Ακολουθήστε την «ΑΥΓΗ»
Ο επιλεγμένος κατάλογος δεν υπάρχει πλέον.

Κουβαλούσε μέσα του τις "Χαμένες Πατρίδες"

Δόκιμος δημοσιογράφος στα 17 του, ο Γιάννης Καψής θα δουλέψει σκληρά, θα αναλάβει ευθύνες αρχισυντάκτη και αργότερα διευθυντή σε εφημερίδες και περιοδικά μεγάλης κυκλοφορίας, αλλά, λίγο πριν από τη συνταξιοδότησή του, ύστερα από παρότρυνση του Ανδρέα Παπανδρέου, θα στραφεί στην πολιτική

Του Κοσμά Κέφαλου

Τελευταίο αντίο χθες από το Α' Νεκροταφείο στον δημοσιογράφο και πολιτικό Γιάννη Καψή (1929-2017), έναν άνθρωπο που έζησε από κοντά όλα τα μεγάλα γεγονότα της εποχής του, που συναναστράφηκε με προσωπικότητες όπως ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ και ο Φρανσουά Μιτεράν, που κυνηγήθηκε από τη χούντα, που υπηρέτησε με πάθος ό,τι θεωρούσε σωστό.

Άνθρωπο που σφράγισε την εποχή του τον χαρακτήρισε στον επικήδειο ο μητροπολίτης Δωδώνης Χρυσόστομος, ενώ ο εγγονός του Ι. Καψής είπε ότι ο δικός του ήρωας δεν ήταν σε κάποιο βιβλίο ή σε παραμύθι. Ήταν ο παππούς του!

Δόκιμος δημοσιογράφος στα 17 του, ο Γιάννης Καψής θα δουλέψει σκληρά, θα αναλάβει ευθύνες αρχισυντάκτη και αργότερα διευθυντή σε εφημερίδες και περιοδικά μεγάλης κυκλοφορίας, αλλά, λίγο πριν από τη συνταξιοδότησή του, ύστερα από παρότρυνση του Ανδρέα Παπανδρέου, θα στραφεί στην πολιτική.

Θα υπηρετήσει ως υφυπουργός Εξωτερικών από το 1982 μέχρι το 1987 και ως αναπληρωτής υπουργός στο ίδιο υπουργείο από το 1987 μέχρι και το 1989.

Κουβαλώντας μέσα του τις «Χαμένες Πατρίδες» (τίτλος του πολυδιαβασμένου πρώτου βιβλίου του, το 1962), θα είναι ο υπέρμαχος της σκληρής γραμμής στις ελληνοτουρκικές διαπραγματεύσεις για το Αιγαίο και την Κύπρο.

Αυτοαποκαλούνταν με υπερηφάνεια εξωστρεφής φωνακλάς Ανατολίτης. Δημοσιογραφικά του κείμενα, καθώς και το συγγραφικό του έργο, αποπνέουν την αγάπη του για την πατρώα γη, τη Μικρά Ασία.

Αναγνώριση της δουλειάς του, υψηλές θέσεις στη δημοσιογραφία και την πολιτική, αλλά και απόπειρα ωμής απομυθοποίησης του εαυτού του. Στο βιβλίο του «Πενήντα χρόνια στο κουρμπέτι» (εκδόσεις Λιβάνη, 2003), περιγράφει στιγμιότυπο της προσπάθειας, από το σπίτι του, τον Νοέμβριο του 1988, να συλληφθεί ο Κοσκωτάς στο αεροδρόμιο των ΗΠΑ και να εκδοθεί στην Ελλάδα: «Έτρεχα από τηλέφωνο σε τηλέφωνο... Μη έχοντας εκπολιτιστεί επαρκώς, δεν είχα αγοράσει ούτε παντόφλες ούτε πιτζάμες. Και το χειρότερο: Εκείνο το βράδυ βρήκε να χαλαρώσει το λάστιχο του μοναδικού εσώρουχου. Μου έπεφτε... Έτρεχα..., κι όλο χτυπούσα τα γυμνά δάχτυλά μου σε κάποιο έπιπλο. Με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις κατόρθωνα να συγκρατώ ταυτόχρονα τ’ ακουστικά και το εσώρουχό μου». Σαρκαστικός και πάντα αυτοσαρκαστικός!

Τον συνάντησα για τελευταία φορά πριν από δυόμιση χρόνια, σε εκδήλωση της ΕΣΗΕΑ προς τιμήν του Κώστα Νίτσου. Βλέμμα ζωηρό, ερευνητικό, με ευδιάκριτη χιουμοριστική διάθεση. Αν απομόνωνες τα μάτια από το σκαμμένο πρόσωπο, έφερνες στο μυαλό σου κάποιο πειραχτήρι των παιδικών χρόνων.

kosmaskefalos@gmail.com

Δείτε όλα τα σχόλια