Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Το στρίβειν διά της "ανομίας"

Υπάρχουν ως γνωστόν διάφορες μορφές χουλιγκανισμού, όχι τόσο ως προς την ίδια την πράξη όσο ως προς την αιτιολόγησή της.

του ΑΓΓΕΛΟΥ ΤΣΕΚΕΡΗ

Υπάρχουν ως γνωστόν διάφορες μορφές χουλιγκανισμού, όχι τόσο ως προς την ίδια την πράξη όσο ως προς την αιτιολόγησή της. Μπορείς να σπάσεις ένα βιβλιοπωλείο επειδή έχασε η ομάδα σου (όπως έχει συμβεί πάρα πολλές φορές), επειδή θέλεις να πουλήσεις προστασία ή επειδή αυτοπροσδιορίζεσαι ως περισσότερο επαναστάτης από τον ιδιοκτήτη του (όπως συνέβη μόλις προχθές στα Εξάρχεια). Αυτές τις τελευταίες μορφές χουλιγκανισμού, που αυτοδικαιολογούνται ως “επαναστατικές”, είτε πρόκειται για επιθέσεις εναντίον αστυνομικών είτε για μπάχαλα γενικώς και αορίστως, και οι οποίες υπήρχαν πάντα, επί όλων των κυβερνήσεων, η Νέα Δημοκρατία τις αθροίζει προκειμένου να εδραιώσει ένα αφήγημα περί γενικευμένης βίας και ανομίας, που μαστίζει την κοινωνία με την ανοχή ή και με τη στήριξη της κυβέρνησης.

Το αφήγημα γίνεται ακόμα πιο ζουμερό όταν σε αυτούς τους χουλιγκανισμούς προστίθενται διάφοροι ακτιβισμοί με μπογιές (“πλημμελήματα της πλάκας” είχε πει κάποτε ο Μάκης Βορίδης, για άσχετο όμως θέμα) ώστε να δοθεί η εντύπωση ότι στη χώρα επικρατεί καθεστώς αριστερής τρομοκρατίας. Και αυτό συνδέεται ιστορικά με τη “βία των αγανακτισμένων” - που όσο περισσότερο την επικαλούνται, τόσο πιο εφιαλτικές διαστάσεις της δίνουν. Και τότε υπήρχε κυβέρνηση, αλλά για την ανομία έφταιγε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και τον Δεκέμβριο του 2008 υπήρχε κυβέρνηση, αλλά πάλι έφταιγε ο ΣΥΡΙΖΑ. Του 3,5%.

Τη Νέα Δημοκρατία δεν την ενδιαφέρει η βία και η ανομία. Την ενδιαφέρει να χτυπήσει ιδεολογικά την Αριστερά με οποιονδήποτε τρόπο μπορεί. Γι' αυτό δεν είπε ποτέ κουβέντα για τις δολοφονικές επιθέσεις των ακροδεξιών στο Πέραμα και τη Νίκαια ή για την επίθεση στη Θεσσαλονίκη, στο περιθώριο του “μακεδονικού” συλλαλητηρίου. Γι' αυτό σχεδόν επιδοκίμασε τους ροπαλοφόρους του Μαρινάκη που επιχείρησαν να διαλύσουν συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ στον Πειραιά- τότε η βία που καταδίκασε η Ν.Δ. ήταν η “αστυνομική”. Γι' αυτό έκανε τα στραβά μάτια για τη ρατσιστική βία στη Μυτιλήνη και συνεργάστηκε με τους φασίστες στο στήσιμο αντικυβερνητικής διαδήλωσης. Γι' αυτό δεν βρήκε περισσότερες από δεκαπέντε λέξεις για να καταδικάσει την επίθεση στον Μπουτάρη - οι δυόμισι ήταν εναντίον της κυβέρνησης. Γι' αυτό έσπευσε να συμψηφίσει τα αίσχη που έγιναν εκεί με τις μπογιές και τα τρικάκια του Ρουβίκωνα. Και, βεβαίως, γι' αυτό δεν πρόφταινε να μαζέψει -όχι ότι προσπάθησε κιόλας- τα στελέχη της που βγήκαν να χαιρετίσουν το πρωτοφανές επεισόδιο σε βάρος του δημάρχου Θεσσαλονίκης.

Γεγονότα βίας και ανομίας υπάρχουν για τη Ν.Δ. μόνο στον βαθμό που μπορεί να τα χρησιμοποιήσει ως λάσπη εναντίον της Αριστεράς - με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την τραγωδία της Marfin. Ακριβώς αυτή, βέβαια είναι και η επικοινωνιακή τακτική που ακολουθούν οι ακροδεξιοί και οι χρυσαυγίτες, αλλά αυτό δεν δείχνει να απασχολεί την κατά τα άλλα φιλελεύθερη Νέα Δημοκρατία.

Με αυτό δεδομένο, είναι τουλάχιστον χαμένος χρόνος να μπει κανείς σε διάλογο με τον Κ. Μητσοτάκη και το επιτελείο του, για το ποια είναι τα πραγματικά δεδομένα σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση της βίας και της ανομίας αλλά και ποια είναι η σύγκριση με τις επιδόσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων. Τα στατιστικά, σε σχέση με την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος και όλων των μορφών της παραβατικότητας, είναι συντριπτικά υπέρ αυτής της κυβέρνησης και φαίνονται στην καθημερινή ειδησεογραφία - την ώρα, μάλιστα, που υψηλόβαθμα στελέχη της Ν.Δ. εμφανίζονται να έχουν εξαιρετικές σχέσεις με τον υπόκοσμο. Και φυσικά, ο Κ. Μητσοτάκης ξέρει ότι τα στατιστικά καταρρίπτουν την επιχειρηματολογία του, γι' αυτό, όταν το ζήτημα της εγκληματικότητας ήρθε στην Βουλή, δεν μπορούσε ούτε να τα επικαλεστεί ούτε να τα αμφισβητήσει. Και βεβαίως διασύρθηκε.

Από την άλλη, τι χρειάζεται η αλήθεια, όταν στο πλευρό του Κ. Μητσοτάκη υπάρχουν κανάλια και φυλλάδες σε ετοιμότητα να υπηρετήσουν το σχέδιο και να καλλιεργήσουν πολεμικό κλίμα στον κόσμο; Ο στόχος της Ν.Δ. είναι να δραπετεύσει με κάθε τρόπο από την πολιτική ατζέντα, ώστε να μην φανεί η γύμνια και οι ακροδεξιές της ακροβασίες στο θέμα του “Μακεδονικού”, αλλά και η πολιτική της απελπισία για το κλείσιμο του προγράμματος και την αποχώρηση του ΔΝΤ. Και η “ανομία” είναι ένας βολικός τρόπος να πετάξουν την μπάλα στην εξέδρα.

 

 

 

 

Δείτε όλα τα σχόλια