Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Σκαιά επίθεση

Η συμπεριφορά «εγώ και μόνο εγώ ξέρω τι κάνω κι εσύ σκάσε» δεν ισχύει. Διότι ουδείς είναι βωβός, κωφός ή τυφλός. Βλέπει, ακούει και κρίνει. Αλίμονο αν δεν το κάνει. Γιατί τότε ανοίγει ο δρόμος για εκτροπές και χούντες

Είναι πολύ σοβαρή η σκαιά επίθεση του προέδρου του ΣτΕ Ν. Σακελλαρίου στον υπουργό Δικαιοσύνης Στ. Κοντονή για να ξεχαστεί και σκεπαστεί από άλλα γεγονότα, είτε πραγματικά, είτε κατασκευασμένα, τα οποία μας κατακλύζουν αυτό τον καιρό, χωρίς να ιδρώνει το αυτί κανενός από εκείνους που είναι επιφορτισμένοι να μας προστατεύουν από μια γενικευμένη απάτη. Για «ωμή παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης» κατηγόρησε τον υπουργό ο πρόεδρος του ΣτΕ, αλλά -και εδώ έγκειται η σοβαρότητα του περιστατικού- πρόκειται για το εντελώς αντίθετο. Πρόκειται για ωμή παρέμβαση του κ. Σακελλαρίου κατά της εύρυθμης λειτουργίας της Δημοκρατίας. Και η εύρυθμη λειτουργία της Δημοκρατίας δεν υφίσταται χωρίς την ισονομία. Όπως και δεν υφίσταται όταν εκείνοι οι οποίοι έχουν τη δύναμη να κρίνουν τους ίδιους τους νόμους μετατρέπουν αυτή την ύψιστη χρήση εντολής που τους δόθηκε από τον λαό σε δυνατότητα ιδιοτελών εξαιρέσεων.

Θα επιμείνω λοιπόν ότι ο πρόεδρος του ΣτΕ υπέπεσε στο σοβαρότατο ολίσθημα της σκαιάς επίθεσης όχι μόνον εναντίον του υπουργού Δικαιοσύνης, αλλά εναντίον του λαού. Και μάλιστα ενός λαού καταταλαιπωρημένου, καθημαγμένου, που πλήρωσε (και πληρώνει) με το αίμα της ψυχής του την άγρια κατασπατάληση των πόρων αυτού του τόπου. Την άγρια κατασπατάληση της παραγωγής δημοκρατίας τελικά.

Θα έπρεπε λοιπόν οι εκπρόσωποι της δικαστικής εξουσίας να είναι πολύ προσεκτικοί όταν προβαίνουν σε δηλώσεις και τοποθετήσεις που ξύνουν πληγές ανοιχτές. Αυτά που είπε ο Στ. Κοντονής στη γενική συνέλευση της Ένωσης Εισαγγελέων Ελλάδος, προκαλώντας τη μήνιν του κ. Σακελλαρίου, είναι απλώς αυτονόητα. Όταν όμως αρχίζουμε να συζητάμε για τα αυτονόητα, αποδεικνύοντας το αποδεδειγμένο, τότε η συζήτηση είναι ήδη περατωθείσα. Το ξεχείλωμά της αποτελεί επικίνδυνη πολιτική ανοησία.

Από πού κι ώς πού είναι ωμή παρέμβαση στην Δικαιοσύνη η υπουργική αναφορά σε ένα αρνητικό και περίκλειστο πόθεν έσχες των δικαστών, καθώς και η εξοργιστική τους επιμονή να εξαιρέσουν από τη δήλωσή τους μετρητά και θυρίδες; Ασυνεπής προς τον ελληνικό λαό θα ήταν ο Στ. Κοντονής εάν παρέμενε σιωπηλός. Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη, είναι η διά νόμου επιβολή της αδικίας. Η διά νόμου επιβολή της κρυπτικότητας, προς όφελος εκείνων που πρώτοι πρέπει να αποδέχονται την έννοια της διαφάνειας. Και αυτό είναι κοινωνικά ανήθικο και δικαιικά παράλογο. Γιατί είναι ακραία παράλογο το να θεωρείς μια πολιτική παρέμβαση που αφορά την κοινωνική συμπεριφορά των μελών της δικαστικής εξουσίας παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης. Είναι τόσο προφανής η διαφορά μεταξύ δικαστικής εξουσίας και Δικαιοσύνης, ώστε εμβάλλει σε σκέψεις η ταύτισή τους από έναν ανώτατο δικαστικό, αλλά και ανώτατο πολιτειακό παράγοντα. Κι εκείνο το φοβιστικό «υποδείξεις δεν δεχόμαστε από πουθενά» τι απηχεί άραγε; Οι επισημάνσεις, οι απόψεις ενός εκλεγμένου εκπροσώπου του ελληνικού λαού, προβιβασμένου κατ’ ανάθεση του λαού αυτού και κατά συνταγματική επιταγή, στη θέση του καθ’ ύλην αρμόδιου για πολιτικές διευθετήσεις στον χώρο της Δικαιοσύνης και της δικαστικής εξουσίας, είναι δυνατόν να «τυλίγονται» σε έναν εξωθεσμικό τραμπουκισμό και να πετιούνται στον κάλαθο της απαξίωσης με μόνο μία φράση; Μάλλον έχει ξεχαστεί ότι η Δικαιοσύνη δεν πέφτει από τον ουρανό. Δεν προέρχεται από κανέναν θεό.

Και έπειτα, από πού κι ώς πού είναι «ωμή παρέμβαση στη Δικαιοσύνη» η παρατήρηση για την καθυστέρηση έκδοσης βουλεύματος για τους στημένους αγώνες; Ψέματα είναι; Είναι βέβαιος ο κ. Σακελλαρίου με τέτοια συμπεριφορά εμπεδώνεται το αίσθημα της εμπιστοσύνης προς τη δικαστική εξουσία, αίσθημα απαραίτητο για τη συνοχή της κοινωνίας; Όταν από τη μία η Ηριάννα και ο Περικλής αφήνονται με την πιο μεγάλη ευκολία, την πιο μεγάλη δικαστική ανευθυνότητα να σαπίζουν στη φυλακή και από την άλλη κυκλοφορούν σαν να μη συμβαίνει τίποτα διάφοροι μεγαλόσχημοι διερευνούμενων εγκλημάτων, πάει πολύ να ξεμπερδεύεις με τις εύλογες απορίες πετώντας προκλητικά ένα «υποδείξεις δεν δεχόμαστε από πουθενά». Είναι απάνθρωπο, εκτός όλων των άλλων, όταν το δεις να αντανακλάται πάνω σε περιπτώσεις όπως της Ηριάννας, του Τάσου Θεοφίλου που αθωώθηκε ύστερα από πέντε χρόνια άδικης φυλάκισης και τόσων παρόμοιων που αποτελούν πρόκληση για την κοινή λογική.

«Η Δικαιοσύνη δεν είναι βωβή, ούτε κωφή, ούτε τυφλή» είπε ο κ. Σακελλαρίου στην οργισμένη του αντίδραση. Και εδώ συμφωνούμε απολύτως. Άρα πράττει συνειδητά όσα πράττει. Άρα και συνειδητά εξαπατάται όταν «θέλει να εξαπατηθεί», κατά πώς είπε η εισαγγελέας του δικαστηρίου που αθώωσε έπειτα από οκτώ χρόνια τον Μάριο Ζέρβα στη γνωστή υπόθεση... σαμπουάν μετά μαγιό και πετσέτας! Συνεπώς, η συμπεριφορά «εγώ και μόνο εγώ ξέρω τι κάνω κι εσύ σκάσε» δεν ισχύει. Διότι ουδείς είναι βωβός, κωφός ή τυφλός. Βλέπει, ακούει και κρίνει. Αλίμονο αν δεν το κάνει. Γιατί τότε ανοίγει ο δρόμος για εκτροπές και χούντες. Και ίσως θα ξέρει ο κ. Σακελλαρίου ότι όσοι καταδικάστηκαν, εξορίστηκαν και μαρτύρησαν στη χούντα με δικαστικές αποφάσεις τράβηξαν αυτά που τράβηξαν.

Αλλά και για τη Ν.Δ. και για το ΠΑΣΟΚ τι να πει κανείς; Αποτελεί πολιτική χυδαιότητα η με κάθε «ευκαιρία» και «αφορμή» λυσσασμένη αντιπολίτευση με μοναδικό πρόσημο την επάνοδο στην κυβερνητική εξουσία. Και μάλιστα από δύο κόμματα που είναι και δικαστικώς υπόλογα για το ότι χρωστούν στον ελληνικό λαό πάνω από 400 εκατομμύρια ευρώ, που τα δανείστηκαν για να τα επιστρέψουν, πράγμα που με το έτσι θέλω δεν έγινε. Εδώ υπάρχουν νόμοι άγρυπνοι ή νόμοι που κοιμήθηκαν; Εκτός κι αν τέτοιους νόμους θέλουν. Που να κοιμούνται και να ξυπνούν ανάλογα με την περίσταση. Αν είναι έτσι, τότε πράγματι: ο υπουργός Δικαιοσύνης τους χάλασε τον ύπνο. Του δικαίου.

Δείτε όλα τα σχόλια