Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ο άριστος

Του Αδάμ Γιαννίκου

Τριάντα χρόνια πριν στις κινηματογραφικές αίθουσες παιζόταν μια ταινία για το πώς είναι να έρχεσαι από μια μακρινή γωνιά του κόσμου και να δουλεύεις στην Αμερική. Ο διάδοχος πρίγκιπας μιας αφρικανικής χώρας αποφασίζει να κάνει την επανάστασή του απέναντι στους βασιλείς γονείς του που θέλουν να τον παντρέψουν με μία γυναίκα της τάξης του. Ο 21χρονος Ακίμ αποφασίζει να φύγει για τη Νέα Υόρκη. Στο πλευρό του βρίσκεται ο επίσημος ακόλουθός του και καλύτερός του φίλος. Οι δύο νεαροί αριστοκράτες εγκαθίστανται στο Κουίνς, παριστάνοντας τους φτωχούς, ξένους φοιτητές. Σκοπός τους είναι να βρουν μια γυναίκα για τον Ακίμ, η οποία να τον αγαπά γι’ αυτό που είναι πραγματικά και όχι για το κοινωνικό του στάτους. Η μοίρα παίζει ως γνωστόν περίεργα παιχνίδια και, τελικά, βρίσκουν όλα όσα ήθελαν στο πρόσωπο της νεαρής Λίζα, κόρης του ιδιοκτήτη ενός τοπικού φαστφουντάδικου. Αρχικά ο μίστερ Μακντάουελ δεν εγκρίνει το ειδύλλιο της κόρης του με τον άριστο υπάλληλό του, αλλά όλα αλλάζουν όταν αποκαλύπτεται η αληθινή ταυτότητα του Ακίμ, πυροδοτώντας μια σειρά παρεξηγήσεων και ανατροπών.

Θα μπορούσε να ήταν μια ελεγεία για τον ανεκπλήρωτο έρωτα και τη φιλία, ένα κοινωνικό σχόλιο για τον χαρακτήρα της δυτικής ευημερίας, μια ιστορική αναφορά στις αντιφάσεις του καπιταλισμού, μια πολεμική για τον διεθνή καταμερισμό της εργασίας στην επερχόμενη παγκοσμιοποίηση. Αλλά, ήταν ο «Πρίγκιπας της Ζαμούντα», μια κωμωδία που έσπαγε ταμεία, στο πνεύμα της ριγκανικής αισιοδοξίας και κοινής λογικής.

Σε αυτά τα τριάντα χρόνια δοκιμάστηκαν όλες οι παραλλαγές του νεοφιλελεύθερου ονείρου των 80s, σύμφωνα με το οποίο ο καθένας μπορεί να γίνει πλούσιος αρκεί να επικρατεί πνεύμα ανταγωνισμού, συνθήκες ανισότητας και νόμοι που να διασφαλίζουν από τη μια το ελάχιστο δυνατό επίπεδο φόρων και ρυθμιστικών ελέγχων κι απ’ την άλλη το μέγιστο δυνατό επίπεδο ιδιωτικοποιήσεων και μεταφοράς πόρων από το κοινωνικό κράτος στους ιδιώτες, προκειμένου να λειτουργήσει το περίφημο trickle-down και ο συσσωρευμένος πλούτος να διαχυθεί από πάνω προς τα κάτω, δικαιώνοντας τους πολίτες-καταναλωτές για την τυφλή πίστη τους στο σύστημα της ελεύθερης αγοράς. Ο νεοφιλελευθερισμός θα μπορούσε να ήταν μια φοβερή κωμωδία, αν δεν ήταν φονταμενταλισμός. «Μην παρασύρεστε από την εμπορική πολιτική του, ο Τραμπ είναι νεοφιλελεύθερος», προειδοποιεί σε άρθρο της η Washington Post, μετά την πρώτη ομιλία του αμερικανού Προέδρου ενώπιον του Κογκρέσου. Αν μη τι άλλο έχει αποδειχθεί ότι ο ακροδεξιός λαϊκισμός και η εθνικιστική ρητορεία δεν εμπόδισαν κανέναν πολιτικό –ή και στρατηγό– να φτιάξει το δικό του νεοφιλελεύθερο μίγμα και να το πάει μέχρι τέλους.

Ο Πρίγκιπας της Ζαμούντα δεν θα μπορούσε σήμερα να βρει εύκολα δουλειά στο φαστφουντάδικο των νεοφιλελεύθερων ονείρων του. Προτιμούνται συνταξιούχοι πλέον γι’ αυτές τις θέσεις, όπως γράφει το Bloomberg. Οι διευθύνσεις των ταχυφαγείων αναζητούν υποψήφιους εργαζομένους σε εκκλησίες και λέσχες φιλίας και τους προσφέρουν δουλειά. Οι ηλικιωμένοι δέχονται να δουλέψουν, καθώς -όπως λένε- βαριούνται να μένουν σπίτι όλη την ώρα και «πόσες βόλτες πια να πας στα Walmart;» Οι διευθυντές πιστεύουν ότι οι ηλικιωμένοι έχουν καλύτερες κοινωνικές δεξιότητες από τους νέους. Διακρίνονται για τους καλούς τρόπους τους, τη συνέπεια στο ωράριο, την εργασιακή εμπειρία, κι όλα αυτά με 9,81 δολάρια την ώρα, άντε και 50% έκπτωση για ένα γεύμα. Και το κυριότερο: δεν έχουν φιλοδοξίες για προαγωγή κι αυξήσεις. Ενώ «τα παιδιά είναι αγενή πολλές φορές, πρέπει να τους θυμίζεις ότι εδώ είναι δουλειά κι όχι αλάνα», όπως λέει προϊστάμενος καταστήματος αλυσίδας. Το ότι δε οι νέοι περνούν πολλές ώρες στο διαδίκτυο σημαίνει ότι δεν γνωρίζουν τον αληθινό κόσμο. Κι ετούτο θεωρείται μειονέκτημα για μια θέση όπου κανείς παίρνει παραγγελίες, στρώνει τραπέζια και γυρίζει πατάτες. Έως το 2024 ο αριθμός των εργαζομένων ηλικίας 65-74 αναμένεται να έχει αυξηθεί κατά 4,5% στη δεκαετία, ενώ αυτός των 16-24 να έχει μειωθεί 1,4% αντίστοιχα.

Ο Πρίγκιπας της Ζαμούντα δεν έχει πρόβλημα να μείνει αυτή τη φορά στο παλάτι του. Η αγορά των έξυπνων κινητών και των ηλεκτρικών οχημάτων έχει οδηγήσει σε μια ανεπανάληπτη ζήτηση για κοβάλτιο, το βασικό συστατικό των μπαταριών ιόντων λιθίου. Η τιμή του κοβαλτίου έχει εκτοξευθεί κατά 300% την τελευταία διετία. Από τους 255.000 εργάτες στα ορυχεία του Κονγκό οι 35.000 είναι παιδιά. Ο Πρίγκιπας της Ζαμούντα είναι σήμερα 51 ετών. Κι είναι απ’ τ’ άλλα παιδιά. Τον βρίσκουμε ανά την υφήλιο να ασκεί ή να διεκδικεί την εξουσία. Άριστος και με καλούς τρόπους, μιλά την ίδια νεοφιλελεύθερη γλώσσα. Και προσφέρει άφθονο γέλιο.

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Προοδευτικός πόλος: από την εξαγγελία στην πράξη

Η σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων είναι σήμερα το μεγάλο ζητούμενο για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Πόσο εύκολο όμως είναι να υλοποιηθεί ένα τέτοιο σχέδιο; Και ποιες είναι οι αντιφάσεις και τα προβλήματα που πρέπει να ξεπεραστούν;

Δειτε ολοκληρο το αρθρο