Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Κολλώντας το χέρι του Θερβάντες στο σώμα της αιθρίας

Ο Γιώργος Βέης θα επιθυμούσε να δειπνήσει με τον Ανδρέα Κάλβο κάπου μακριά στο Λάουθ, μαζί με τη σύζυγό, του τη Σαρλότα Αυγούστα Γουάνταμς, και να κρατά ο ίδιος το δικό του σαμιώτικο κρασί. Θερμός συμποσιασμός με τον αυτοεξόριστο ποιητή, ανάκληση σαμιώτικων στιγμών έμπνευσης, καρυωτακικής υφής προσκύνημα και ο λόγιος ποιητής -ταξιδευτής- διπλωμάτης στην έξω του ζωή δεν παύει να συμπυκνώνει με ποιητικές εικόνες άρρητες πλευρές αναπολήσεων, οφειλών, αγάπης προς τον Ιόνιο δάσκαλο.

Τον τιμά με μια στροφή από τη Βρετανική Μούσα μότο στο τέλος της πρόσφατης ποιητικής του συλλογής που κυκλοφόρησε το 2016 με τον τίτλο «Με ένα πιάτο χόρτα» από τις εκδόσεις Ύψιλον. Ο τίτλος, ωστόσο, προέρχεται από ένα ποίημα της συλλογής αφιερωμένο στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη - σύμβολο ταπεινότητας και λιτότητας - σύμβολο της χαμηλόφωνης ποίησης του ιδίου που γνωρίζει ότι ο καλύτερος βιογράφος είναι ο θάνατος και ωστόσο γράφει, γράφει, δεν υποχωρεί, προσπαθώντας να συνθέσει, να αποτυπώσει την ποιητική του ύλη, το υλικό των ταξιδιών, των αναγνώσεων, των στοχασμών, των βιωμάτων εν κατακλείδι.

Ο λόγος του ελλειπτικός, βαθύς, συγκινητικός, άλλοτε με μέτρο και ομοιοκαταληξία ή χωρίς (ζευγαρωτά και σταυρωτά και όπως κρίνει), ή με ελεύθερους στίχους που ανασκάπτουν, φτερουγίζουν, συνομιλούν με φιλοσόφους και αγγέλους.

Στίχοι διανοήματα, στίχοι συγκινητικοί, «της ναυμαχίας οι μνήμες ξέρουν πώς να ποτίζουν / τα κυκλάμινα, πώς να μπαίνουν στα όνειρα από / την πίσω πόρτα [...] να κολλήσει το χέρι του Θερβάντες στο σώμα της / αιθρίας [...] να μείνει εκεί για πάντα να σώσει τη στιγμή» θραύσματα από το ποίημα Ναύπακτος που και αυτό, όπως και τα περισσότερα της συλλογής, «να σώσουν την στιγμή» της δωρεάς και της φώτισης επιχειρούν.

Τοπία, τόποι και εικόνες από τα ταξίδια ή τις αναγνώσεις. Οι τόποι στους στίχους του «κροτίζουν» όπως η γη στα Παπαδιαμαντικά διηγήματα σαν αντηχείο, δονούνται από το αίσθημα σε τέλειο συντονισμό. (Σε κάθετο βράχο ρεματιάς) με ένα φύσημα κρυφού καιρού / αρχίζουν να σέρνονται όλο και πιο κοντά μας όλες / μαζί [...] για μας / έρχονται, ψυχές είναι ή μήπως από την κάτω / χώρα λέξεις με νόημα άλλης αλήθειας...

Κατά κάποιον τρόπο, ένας άλλος τρόπος, στο όριο της ποιητικής ούτως ή άλλως δοκιμιακής γραφής του στα ταξιδιωτικά του δοκίμια - το «Παντού» του για τη Σιγκαπούρη, τον κόλπο της Γουινέας και άλλα ασιατικά τοπία πήρε φέτος Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο Χρονικού Μαρτυρίας για το 2016.

Ένας άλλος τρόπος να διαλέγεται με την Ετερότητα ως τόπο, ως χώρο, ως πολύτιμο αντικείμενο, ως διανόημα, ακόμη και ως όνειρο. Να αναπολεί, να στοχάζεται, να φωτίζεται, να διαυγάζει την εμπειρία, να περιέχει τον άλλο σαν εικόνα, σαν λέξη, σαν συνειρμό. Ψυχές από την κάτω χώρα οι λέξεις ή οι ίδιοι τόποι γίνονται λέξεις σε μια αλχημική διαδικασία κοσμικής μεταμόρφωσης, μεταστοιχείωσης της ύλης στην πιο αιθέρια της ουσία, διαδικασία καλύτερα - Πότε και πώς μπόρεσαν/όλα αυτά τα βουνά, οι λίμνες/να γίνουν οι λέξεις/τα όνειρά μας/στις ώρες της στέρησης/και της ανάγκης;

«Από την άλλη μεριά είμαι ο ίδιος» έχει πει ο Ελύτης και με τον πιο φλογερό τρόπο, της ποιητικής έμπνευσης, ο Γιώργος Βέης σε όλο του το έργο μεταμορφώνεται, αναστοχάζεται και γράφει, έμπνευση φωτιά που δεν σβήνει -δεν σώνεται- ο ίδιος όμως βρίσκει τη σωτηρία.

info

Γιώργος Βέης,

“Για ένα πιάτο χόρτα”,

Εκδόσεις Ύψιλον, 2017

70 σελ., Τιμή 10,00 ευρώ

Δείτε όλα τα σχόλια