Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Πάτα το οn και άκου καλοκαίρι

Θερινή διάθεση. Από το κατάστρωμα με κατεύθυνση τον Νότο. Αυτή η αναχώρηση είναι σαν αγαπημένη ταινία ή συναυλία που δεν χορταίνεις να ξαναβλέπεις ή να ξαναπηγαίνεις

Θερινή διάθεση. Από το κατάστρωμα με κατεύθυνση τον Νότο. Αυτή η αναχώρηση είναι σαν αγαπημένη ταινία ή συναυλία που δεν χορταίνεις να ξαναβλέπεις ή να ξαναπηγαίνεις. Όσο δεν θα βαρεθώ τις συναυλίες των Depeche Mode, του Nick Cave ή των Placebo, άλλο τόσο δεν θα βαρεθώ την ιερή στιγμή που ανεβαίνω σκάλα στον Πειραιά. Η απόσταση από την αποβάθρα στο πλοίο είναι ίση στα μάτια μου με την απόσταση Γη-Άρης. Ίσως και μεγαλύτερη. Τελευταία εβδομάδα της Άνοιξης, με το βλέμμα στο Καλοκαίρι, από τις λίγες σταθερές πλέον της ζωής μας. Το κρητικό πλοίο-πολυκατοικία, η λάτζα για την Ανάφη, το «Μυκήναι» που με πήγαινε παιδάκι στις Σπέτσες, σκαριά ανόμοια και ξένα μεταξύ τους αλλά με την αφεντιά μου ανάμεσα στις εποχές να τα πατάω, πάντα με μια μουσική ιδανικό soundtrack. Ήταν με το walkman. Κασέτα και Human League στον θαλάσσιο δρόμο για την Πάρο με κατάλυμα ένα τέλειο υπερυψωμένο μαντρί πάνω από την παραλία. Ύστερα, το cd-player και Red Hot Chili Peppers στο «Λυσσός» με δρομολόγιο Χανιά - ξανθοί χανταμπήδες - μαντινάδες στα Λυράκια - μεζέδες στον Πρασέ - σκηνή στη Σούγια. Τωρα είναι τα mp3 με όλα τα προηγούμενα και με σταθερή αξία τους ξανθούς χανταμπήδες και το Λιβυκό. Αν αναγνωρίζετε όλα τα άλλα και αναρωτιέστε τι είναι, που βρίσκονται και τι κάνουν οι ξανθοί χανταμπήδες, σας παραπέμπω σε ανάλογο άρθρο μου στην "Αυγή" της Κυριακής, τέτοια εποχή, το 1994. Στο κατάστρωμα με κατεύθυνση τον Νότο, η μουσική δεν χρειάζεται πλέον φυσικό μέσο για να αντηχεί στα αυτιά μου με το που φεύγει η Άνοιξη. Από το «Πάμε για ύπνο, Κατερίνα» του Πάριου, με το οποίο έπιανε Σπέτσες ερωτευμένος καπετάνιος στην εφηβεία μου, μέχρι το "Chariots Of Fire" του Vangelis, που χρησιμοποιούν πλέον τα κυριλέ οχηματαγωγά για να ξυπνούν τους επιβάτες μόλις πιάνουν σε τουριστικό λιμάνι, τώρα που η εφηβεία μου δεν είναι ηλικιακή εποχή, αλλά πολύτιμο εργαλείο. Μην υποτιμάτε τον συνδιασμό μουσικής, όποιας μουσικής αγαπάτε, και καλοκαιριού. Αναλογιστείτε αγαπημένες στιγμές τέλειας μοναξιάς ή απόλυτης βακχικής ηδονής με ιδανικές παρέες και θυμηθείτε το τραγούδι που τις χαρακτήριζε. Ακούστε το πάλι με την πρώτη ευκαιρία. Μιλάμε για ανάσα. Που δεν φορολογείται (απ' όσο ξέρω τουλάχιστον) ακόμη. Πατήστε το on.

ΤΙ ΑΚΟΥΩ:

"We love to" The Μerry Τhoughts για old school gothic αναμνήσεις.

«Desire" Verbal Delirium για ελληνικό progressive rock

"Lux Occulta" Aherusia για ελληνικό μέταλ με κρητικές λίρες

"Do you love me?" Nick Cave γιατί μερικά πράγματα δεν αλλάζουν

«Μean Spirits" Silversun Pickups από τους διαδόχους των Placebo

Δείτε όλα τα σχόλια