Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Θυμάται τη Νασρίν και της λείπει

Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες χαιρέτισε την απόδοση ασύλου σε μια υπεραιωνόβια γυναίκα από τη Συρία, που πέραν όλων των άλλων είδε την οικογένειά της να διαλύεται στα πέρατα της Ευρώπης στην προσπάθεια να σωθεί από τον πόλεμο

“Η Λεϊλά είναι η πρόσφυγας από το Κομπάνι που έκλεισε ακριβώς 110 χρόνια ζωής τον περασμένο Δεκέμβριο, τη μέρα που μεταφέρθηκε από τη Λέσβο στην Αθήνα. Έκτοτε η Λεϊλά μένει σε διαμέρισμα στην Αθήνα, μαζί με την οικογένεια του γιου της, στο πλαίσιο του προγράμματος ΕSTIA.

Αν είναι ένα πράγμα που επιθυμεί η Λεϊλά, παρά τα προβλήματα μνήμης που βαραίνουν την ηλικία της, είναι να συναντήσει πάλι την εγγονή της Νασρίν, που μένει στη Γερμανία.

Χθες η Υπηρεσία Ασύλου έκανε δεκτό το αίτημα ασύλου της Λεϊλά, που αποτελεί πλέον τη γηραιότερη πρόσφυγα που φιλοξενείται στην Ελλάδα”.

Με αυτό το μήνυμα η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες χαιρέτισε την απόδοση ασύλου σε μια υπεραιωνόβια γυναίκα από τη Συρία, που πέραν όλων των άλλων είδε την οικογένειά της να διαλύεται στα πέρατα της Ευρώπης στην προσπάθεια να σωθεί από τον πόλεμο. Σίγουρα ο πόλεμος αυτός δεν ήταν ο πρώτος που έζησε η γηραιά πρόσφυγας. Από τα μάτια της πέρασαν στρατοί και κατακτητές, που, αφού αιματοκύλισαν τη γη της στη συνέχεια τράβηξαν γραμμές με έναν χάρακα χαράζοντας σύνορα και σημαδεύοντας ανθρώπους.

Στην υπεραιωνόβια ζωή της είδε πρόσφυγες να έρχονται και να φεύγουν από τον τόπο της μέχρι που και η ίδια πήρε τον δρόμο αυτόν που την έφερε στην Ελλάδα. Κάποιο ξημέρωμα με κάποια βάρκα πέρασε στη Λέσβο αφήνοντας πίσω την ιστορία μιας μακρόσυρτης ζωής σε αντάλλαγμα μιας κουρασμένης περιπλάνησης σε μνήμες και πρόσωπα της ματωμένης πατρίδας. Σκληρή πληρωμή για έναν αιώνα κόπων και βασάνων σε αυτή την ταλαιπωρημένη γωνία του πλανήτη.

Η Λεϊλά ζει πια στην Αθήνα. Ένας κουρασμένος αιώνας φιλοξενείται σε ένα απρόσωπο διαμέρισμα δίπλα σε γνώριμα πρόσωπα και βασανιστικές απουσίες. Μια σκορπισμένη οικογένεια που ψάχνει τα νήματα των ζωών μέσα στις φευγαλέες αναμνήσεις μιας γερασμένης γυναίκας. “Θυμάμαι τη Νασρίν πολύ καλά και μου λείπει” λέει η Λεϊλά επαναλαμβάνοντας πως “το μόνο που θέλω είναι να την ξαναδώ”. Νόμοι, συμφωνίες, κανονισμοί, υπηρεσίες, ένα βουνό από χαρτιά, έγγραφα και αιτήσεις ροκανίζουν βασανιστικά τις μέρες της υπεραιωνόβιας Λεϊλά, που ζητά να προλάβει να δει ξανά την εγγονή της. Μιας και η αρχή έγινε, ευχή και απαίτηση όλων είναι να μην βρεθούν άλλα εμπόδια στην τελική επανένωση αυτής της οικογένειας.

Δείτε όλα τα σχόλια