Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Ο Μαρξ επαναπατρίζεται... από την Κίνα

Ο μπρούτζινος ανδριάντας του Κάρλ Μάρξ, δωρεά της Κίνας στην γενέτειρά του Τρίερ, με αφορμή τα 200 χρόνια από τη γέννησή του.

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΣΚΛΙΑ*

 

Έγιναν στις 5 Μαΐου τα αποκαλυπτήρια του γιγαντιαίου ανδριάντα του Καρλ Μαρξ στη γενέτειρά του Τρίερ (Τρέβηροι) στη Δυτική Γερμανία. 200 χρόνια μετά τη γέννηση του μεγάλου διανοητή που σημάδεψε βαθιά τον ρου της Ιστορίας.

Οι αντιδράσεις κάλυψαν όλο το φάσμα, από την ενθουσιώδη αίσθηση δικαίωσης των υπέρμαχων έως την οργισμένη αγανάκτηση των πολέμιων του μαρξισμού και των παραφυάδων αυτού... πράγμα αναμενόμενο.

Οι Γερμανοί Πράσινοι της Τρίερ εναντιώθηκαν στην πρόταση του δώρου από το Πεκίνο, λέγοντας ότι «όποιος λαμβάνει δώρο αποδίδει τιμή σ’ αυτόν που το παρέχει. Και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας δεν αξίζει τιμές».

Αξίζει να σημειωθεί ο ανοιχτόμυαλος λόγος του προέδρου Γιούνκερ: «Καλά θα έκαναν όλοι να θυμούνται τον Μαρξ, διότι η μνήμη και η κατανόηση βοηθούν στην εξασφάλιση του μέλλοντος... Ο Μαρξ δεν ευθύνεται για τις ωμότητες για τις οποίες πρέπει να λογοδοτήσουν οι φερόμενοι ως κληρονόμοι του... Ο Καρλ Μαρξ πρέπει να κατανοηθεί σε αλληλουχία με την εποχή του και όχι με βάση προκαταλήψεις που αναπτύχθηκαν εκ των υστέρων».

Τι σχέση έχει αυτή η νηφάλια ανάλυση ενός συντηρητικού ηγέτη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος με την κακεντρέχεια που διακατέχει τη σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, που ανήκει στην ίδια πολιτική ομάδα;

Κατ’ αρχήν, δεν μπορούμε παρά να χαιρόμαστε που ο θεμελιωτής του ιστορικού και διαλεκτικού υλισμού τιμάται σήμερα με την έγερση ανδριάντα στη γενέτειρά του. Ήταν μια αναγνώριση οφειλόμενη.

Ας δούμε όμως τα ειδικότερα χαρακτηριστικά. Ο ορειχάλκινος ανδριάντας είναι δώρο τού Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας στον Δήμο της Τρίερ. Φιλοτεχνήθηκε από τον γλύπτη Wu Weishan στην Κίνα, από όπου μεταφέρθηκε στην Τρίερ. Το ύψος του είναι γύρω στα 5 μέτρα.

Ο Μαρξ, στην πραγματικότητα μικρόσωμος και φιλάσθενος, παριστάνεται υψηλός (ανεξάρτητα από την ούτως ή άλλως γιγαντιαία διάσταση του ανδριάντα), εύρωστος, ευθυτενής και αγέρωχος, κατά τα πρότυπα τού ύστερου σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Εκπέμπει αυτοπεποίθηση, αποφασιστικότητα και δύναμη!

Μια δύναμη που ο διανοητής, ο ακάματος συγγραφέας και ο άνθρωπος Μαρξ δεν απήλαυσε στη ζωή του. Φτωχός και με φθίνουσα υγεία, πέθανε σε ηλικία 65 ετών, χωρίς ποτέ να γευθεί τα αγαθά κάποιας εξουσίας.

Ο επαναπατρισμός στη γενέτειρά του θα έπρεπε να συνδυαστεί με μια απεικόνιση πιο κοντά στον «υπάρξαντα» Μαρξ παρά στον μετέπειτα «υπαρκτό σοσιαλισμό», και σε φυσικές, όχι σε υπερφυσικές διαστάσεις. Σε έναν Μαρξ που να εμπνέει προβληματισμό και όχι δέος.

Τη ρηξικέλευθη και αιχμηρή ανάλυση του μεγάλου διανοητή, τα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού τη μετέτρεψαν σε δόγμα, σε οιονεί θρησκευτική πίστη. Ο θεμελιωτής του Μαρξισμού ήταν ο πρώτος που εντάχθηκε στην παράσταση του «Πανθέου» του κομμουνιστικού κινήματος στις διάφορες φάσεις του και τις διάφορες εκδοχές του: Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν, στους οποίους προστίθενταν, κατά περίπτωση, ο Στάλιν και ο Μάο.

Σε μια χώρα που συμπύκνωσε με τον πιο τραγικό τρόπο την ιστορία του 20ού αιώνα και που φέρει ακόμα τα πολλαπλά τραύματα δύο παγκοσμίων πολέμων, γενοκτονιών και διαμελισμού της σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, η στρεβλή απεικόνιση τού ενός από τα δύο αυτά στρατόπεδα, του ηττημένου, εξυπηρετεί μόνο εκείνους που θέλουν να απαλλαγούν οριστικά από την απειλή μιας πανανθρώπινης ισότητας.

Ο Μαρξ απεικονίζεται όχι σαν αυτό που υπήρξε, αλλά σαν ο αλαζονικός εμπνευστής αυταρχικών καθεστώτων που τον εργαλειοποίησαν για να στηρίξουν τη δική τους εξουσία. Μέσα από 200 χρόνια που στον κόσμο ήρθαν τα πάνω κάτω, μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού και άλλων μαρξόφωνων καθεστώτων, το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας εξακολουθεί μεν να κυβερνάει την αχανή αυτή χώρα με επίσημη ιδεολογία τον μαρξισμό, θα δυσκολευόταν όμως να εξηγήσει πώς η τωρινή της διακυβέρνηση τείνει στον απώτερο -έστω- σκοπό της εξάλειψης των τάξεων και του μαρασμού του κράτους.

Το ρολόι της Ιστορίας γυρνάει ανάποδα 200 χρόνια πίσω για να απαλλαγεί οριστικά από τον Ευρωπαίο στοχαστή φορτώνοντάς του όλα τα δεινά που επισώρευσαν και εξακολουθούν να επισωρεύουν τα μαρξόφωνα καθεστώτα.

 

* Ο Βασίλης Σκλιάς είναι πρόεδρος του συνδικάτου EPSU-CJ του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου με έδρα το Λουξεμβούργο

Δείτε όλα τα σχόλια