όλα μετράνε πια. Η τιμή εισιτηρίου, η πρόσβαση, οι υπηρεσίες, η ταλαιπωρία και φυσικά η σύνθεση κάθε φεστιβάλ. Παλιά λειτουργούσε η λογική του θεσμού: «Δεν χάνω Rockwave, πάω στο Ejekt". Τώρα το δεύτερο, πιο λιτό και ξεκάθαρο, δείχνει πιο αληθινό στα μάτια του κόσμου. Και πάλι όμως: δεν είχε κόσμο, όπως έπρεπε. Τα μπαράκια φέτος άνοιγαν νωρίτερα, έκλειναν νωρίτερα και το κοινό ήταν το λιγότερο στην ιστορία της εναλλακτικής νύχτας. Οι 20-50 ΔΕΝ έχουν φράγκα. Οι πρώτοι είναι άνεργοι και οι δεύτεροι τα χρωστάνε και... πάνε να γίνουν άνεργοι. Τα φεστιβάλ τούς μάραναν. Θα μου πεις, γέμισε η Επίδαυρος να δει τον Ρουβά με το σώβρακο του παππού. Καλά θα κάνεις. Δεν έχω απάντηση.

Το μόνο που θα προσθέσω, ως ευχάριστη νότα στην πιο σκοτεινή θερινή συναυλιακή περίοδο μέχρι σήμερα, είναι τρεις συναυλίες που (όχι τυχαία) δεν ήταν μέρος κάποιου φεστιβάλ και οι δύο από αυτές έγιναν σε κλειστούς χώρους, ενώ η άλλη σε «ειδικό» χώρο με άλλο βάρος. Μιλάω βέβαια για την επική "παλιόγρια" Patti Smith που αναζωογόνησε το Ηρώδειο, τους επόμενους Placebo ή David Bowie, IAMX στο Gagarin και φυσικά τους γεμάτους ωμή ενέργεια Clutch στην Πειραιώς. Είναι μακράν οι καλύτερες συναυλίες του καλοκαιριού μέχρι στιγμής. Αν αυτοί οι τρεις είχαν «έρθει» στο Rockwave ή στο Ejekt, θα πήγαινα άραγε; Ω, ναι. Τρέχοντας. Οπότε...

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Τάξις και Ασφάλεια

Από την επιχείρηση που έκαναν τα ΜΑΤ στα Εξάρχεια, μετά το τέλος της πορείας του Πολυτεχνείου, πληθαίνουν στα κοινωνικά δίκτυα τα βίντεο που δείχνουν τους αστυνομικούς σε ένα ντελίριο φανατισμού να επιδίδονται σε πράξεις αναίτιας βίας.

Δειτε ολοκληρο το αρθρο