Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ένα δύσκολο εύγε

Όσο κι αν ζοριζόμαστε, γιατί κατά καιρούς έχουμε γίνει μαλλιά κουβάρια μαζί του, πρέπει να το αναφέρουμε: Ο Σταύρος. Που στήριξε τη συμφωνία με νηφαλιότητα, χωρίς κραυγές, χωρίς να είναι ντοπαρισμένος με πατριωτικές ορμόνες

Φοβήθηκε το μάτι μας, στη συζήτηση της πρότασης δυσπιστίας. Όχι γιατί υπήρξαν διαφωνίες, σκληρές κόντρες και πλήθος από ανακρίβειες, για τη συμφωνία με τα Σκόπια. Όχι γιατί ακούστηκαν πολλές άρες μάρες κουταμάρες, άλλες σερβιρισμένες με κραυγές, κι άλλες με οιμωγές. Ούτε γιατί άνοιξε τρίζοντας η πόρτα του χρονοντούλαπου, για να βγει στο κοινοβουλευτικό προσκήνιο ο αποξηραμένος Σαμαράς. Αλλά γιατί καιρό είχαμε να δούμε να καταναλώνεται στη Βουλή τόση πατρίδα, τόση Ιστορία, τόση μειοδοσία, τόση προδοσία, τόσες εθνικές κατάρες, και τόσος πατριωτισμός. Τόσο μίσος, εν τέλει.

Γιατί; Όποιος θέλει το πιστεύει, ότι κόπτονται για τη Μακεδονία οι φλεγόμενοι, αλλά μη καιόμενοι, ρήτορες της Ν.Δ. Ή ότι ανησυχούν σοβαρά μήπως τα Σκόπια μάς καταπιούν κάποια μέρα. Ή ότι η Φώφη ξύπνησε εθνικώς αγριεμένη, για να μας ενημερώσει ότι η κυβέρνηση είναι σε αποδρομή και ως εκ τούτου υποτάσσεται στις πιέσεις των ξένων. Και να βάλει τα γυαλιά στους Ευρωπαίους σοσιαλιστές συντρόφους της, που ανακατεύονται στα εσωτερικά μας στηρίζοντας τον Τσίπρα και τη συμφωνία. Καλά, για τον Λεβέντη δεν έχουμε να πούμε τίποτε -λεβέντικα είναι ταγμένος να μιλάει.

Εσωτερικότατοι ήταν προφανώς οι λόγοι. Να φάμε τον ΣΥΡΙΖΑ και Πρέσπα πυρί μιχθήτω. Αλλά κάποιος ξεχώρισε τελικά από τον χώρο της αντιπολίτευσης. Όσο κι αν ζοριζόμαστε, γιατί κατά καιρούς έχουμε γίνει μαλλιά κουβάρια μαζί του, πρέπει να το αναφέρουμε: Ο Σταύρος. Που στήριξε τη συμφωνία με νηφαλιότητα, χωρίς κραυγές, χωρίς να είναι ντοπαρισμένος με πατριωτικές ορμόνες. Και θέλει θάρρος να μην τρομάζει κάποιος από την ερημία του πλήθους - εκείνου του πλήθους, έστω, που διαδηλώνει για τη μία και μοναδική. Και το γεγονός ότι ένας δηλωμένος αντίπαλος της κυβέρνησης έδειξε τέτοιο θάρρος είναι παρήγορο.

Ναι, σε μια εποχή που, εν ονόματι της γρατζουνιάς στον ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και το ΚΚΕ πολιτεύεται... αλυτρωτικά, να βρίσκεται κάποιος πολιτικός, που αναγνωρίζει στους αντιπάλους της κάτι θετικό είναι ανάσα για τη δημοκρατία. Και δίνει κάποιο μπόι στο πατικωμένο μέχρι πατώματος πολιτικό σύστημα. Μια σύγκριση με την πυρπολήτρια Φώφη, της σοσιαλδημοκρατίας (!), αρκεί για να πείσει τον δύσπιστο. Ως εκ τούτου, όσο κι αν μας πέφτει βαρύ, οφείλουμε να ανοίξουμε μια παρένθεση στις διαφορές και στα απωθημένα μας με τον Σταύρο. Δικαιούται ένα δύσκολο εύγε...

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια

Κύριο άρθρο

Μεταπολίτευση: Ιστορική μνήμη και δημοκρατία

Η δικτατορία του 1967 ήταν η κορύφωση της δραστηριότητας του μετεμφυλιακού κράτους. Από τη λήξη του Εμφυλίου πολέμου, ένα πραξικόπημα ήταν πάντοτε υπαρκτή επιλογή στα μυαλά των σκοτεινών μηχανισμών...

Δειτε ολοκληρο το αρθρο