Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ενάντια στη συλλογική οπισθοδρόμηση

Του Δημήτρη Καραμάνη Κάθε πολιτική δύναμη η οποία διεκδικεί να ηγεμονεύσει στο πλαίσιο μιας δημοκρατίας, γνωρίζει ότι πρέπει να συντρέχουν ορισμένες προϋποθέσεις εντός της. Ο δικομματισμός του ’90...

Του Δημήτρη Καραμάνη

Κάθε πολιτική δύναμη η οποία διεκδικεί να ηγεμονεύσει στο πλαίσιο μιας δημοκρατίας, γνωρίζει ότι πρέπει να συντρέχουν ορισμένες προϋποθέσεις εντός της. Ο δικομματισμός του ’90 γνώριζε ότι έχει εξασφαλίσει ισχυρές σχέσεις αντιπροσώπευσης και μπορεί να αναπαράγεται πάνω στην αντιπαράθεση επί πτυχών ενός πολιτικού σχεδίου που στην πραγματικότητα μοιράζονταν και οι δύο παρατάξεις που τον συναπάρτιζαν.

Ο υπό διαμόρφωση διπολισμός του 2020, είναι τελείως διαφορετική ιστορία.

Αυτό δεν ορίζεται μονάχα από την εκ διαμέτρου αντίθετη ιδεολογική προέλευση του ΣΥΡΙΖΑ και της Ν.Δ. Αλλά στις προϋποθέσεις που επιδιώκουν και οι δύο να δημιουργήσουν εντός της κοινωνίας για την επικράτηση τους.

Η ακροδεξιά στροφή της Ν.Δ. δεν είναι μια τακτικού χαρακτήρα κίνηση ή αποτέλεσμα εσωκομματικών συσχετισμών. Η επικράτηση της Ν.Δ. προϋποθέτει την επικράτηση του ανορθολογισμού και της παραδοξολογίας εντός της ελληνικής κοινωνίας. Γνωρίζει ότι δεν έχει καμία απολύτως δυνατότητα να χτίσει σχέσεις εκπροσώπησης που να βασίζονται στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου των πολιτών, όπως αναμφίβολα έκαναν τόσο το ΠΑΣΟΚ όσο και η Ν.Δ. για τρεις δεκαετίες.

Επομένως επιλέγει να δομήσει εκπροσωπήσεις και συμμαχίες ακριβώς στη βάση που τις έχτισε η ελληνική δεξιά από τον εθνικό διχασμό μέχρι τη μεταπολίτευση.

Αυτή η συλλογική οπισθοδρόμηση όμως, δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη.

Η Αριστερά, θέλοντας και μη, συνιστά το αντίβαρο αυτής της τάσης. Η απεύθυνση της στην κοινωνία δεν μπορεί να γίνεται πλέον μόνο με το αντανακλαστικό του συναισθήματος των αγώνων, της παράδοσης, της ιστορίας. Υπάρχουν πεπραγμένα στο σήμερα που την καθιστούν ηγεμονικό κομμάτι μιας συμμαχίας ενάντια στην οπισθοδρόμηση. Το τέλος των Μνημονίων, οι Πρέσπες, η αύξηση του κατώτατου μισθού είναι οι βάσεις ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου με κόσμο που ακόμα και αν ψήφισε τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε θεωρεί ότι οι πολιτικές ταμπέλες είναι παρωχημένες είτε ακόμα θεωρεί τους αριστερούς κάτι σαν τους παλαιοημερολογίτες.

Αυτός ο κόσμος όμως είναι που θα κρίνει την εξέλιξη των πραγμάτων, αυτοί οι άνθρωποι συγκροτούν για το πολιτικό σκηνικό, τον «μεσαίο χώρο» του 2020.

Για τον λόγο αυτό, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να συνεχίσει με σοβαρότητα και συνέπεια να εργάζεται στο πεδίο των πραγματικών αναγκών. Δεν υπάρχει κανένας λόγος, να ξοδεύεται φαιά ουσία στην καθημερινή τριβή με την παραδοξολογία. Είναι τόσο μάταιο όσο το να προσπαθήσεις να μάθεις γαλλικά σε ένα ρινόκερο.

 

 

 

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια
Κύριο άρθρο

Ξέρουν ήδη ότι χάνουν

  Εχθές η εκπρόσωπος της Ν.Δ. Μαρία Ζαχαράκη έστειλε στο ΕΣΡ επιστολή, με την οποία επιχειρεί να μπλοκάρει τη μετάδοση της ομιλίας του Αλ. Τσίπρα την Παρασκευή το βράδυ. Το τυπικό ζήτημα είναι ότι ο...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο