Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

"Θα κάνουμε ένα κλουμπ..."

Γιατί αυτό το κλουμπ δεν είναι οι επιχειρηματίες του, τα εκατομμύριά τους, τα κέρδη τους και οι χασούρες τους, άλλοτε σε δραχμές, σήμερα σε ευρώ. Σε ένα κόσμο πολέμων αυτό το κλουμπ ήταν, είναι και θα είναι η πατρίδα των προσφύγων

Από όσους είδαν το “1968” του Τάσου Μπουλμέτη, πολλοί ανατριχιάσαμε κι άλλοι βουρκώσαμε στα σκοτεινά της κινηματογραφικής αίθουσας, βλέποντας τον Αντώνη Καφετζόπουλο στον ρόλο του Κωνσταντίνου Σπανούδη να φυτεύει τον σπόρο της προσφυγιάς στη νέα πατρίδα με την ιδέα του “θα κάνουμε ένα κλουμπ”. Ο σπόρος που έριξε ο Σπανούδης στις 13 Απριλίου του 1924 στο κατάστημα αθλητικών ειδών Λουξ του Αιμίλιου Ιωνά και του Κωνσταντίνου Δημόπουλου στην οδό Βερανζέρου έπιασε. Ρίζωσε. Ψήλωσε στις προσφυγικές γειτονιές της Αθήνας κι έγινε δέντρο. Πολλά χρόνια μετά, έγινε σύνθημα σε ένα χαμόσπιτο στη Νέα Ιωνία. “ΑΕΚ σημαίνει προσφυγιά ξεριζωμένη”.

Με λύπες και χαρές. Σε χιόνια και βροχές. Πάντα με αυτό το κλουμπ. Πάντα δίπλα σε αυτό το κλουμπ. Στα εύκολα μα πιο δυνατά στα δύσκολα. Στις νίκες μα πιο δυνατά στις ήττες. Γιατί αυτό το κλουμπ μέσα από μια ήττα γεννήθηκε. Μια ήττα μεγάλη και οδυνηρή που κάνει τις νίκες ακόμη πιο γλυκές. Που κάνει τις Δευτέρες να μοιάζουν με Κυριακές. Είναι, βλέπεις, το κλουμπ τέτοιο. Διαφορετικό. Είναι διαφορετικό το κλουμπ του Σπανούδη. Είναι διαφορετικό να ανεμίζει μια κιτρινόμαυρη αντιρατσιστική σημαία την ώρα της κυριακάτικης μπασκετικής γιορτής. Αυτό είναι το κλουμπ των προσφύγων. Διαφορετικό.

Με μια σημαία της Παλαιστίνης να κρέμεται πάντα απ’ τα κάγκελα. Με ένα κιτρινόμαυρο πανό σε κάθε αντιπολεμική και αντιφασιστική πορεία. Με ένα χαστούκι σε όποιο χέρι τολμά να χαιρετά ναζιστικά τα παιδιά μας. Με ένα λουλούδι για τον Παύλο Φύσσα, για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, για τον Κάρλο Τζουλιάνι. Με ένα ταξίδι στο βομβαρδισμένο Βελιγράδι. Γιατί είναι διαφορετικό το κλουμπ των προσφύγων. Αυτό το κλουμπ που κάθε Κυριακή ανοίγει τις πόρτες του για τα παιδιά της προσφυγιάς απ' τη Συρία και το Αφγανιστάν. Που κόντρα στα υποκριτικά “no politica” και στον περιρρέοντα ρατσισμό του πεζοδρομίου τραβάει μια κόκκινη απαγορευτική γραμμή στις σβάστικες και στον φασισμό της κερκίδας. Που τολμά να ξεριζώνει τα ζιζάνια του κακού και απομονώνει τα λιγοστά φαινόμενα ρατσισμού όταν αυτά επιχειρούν να λεκιάσουν την ιστορική παράδοση αυτού του κλουμπ.

Γιατί αυτό το κλουμπ δεν είναι οι επιχειρηματίες του, τα εκατομμύριά τους, τα κέρδη τους και οι χασούρες τους, άλλοτε σε δραχμές, σήμερα σε ευρώ. Σε ένα κόσμο πολέμων αυτό το κλουμπ ήταν, είναι και θα είναι η πατρίδα των προσφύγων.

Δείτε όλα τα σχόλια