Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Από θύματα του «ζουρλομανδύα», θύτες;

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου   Δυο μέρες μετά την τελευταία συνεδρίαση του Eurogroup, που έδωσε και τυπικά το πράσινο φως για τον πρώτο μεταμνημονιακό ελληνικό προϋπολογισμό χωρίς περικοπές στις...

 

Δυο μέρες μετά την τελευταία συνεδρίαση του Eurogroup, που έδωσε και τυπικά το πράσινο φως για τον πρώτο μεταμνημονιακό ελληνικό προϋπολογισμό χωρίς περικοπές στις συντάξεις, ο πρόεδρός του Μάριο Σεντένο δήλωσε ότι οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης στηρίζουν τις παρατηρήσεις της Κομισιόν επί του ιταλικού προϋπολογισμού -δηλαδή την απόρριψή του- και τις κυρώσεις που προτίθεται να επιβάλει η τελευταία στην Ιταλία.

Εκ των υστέρων, με αλλεπάλληλα tweets, έσπευσε να διευκρινίσει ότι η σχετική απόφαση θα ληφθεί στο Eurogroup της 3ης Δεκεμβρίου, μαζί με όλα τα σχέδια προϋπολογισμών των χωρών της Ευρωζώνης.

Τι έγινε τελικά στο τελευταίο Eurogroup; Υποστήριξαν και οι 18 -πλην του Ιταλού- υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης την προοπτική επιβολής κυρώσεων εις βάρος της Ιταλίας; Και θα κάνουν το ίδιο στο επόμενο Eurogroup; Και όλοι οι υπουργοί; Και της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας, της Γαλλίας; Θα υποστηρίξουν ότι πρέπει να παγώσουν οι κοινοτικοί πόροι για την Ιταλία, να της επιβληθεί πρόστιμο 0,5% του ΑΕΠ και να ενταχθεί σε καθεστώς ενισχυμένης εποπτείας;

Αν ισχύει αυτό, βρισκόμαστε μπροστά στην παράδοξη κατάσταση χώρες που κατ’ εξοχήν έχουν υποφέρει από την ακραία εφαρμογή του «ζουρλομανδύα» της Ευρωζώνης -όπως εύστοχα έχουν χαρακτηρίσει το Σύμφωνο Σταθερότητας ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, αλλά και ο υπουργός Οικονομικών Ευ. Τσακαλώτος- να το υπερασπίζονται στην εφαρμογή του εναντίον μιας άλλης χώρας.

Κι αυτό τη στιγμή που υποτίθεται πως συζητείται μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης -με την πρόβλεψη κοινού προϋπολογισμού, την ολοκλήρωση της τραπεζικής ένωσης, τη μετεξέλιξη του ESM σε κάποιου τύπου νομισματικό ταμείο. Επομένως είναι μια καλή ευκαιρία να επανεξεταστούν «κανόνες» της που επανειλημμένα την έχουν φέρει στα πρόθυρα διάλυσης και την εφαρμογή τους πλήρωσαν με αίμα οι ευρωπαϊκές κοινωνίες στα χρόνια της κρίσης.

Αντί λοιπόν, η δημοσιονομική «ανταρσία» που επιχειρεί η κυβέρνηση του ακροδεξιού Σαλβίνι και των Πέντε Αστέρων να αποτελέσει αφορμή ριζικής αμφισβήτησης του «ζουρλομανδύα», αντί να πλαισιωθεί από την αμφισβήτηση και άλλων χωρών, ώστε να επιβληθεί τουλάχιστον μια συζήτηση για την επανεξέταση των σχιζοειδών «κανόνων» του Συμφώνου Σταθερότητας, αίφνης παρατηρούμε θύματα του συμφώνου να μεταμορφώνονται σε θύτες και να διαμορφώνουν ασπίδα προστασίας των ιερών και οσίων που έχει επιβάλει το γερμανικό imperium στην ΟΝΕ. Και μάλιστα σε μια συγκυρία που αυτό το imperium κλονίζεται, μαζί με το κόμμα της Μέρκελ.

Η στάση αυτή, αν επιβεβαιωθεί μέχρι τέλους και το Eurogroup νομιμοποιήσει τον παραλογισμό της παραδειγματικής «τιμωρίας» της Ιταλίας, δεν εξηγείται ούτε οικονομικά ούτε πολιτικά. Οικονομικά δεν εξηγείται γιατί ενδεχόμενη ανακύκλωση της κρίσης του 2008 θα μετατρέψει τους κανόνες του συμφώνου για έλλειμμα και χρέος σε συνταγή αυτοκτονίας για πολλές οικονομίες της Ευρωζώνης, ίσως μάλιστα για τις περισσότερες.

Πολιτικά αυτή η στάση δεν εξηγείται γιατί αποτελεί μια ευθεία πριμοδότηση της Ακροδεξιάς- του Σαλβίνι και όχι μόνο αυτού-, η οποία προτίθεται να κάνει σημαία της όχι μόνο το μεταναστευτικό (στο οποίο άλλωστε δεν τη χωρίζει και άβυσσος από την επίσημη πολιτική της Ε.Ε.), αλλά και την παραδοξότητα του συμφώνου. Τόσο στη διάσταση της αιώνιας λιτότητας που επιβάλλει όσο και στη διάσταση της εθνικής κυριαρχίας που περιορίζει.

Το επιχείρημα ότι μια τιμωρητική χρήση του συμφώνου ενδεχομένως θα κόψει τα φτερά του ακροδεξιού Σαλβίνι -επίσημα δεν έχει ακουστεί, αλλά υπορρήτως κυκλοφορεί- είναι καθαρή ανοησία. Από τη ρητορική μέχρι στιγμής κόντρα με την Κομισιόν η ακροδεξιά Λέγκα αντλεί θεαματικά δημοσκοπικά οφέλη και ο Σαλβίνι αντιμετωπίζεται περίπου ως εθνικός ήρωας.

Το άλλο επιχείρημα που είναι πιθανό να ακουστεί, ότι οι πολιτικοί συσχετισμοί στην Ευρωζώνη δεν ευνοούν τάχα την αμφισβήτηση των «ιερών ευαγγελίων», είναι επίσης ακατανόητο: Πότε θα γίνουν ευνοϊκοί οι συσχετισμοί; Όταν «σκάσει» η Ιταλία υπό την αιγίδα της Κομισιόν και των «ποινών» της; Ή όταν η Ακροδεξιά αντλήσει κάθε δυνατό όφελος από την επένδυσή της στον φόβο, την ανασφάλεια και τον θυμό των λαϊκών στρωμάτων;

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Δεν θα γυρίσουμε πίσω

Όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογικές αναμετρήσεις, υπάρχει η ανάγκη να συνειδητοποιήσει ο κόσμος της Αριστεράς κάποια πολύ βασικά πράγματα. Το πρώτο: η κυβέρνηση έφτασε ώς εδώ δίνοντας την πιο δύσκολη...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο