Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Οι δύο δρόμοι για Ελλάδα και Ευρώπη

Η προεξόφληση του τέλους των Μνημονίων από τις αγορές, με τη ραγδαία αποκλιμάκωση αποδόσεων ομολόγων και spread τις προηγούμενες ημέρες, φέρνει πιο κοντά τη συζήτηση όχι μόνο για το πλαίσιο της οριστικής εξόδου της χώρας απ' αυτά, αλλά και για τις πολιτικές που πρέπει να ακολουθηθούν την "επόμενη ημέρα", οπότε η χώρα θα έχει επιστρέψει στην κανονικότητα. Συμπτωματικά η συζήτηση αυτή συμβαδίζει με μια άλλη, μεγαλύτερη συζήτηση, για τη νέα Ευρώπη, που δεν αφορά μόνο τη λεγόμενη αρχιτεκτονική, αλλά και την οικονομική και κοινωνική πολιτική. Ούτως ή άλλως οι εξελίξεις σε μια χώρα -Ελλάδα- με τις εξελίξεις σε μια ευρύτερη περιοχή με την οποία έχει συνδέσει την τύχη της είναι αλληλένδετες.

Για την Ελλάδα και την Ευρώπη υπάρχουν μπροστά δύο δρόμοι. Τον πρώτο δρόμο, της αλληλεγγύης των λαών και της ισόρροπης ανάπτυξης με περιορισμό των ταξικών και γεωγραφικών ανισοτήτων, της ευημερίας για όλους και της ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους, τον δείχνουν οι πάσης φύσεως προοδευτικές δυνάμεις και όσες από τις συντηρητικές αντιλαμβάνονται ότι οι διακρίσεις, οι μεγάλες ανισότητες και οι διαχωρισμοί οδηγούν μεσοπρόθεσμα στην καταστροφή των πάντων. Τον δείχνουν οι δυνάμεις που εδώ και κάμποσα χρόνια πίεζαν για "χαλάρωση" της λιτότητας που επέβαλε η Γερμανία και οι δορυφόροι της και τώρα ζητούν την αντικατάσταση της λιτότητας με μια αναπτυξιακή πολιτική. Τον δείχνουν οι δυνάμεις που πρωτοστατούν για τη "νέα Ευρώπη", συντονίζονται για την προσθήκη ενός "κοινωνικού πυλώνα" δίπλα στον δημοσιονομικό και ζητούν η αντιμετώπιση του προσφυγικού να γίνει συλλογικά και συνολικά.

Τον άλλον δρόμο τον δείχνουν και τον περπατούν οι ακραία συντηρητικές δυνάμεις, είτε πρόκειται για ευρωσκεπτικιστές και εθνικιστές είτε για ακραιφνές νεοφιλελεύθερους. Ενδεικτικό είναι το παράδειγμα της Γερμανίας, όπου η Μέρκελ αρνείται να συνομιλήσει με τους ακραίους ευρωσκεπτικιστικές, δεν τα βρίσκει στο οικονομικό πρόγραμμα με τους φιλελεύθερους και δεν κρύβει την προτίμησή της στη συμμαχία με τους σοσιαλδημοκράτες. Με αυτούς και εν γένει τους προοδευτικούς βρίσκεται πιο κοντά και στο προσφυγικό.

Η ευρωπαϊκή εικόνα παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με την ελληνική, ίσως θα 'πρεπε να μιλάμε για μεγέθυνση ή σμίκρυνση της ίδιας εικόνας. Εδώ, η ηγεσία της Ν.Δ. χαρακτηρίζει τις συλλογικές συμβάσεις "ιδεοληψία της Αριστεράς", ζητάει να μπει μαχαίρι στο Δημόσιο ώστε δημόσιες υπηρεσίες και αγαθά να αναληφθούν από ιδιώτες, αντιδρά με καθυστέρηση και ηπίως στις ακρότητες Τουσκ για τους πρόσφυγες και σήμερα, στο συνέδριο της Ν.Δ., φτάνει στο σημείο να ανοίγει θέμα κατάργησης της κοινωνικής ασφάλισης, κίνησης πρωτοφανής στα νεότερα ευρωπαϊκά χρονικά.

Συνοπτικά, για Ελλάδα και Ευρώπη υπάρχουν μπροστά δύο δρόμοι: Της ανάπτυξης με δικαιοσύνη ή της βαρβαρότητας.

Δείτε όλα τα σχόλια